به گزارش ایسنا، همشهری آنلاین نوشت:
صدای کشدار «نفت… نفت…» روزگاری بخشی از موسیقی کوچههای تهران بود؛ صدایی که امروز تنها در خاطرهها مانده است.
تا قبل از دهه ۳۰ بیشتر تهرانیها برای پختوپز از چوب استفاده میکردند، برای گرم کردن خونهها هم ذغال میسوزوندن و کرسی میگذاشتند.
تنها در خانههای اعیان نمونههایی از والورهای انگلیسی وجود داشت. سال ۱۳۲۹ به درخواست دکتر مصدق، میرمصطفی عالینسب چراغهایی شبیه والورهای انگلیسی ساخت و از همان موقع چراغ علاءالدین در خونهها جا افتاد و پای شعب شرکت نفت هم به محلهها باز شد. قصه نفتیها را در این ویدئو ببینید و بشنوید.
یک اقتصاددان ضمن بیان اینکه سال ۱۳۸۴ نقطه عطف سرعت انحطاط به سمت خامفروشی و پشت کردن به تولیدکنندهها بود بیان کرد که وقتی ما به تولید ملی پشت میکنیم دیگر نمیتوانیم برای فارغالتحصیلان شغلهای شرافتمندانه و بایسته طراحی کنیم.
یک اقتصاددان با اشاره به جنگ ۱۲ روزه ایران و رژیم صهیونیستی و اینکه موفقیتی از سوی رژیم صهیونیستی حاصل نشد گفت که مردم ما از ویژگیهای متفاوتی با بسیاری از ملت های منطقه برخوردارند. به همین دلیل علیرغم همه مشکلات ترجیح دادند که امنیت ملی خود را حفظ کنند.
