به گزارش ایسنا، ردپای دایناسورها همیشه رازآلود بوده‌اند، اما یک اپلیکیشن جدید هوش مصنوعی در حال کشف رازهای آن‌هاست. دینو ترکر «DinoTracker» عکس ردپاهای فسیل‌شده را تحلیل می‌کند و پیش‌بینی می‌کند کدام دایناسور آن‌ها را ایجاد کرده است؛ با دقتی هم‌تراز با کارشناسان انسانی. در این مسیر، این سامانه ردپاهایی را شناسایی کرده که به‌طرز شگفت‌انگیزی شبیه به رد پای پرندگان هستند. ردپاهایی با قدمتی بیش از ۲۰۰ میلیون سال. این کشف می‌تواند زمان پیدایش پرندگان را بسیار عقب‌تر از آن‌چه تاکنون تصور می‌شد، ببرد.

به نقل از ساینس‌دیلی، بر اساس یک مطالعه جدید، اپلیکیشنی که با هوش مصنوعی کار می‌کند، راه تازه‌ای در اختیار دانشمندان و عموم مردم قرار داده تا بتوانند ردپاهای دایناسورها را که میلیون‌ها سال پیش بر جای مانده‌اند، شناسایی کنند. این فناوری تلاش می‌کند ردپاهای فسیلی را که سال‌ها ذهن پژوهشگران را به چالش کشیده‌اند، تفسیر کند.

سال‌هاست دیرینه‌شناسان این ردپاهای باستانی را مطالعه می‌کنند و درباره این‌که چه جانورانی آن‌ها را ایجاد کرده‌اند، بحث دارند. برخی ردپاها ممکن است متعلق به شکارچیان گوشت‌خوار باشند، برخی دیگر به دایناسورهای گیاه‌خوار تعلق داشته باشند و بعضی نیز این پرسش را مطرح کرده‌اند که آیا گونه‌های اولیه پرندگان در ایجاد آن‌ها نقش داشته‌اند یا خیر.

تبدیل عکس به تحلیل فوری

با اپلیکیشن DinoTracker، پژوهشگران و علاقه‌مندان به دایناسورها می‌توانند با تلفن همراه خود عکس یا طرحی از یک ردپا را بارگذاری کنند و فوراً تحلیل دریافت کنند. این اپلیکیشن شکل و ساختار ردپا را بررسی می‌کند تا تخمین بزند کدام نوع دایناسور به احتمال زیاد آن را ایجاد کرده است.

ردپاهای فسیل‌شده اطلاعات ارزشمندی درباره زندگی ماقبل تاریخ ارائه می‌دهند و به دانشمندان کمک می‌کنند بفهمند دایناسورها چگونه حرکت و چگونه رفتار می‌کردند. با این حال، مطالعات پیشین نشان داده‌اند که تفسیر این ردپاها اغلب دشوار است، زیرا شکل آن‌ها در طول زمان دچار تغییر می‌شود.

فراتر از روش‌های سنتی

در گذشته، پژوهشگران به پایگاه‌های داده‌ای متکی بودند که به‌صورت دستی ساخته شده و ردپاهای مشخص را به دایناسورهای خاص نسبت می‌دادند. کارشناسان می‌گویند این روش می‌توانست باعث سوگیری شود، به‌ویژه زمانی که هویت ردپا نامشخص یا مورد اختلاف بود.

برای حل این مشکل، گروهی پژوهشی به رهبری مرکز تحقیقاتی Helmholtz-Zentrum در برلین، با همکاری دانشگاه ادینبرو، الگوریتم‌های پیشرفته‌ای را توسعه دادند که به رایانه‌ها اجازه می‌دهد خودشان یاد بگیرند شکل ردپاهای دایناسورها چه تفاوتی دارد.

این سامانه هوش مصنوعی با نزدیک به دو هزار ردپای فسیلی واقعی آموزش داده شد، به‌علاوه میلیون‌ها نمونه شبیه‌سازی‌شده دیگر که در آن وجود دارد. این تنوع‌های اضافی به‌گونه‌ای طراحی شده بودند که تغییرات واقعی مانند فشردگی و جابه‌جایی لبه‌ها را که هنگام حفظ ردپا در طول زمان رخ می‌دهد، بازتاب دهند.

هوش مصنوعی به چه چیزهایی نگاه می‌کند؟

این مدل یاد گرفت هشت ویژگی کلیدی را که یک ردپا را از دیگری متمایز می‌کند، تشخیص دهد. از جمله این ویژگی‌ها: میزان بازشدگی انگشتان، موقعیت پاشنه، مقدار سطح تماس با زمین و نحوه توزیع وزن در بخش‌های مختلف پا.

پس از شناسایی این تفاوت‌ها، سامانه ردپاهای جدید را با نمونه‌های فسیلی شناخته‌شده مقایسه می‌کند تا پیش‌بینی کند کدام دایناسور به احتمال زیاد آن ردپا را ایجاد کرده است.

در ارزیابی‌ها، این الگوریتم در حدود ۹۰ درصد موارد با طبقه‌بندی کارشناسان انسانی مطابقت داشت حتی برای گونه‌هایی که شناسایی آن‌ها بحث‌برانگیز یا دشوار است.

ارتباط غیرمنتظره با پرندگان

یکی از شگفت‌انگیزترین یافته‌ها مربوط به ردپاهایی با قدمت بیش از ۲۰۰ میلیون سال بود. هوش مصنوعی شباهت‌های قابل‌توجهی میان برخی ردپاهای دایناسورها و پاهای پرندگان منقرض‌شده و پرندگان امروزی پیدا کرد.

به گفته گروه پژوهشی، این موضوع می‌تواند به این معنا باشد که پرندگان ده‌ها میلیون سال زودتر از آن‌چه پیش‌تر تصور می‌شد، پدید آمده‌اند. احتمال دیگر این است که برخی دایناسورهای اولیه به‌طور تصادفی پاهایی بسیار شبیه به پاهای پرندگان داشته‌اند.

این سامانه همچنین سرنخ‌های تازه‌ای درباره ردپاهای اسرارآمیز کشف‌شده در جزیره اسکای در اسکاتلند ارائه داد. این ردپاها حدود ۱۷۰ میلیون سال پیش در لبه گِلی یک تالاب شکل گرفته‌اند و دهه‌ها دانشمندان را سردرگم کرده‌اند.

تحلیل‌ها نشان می‌دهد این ردپاها ممکن است توسط برخی از قدیمی‌ترین خویشاوندان شناخته‌شده دایناسورهای منقاراردکی ایجاد شده باشند؛ موضوعی که آن‌ها را به یکی از نخستین نمونه‌های این گروه در جهان تبدیل می‌کند.

گشودن درهای دیرینه‌شناسی به روی همه

پژوهشگران می‌گویند این فناوری فرصت‌های تازه‌ای را برای مطالعه نحوه زندگی و حرکت دایناسورها در سراسر زمین فراهم می‌کند. همچنین به عموم مردم این امکان را می‌دهد که با تحلیل ردپاها، در پژوهش‌های فسیلی مشارکت کنند.

انتهای پیام