علیاصغر شیرزادی درحالی که معتقد است هر چیزی این قابلیت را دارد که وارد داستان شود، از تفاوتهای روایت زندگی افراد در قالب زندگینامه با داستان و رمان میگوید.
حسن اصغری معتقد است که شخصیت داستانی فقط یک نفر نیست و چند میلیون نفر در آن بازتاب دارند؛ او با این حال میگوید کار نویسنده این نیست که برود در خیابان بگردد و مردم را یکییکی نشان دهد.
فرشته احمدی با اشاره به علاقه دیرینه مردم ایران به خواندن زندگینامهها و سفرنامهها از مورد توجه قرار گرفتن کتابهای مربوط به شخصیتهای سیاسی در سالهای اخیر و علت آن میگوید.
شهریار زمانی با اشاره به اینکه خیلی از افسانهها را به اسم قهرمانانشان میشناسیم، از اینکه ادبیات چطور میتواند به داستان زندگی افراد بپردازد میگوید و معتقد است که سینما در این زمینه از ادبیات جلوتر است.
گاهی به راحتی از آنها عبور میکنیم و گاهی هرچند که دیده میشوند اما دستمایه اهداف دیگری هستند؛ قصههایی که زندگی آدمها را روایت میکنند در حالی جایشان در هنر و ادبیات خالی است که به نمایش تکراری صداوسیما تبدیل شدهاند.
