حدود ۳ روز قبل درگزارشی با عنوان "مسابقه پرسپولیس- نساجی؛ آزمون بزرگ مازندرانی ها برای میزبانی تیم‌های آسیایی" به اهمیت این بازی ومیزبانی که مسئولان استانی با همکاری سازمان لیگ فدراسیون فوتبال وبرگزاری احتمالی جشن قهرمانی در ورزشگاه وطنی خواهند داشت، به ابعاد آن پرداخته و منتشر شد.

از حضور و بازید مسئولان سازمان لیگ فدراسیون فوتبال از ورزشگاه وطنی گرفته تا نشست با مدیران ارشد استانی و باشگاه نساجی مازندران، نشان از توجه ویژه واهمیت این بازی مهم برای اعتبار فوتبال ایران و همچنین قابلیت‌های مهم باشگاه نساجی و استان مازندران برای میزبانی از یک رویداد کاملا خاص ورزشی داشت.

خاص بودن این مسابقه برای تیم نساجی نه ازجهت کسب نتیجه برد وباخت، بلکه ازجهت تمرین میزبانی به معنای تمام وکمال آن درآستانه حضور بازرسان ونمایندگان " ای اف سی" برای بازدید از امکانات، ظرفیت ها وحتی هماهنگی های نظم وانضباطی و زیرساختی موجود دردرون، بیرون ورزشگاه وتمهیدات وتوان مدیران شهرستانی واستانی بود.

اگرچه برگزاری مسابقات مهم در شهرهایی به جز تهران اتفاق مثبتی است و باعث همدلی و وفاق بیشتر مردم می‌شود؛ اینکه مردم شهرهای دیگر کشور هم بتوانند میزبان تیم های پرطرفدار فوتبالی پایتخت در رقابت‌های مهم ملی وحتی بین‌المللی باشند امری پسندیده است.

اما نه به شکلی که بازی نساجی و پرسپولیس در ورزشگاه شهیدوطنی قائمشهر برگزار شد!

تصمیمات گرفته وصورت جلسه های امضاء شده روی کاغذ توسط دست اندرکاران سازمان لیگ فدراسیون فوتبال، مسئولان استانی وشهرستانی وباشگاه نساجی مازندران تا قبل از مسابقه درورزشگاه شهیدوطنی قائمشهر تا پیش از اجرا و بازشدن درب ورزشگاه در ساعت ۱۴ روزپنجشنبه ۲۸ فروردین ۱۴۰۱  به نظر عالی و بی‌عیب ونقص بود، اما همه چیز ۱۵ دقیقه قبل از اعلام بازگشایی درب ورزشگاه تا خاموشی چراغ های ورزشگاه وطنی، بدون تعارف در جنبه‌های مختلف نمرده مردودی می‌گیرد.

از ناهماهنگی مشهود در فروش بلیت اینترنتی به تماشاگران گرفته تا نحوه حضور آنها در ورزشگاه! از رعایت نشدن سهم ۹۰ درصدی تیم میزبان در داخل ورزشگاه بگیرید تا فروش بلیت های بیش از یک میلیون تومانی در بازارسیاه دلالان، تا تماشاچیانی که چند هزارنفری وب