برای آرزوهایِ خاموش میناب

در دلِ جنوبی‌ترین نقطه‌های آفتاب‌خورده‌ی این سرزمین، جایی که کودکی هنوز ساده‌ترین شکلِ شادی را می‌سازد، مدرسه‌ای بود که هر صبح با صدای خنده بچه‌ها بیدار می‌شد. اما حالا سنگینی سکوت حتی روی باد هم سایه انداخته است و دفترهایی که نیمه‌کاره مانده‌اند، هنوز منتظر دستان کوچکی هستند که هرگز برنمی‌گردند.

۱۹ فروردین ۰۵ - ۰۸:۱۳