بسیاری از این سلول‌ها مدت‌ها پس از پایان بارداری و گاهی اوقات برای دهه‌ها یا حتی در طول نسل‌ها باقی می‌مانند. در طول بارداری، برخی از سلول‌های جنین به بدن مادر منتقل می‌شوند و در اندام‌هایی مانند غده تیروئید، کبد، ریه‌ها، مغز و قلب مستقر می‌شوند. سلول‌های مادر نیز می‌توانند وارد جنین شده و بعدها به نسل‌های آینده منتقل شوند. این روند، ارتباط بیولوژیکی ایجاد می‌کند که بسیار فراتر از بارداری است و می‌تواند در طول عمر ادامه یابد.

دانشمندان از این فرآیند به‌عنوان «میکروکایمریسم» یاد می‌کنند، این اصطلاح به وجود تعداد کمی سلول در بدن اشاره دارد که از شخص دیگری منشاء گرفته‌اند. بارداری رایج‌ترین روشی است که این اتفاق به‌طور طبیعی در آن رخ می‌دهد، اما می‌تواند از طریق پیوند عضو یا انتقال خون نیز شاهد چنین اتفاقی باشیم. در بارداری‌های دوقلو یا چندقلو، سلول‌ها همچنین می‌توانند بین خواهر و برادرها منتقل شوند.

سلول‌های «میکروکایمریسم» تعداد کمی دارند، اما ممکن است تاثیرات فوق‌العاده‌ای داشته باشند. نتایج تحقیقات نشان می‌دهد که آنها می‌توانند به بهبود زخم، ترمیم بافت و تنظیم سیستم ایمنی کمک کنند و در برخی موارد، به نظر می‌رسد که از بدن محافظت می‌کنند.

این سلول‌ها با مشکلات سلامتی مرتبط هستند به‌طوری‌که نتایج برخی تحقیقات آنها را به عوارض بارداری، بیماری‌های خودایمنی مانند اسکلرودرمی و آرتریت روماتوئید و برخی سرطان‌ها، از جمله سرطان خون، مرتبط دانسته‌اند. به نظر می‌رسد رفتار آنها به محل استقرارشان و نحوه پاسخ سیستم ایمنی به آنها بستگی دارد.

«میکروکایمریسم»، ایده جدیدی نیست و دانشمندان برای اولین‌بار آن را در اواخر دهه ۱۸۰۰ ثبت کردند، با این حال، بسیاری از سوالات در مورد این موضوع، بی‌پاسخ مانده‌اند. محققان می‌دانند که این سلول‌ها وجود دارند، اما به‌طور کامل نمی‌دانند که چگونه حرکت می‌کنند، چرا پایدار می‌مانند یا با گذشت زمان چه می‌کنند.

کریستین جوی چوا، محقق این تحقیق از دانشگاه نوتردام آمریکا گفت: این سلول‌ها بسیار نادر هستند و کمتر از یک درصد از کل سلول‌های بدن ما را تشکیل می‌دهند و تشخیص آنها دشوار است.

«میکروکایمریسم» همچنین می‌تواند به توضیح اینکه چرا برخی بیماری‌ها بارها و بارها در خانواده‌ها ظاهر می‌شوند، کمک کند. از آنجا که این سلول‌ها می‌توانند از مادر به فرزند منتقل شوند و نسل‌ها ادامه یابند، ممکن است در بیماری‌های مرتبط با سیستم ایمنی که در خانواده‌ها ارثی هستند، نقش داشته باشند.

چوا خاطرنشان کرد: اگر بتوانیم نحوه شروع بیماری‌ها در بدن یک فرد را بهتر درک کنیم، شاید این وضعیت بتواند به ما در مورد چگونگی پیشگیری برخی از این عوارض کمک کند و به‌طور بالقوه به بهبود سلامت منجر شود.

مطالعه زیست‌شناسی بارداری با چالش‌هایی همراه است و محققان با محدودیت‌هایی در جمع‌آوری نمونه از افراد باردار مواجه هستند. استانداردهای رضایت در سراسر جهان متفاوت و بودجه تحقیقات بارداری و سلامت زنان همچنان ناهموار است.

سایت ارث گزارش کرد، «میکروکایمریسم» به ما یادآوری می‌کند که بارداری با تولد پایان نمی‌یابد. این پدیده آثار زنده‌ای از خود به جا می‌گذارد که علم تازه شروع به درک آنها کرده است.

نتایج این تحقیق در مجله «علوم پیشرفته» (Advanced Science) منتشر شده است.

انتهای پیام