حضرت عباس(ع) تنها یک قهرمان تاریخ نیست، بلکه نوری است که تا قیامت در قلب‌های عاشقان اهل‌بیت(ع) می‌درخشد. نام او، یادآور غیرت و وفاداری است و پرچمش، همیشه بر فراز دل‌های شیعیان برافراشته خواهد ماند. او سایه‌ آرامش برای زینب (س) و مردی بود که حتی در آخرین لحظات، به‌جای فکر به زخم‌های خویش، دلش برای حسین(ع) و لب‌های خشکیده‌ کودکان می‌تپید.

 از همان کودکی، عباس(ع) نگاهش را به برادر دوخت، گویی از همان ابتدا می‌دانست که راهش، راه حسین(ع) است. ادبش مثال‌ زدنی بود، چنان‌که هیچ‌گاه برادر را به نام صدا نکرد، بلکه همیشه با احترام، او را «مولای من» خواند. چه رابطه‌ی عمیقی! چه عشقی فراتر از برادری!

اما امروز، عباس (ع) زنده است. نامش، در دل‌ها حک شده و دست‌های بریده‌اش، نماد کرامت و شفاعت است. هرکس دلش گرفته باشد، کافی است به باب‌الحوائج توسل کند، تا معجزه‌ عشق را در زندگی‌اش لمس کند.

حضرت عباس(ع)؛ حماسه‌ی وفاداری و ایثار در مسیر عشق و شهادت

حجت‌الاسلام والمسلمین سیدمهدی ذاکری، یک کارشناس دینی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به ولادت حضرت ابوالفضل(ع) اظهارکرد: حضرت عباس(ع) به کنیه ابوالفضل مشهور است و با عنوان سقای دشت کربلا نیز شناخته می‌شود.

وی ادامه داد: حضرت عباس(ع) به ویژگی‌هایی همچون علم زیاد، بذل و بخشش فراوان معروف است. این حضرت مسلط به قرآن و کاملا بر مهارت‌ها و فنون رزمی و جنگی مسلط بودند و مهمترین اتفاقاتی که باعث شناخته شدن ایشان در نزد جهانیان شد، وقایع کربلا و مسیر حرکت از مدینه به عراق بود.

وی یادآوری کرد: یکی از اتفاقات واقعه کربلا که باعث ماندگاری حضرت عباس در تاریخ شد آب آوردن ایشان برای کاروانیان است، طبق روایات معتبر حضرت ابوالفضل از امام حسین(ع) برای نبرد در میدان اجازه می‌خواستند که امام این اجازه را ندادند و گفتند اگر قرار باشد تو به میدان بروی لشکر از هم می‌پاشد.

این کارشناس دینی ادامه داد: هنگامی که امام حسین(ع) این سخن را می‌گویند بیشتر لشکریان به شهادت رسیده بودند، اما حضور ایشان به منزله حضور یک لشکر بود و امام حسین(ع) از حضرت ابوالفضل(ع) درخواست کردند قبل از رفتن به میدان نبرد برای زنان و مجروحان آب بیاورد و ایشان با اینکه تشنه بودند اقدام به آوردن آب برای لشکریان کردند که لشکریان شمر مانع از این کار شدند و برای توقف حرکت حضرت عباس دست‌های ایشان را قطع کردند.

حضرت عباس(ع)؛ نگینی درخشان در خاطره‌ امت اسلام

فرزانه یوسفی، کارشناس مسائل مذهبی در گفت‌وگو با ایسنا به مناسبت ولادت حضرت ابوالفضل العباس(ع) اظهار کرد: حضرت عباس(ع) در سنین دوازده تا چهارده سالگی، زمانی که امام علی(ع) با دشمنان درگیر بود، در برخی از جنگ‌ها شرکت داشته و با آن که زیاد اجازه جهاد به او داده نمی‌شد، ولی در همان نوجوانی حریف قهرمانان نامی عرب بوده است.

وی عنوان کرد: حضرت عباس(ع) دارای زیبایی ویژه‌ای بود و چهره دلربایش، هر بیننده‌ای را به تحسین وامی داشت. جدّ او، عبد مناف را «ماه مکه» و عبداللّه، پدر پیامبر اکرم(ص) را «ماه حرم» می‌خواندند. حضرت عباس(ع) نیز «ماه بنی هاشم» لقب گرفت.

وی افزود: در ترسیم چهره حضرت عباس(ع)، تنها نباید به اندام قوی و قامت رشید و ابروان کشیده و صورت ایشان بسنده کرد، فضیلت‌های او نیز، جزئی از سیمای ابوالفضل(ع) را تشکیل می‌داد.

یوسفی با بیان اینکه حضرت عباس(ع) اسوه کامل ولایت پذیری است، خاطرنشان کرد: امام سجاد(ع) فرمود، در روز قیامت حضرت ابوالفضل مقامی دارد که دیگر شهدا به مقام او غبطه می‌خورند.

انتهای پیام