هر روز با قدم گذاشتن در شهر منتظر دیدن همان تصاویر آشنا هستیم. آسمان، خورشید، کوه، درختان و عناصر طبیعی و تاریخی که بخشی از هویت و حافظه جمعی شهروندان را شکل می‌دهند. با این حال، سیمای شهر همواره مطابق این انتظارات پیش نمی‌رود و گاهی تغییرات محیطی، تصاویری متفاوت و ناآشنا را جایگزین مناظر آشنای شهری می‌کنند. در اصفهان، خشک‌شدن زاینده‌رود و تداوم جریان نداشتن آب در بستر آن، به‌تدریج چهره این فضا را تغییر داده است. جایی که پیش‌تر با جریان آب، انعکاس تصویر پل‌های تاریخی، حضور پرندگان و چشم‌انداز غروب خورشید شناخته می‌شد، اکنون در بخش‌هایی با پوشش گیاهی خودرو، علف‌های هرز و بستر خشک رودخانه دیده می‌شود. این تغییر تنها به فقدان آب محدود نمی‌شود، بلکه دگرگونی در یکی از مهم‌ترین عناصر طبیعی و هویتی شهر اصفهان را نشان می‌دهد؛ عنصری که حضور آن در شکل‌گیری منظر شهری، حیات اجتماعی و حافظه تصویری شهروندان نقش داشته است. وضعیت کنونی بستر زاینده‌رود و تغییرات سیمای آن؛ وضعیتی است که تکرار روزمره‌اش نباید به معنای عادی‌شدن آن تلقی شود. آنچه امروز در بستر رودخانه دیده می‌شود، جایگزینی یک وضعیت موقت و ناخواسته به‌جای بخشی از هویت طبیعی شهر است؛ تصویری که همچنان می‌تواند برای شهروندان ناآشنا و یادآور اختلالی در منظر آشنای اصفهان باشد.
