سمیه حقی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به رواج زندگی فردگرایانه و منجر شدن آن به بحران تنهایی مزمن، اظهارکرد: رواج سبک زندگی فردگرایانه در کلان‌شهرها، پیوندهای پایدار اجتماعی مبتنی بر همبستگی جمعی را به «خودمختاری فردی» تبدیل کرده است.
وی ادامه داد: زندگی در کلان‌شهرها، بستری برای تعاملات متکثر و چندگانه اما سطحی، گذرا و غیرشخصی را فراهم کرده است که زیمل این روند را نتیجه غلبه نگرش «دلمرده و حسابگرانه» انسان شهری می داند.
حقی بیان کرد: در چنین فضایی، انسان‌ها برای حفظ استقلال فردی و کاهش هزینه‌های تعهد، از شبکه‌های سنتی خویشاوندی و محله‌ای خود فاصله می‌گیرند اما جایگزینی شبکه های دوستی مدرن ناپایدار و گذرا با شبکه های دوستی و خویشاوندی چهره به چهره و عمیق، فرد را در وضعیتی از انزوای اجتماعی قرار می دهد که روز به روز بعد پایدار و عمیق به خود می گیرد.
این دکترای جامعه شناسی تصریح کرد: حاکمیت منطق بازار بر سبک زندگی افراد، مسئولیت تأمین رفاه، موفقیت، شکست و حتی امنیت روانی را به عهده فرد می گذارد. در چنین شرایطی هرگونه وابستگی به افراد، نشانه ای از ضعف و یا مانعی بر سر راه ارتقای شغلی و تحصیلی آن‌هاست.
حقی خاطرنشان کرد: مصرف گرایی و رقابت شدید در کلان‌شهرها، با تحمیل ساعات کار طولانی و کمبود زمان، فرصتی برای ارتباطات عاطفی و سرمایه گذاری برای آن را به افراد نمی دهد.
این دکترای جامعه شناسی در پایان تصریح کرد: در این شرایط با وجود آزادی انتخاب در تعاملات اجتماعی، پیوندهای معنادار حمایت گر اجتماعی روز به روز کاهش یافته و تنهایی مزمن، اضطراب وجودی و... جایگزین آن می شود.
انتهای پیام
