محققان در حال ساخت رایانههایی هستند که با استفاده از نسخه کوچک و ساده شدهی مغز کار میکنند، اما برای این کار یک مسئله اخلاقی مهم را نادیده گرفتهاند و آن اینکه افرادی که نمونههای بافتی را برای تحقیقات زیستپزشکی ارائه میدهند، ممکن است هیچ اطلاعی نداشته باشند که سلولهایشان برای ساخت رایانههای زیستی استفاده میشود.
هرچند ممکن است شبیه داستانهای علمی–تخیلی به نظر برسد، اما شاید روزی شاهد سختافزارهای محاسباتی باشیم که نه از سیلیکون سنتی، بلکه از سلولهای زنده مغز انسان ساخته شدهاند.
در شهری در کنار دریاچهی ژنو، تودههایی از سلولهای زندهی مغز انسان قرار دارند که میتوان آنها را اجاره کرد. این تودهها، که اندازهشان تقریبا به اندازهی یک دانه شن است، میتوانند سیگنالهای الکتریکی دریافت کنند و به آنها پاسخ دهند درست همانطور که رایانهها این کار را میکنند. گروههای پژوهشی از سراسر جهان میتوانند وظایفی را برای این تودهها بفرستند، با این امید که آنها اطلاعات را پردازش کنند و سیگنالی برگشتی بفرستند.
