علیرضا سوزنچی در گفت‌وگو با ایسنا با ارزیابی کلی از وضعیت سینمای ایران پس از انقلاب اظهار کرد: سینمای ایران را نمی‌توان یکدست و یک‌پارچه قضاوت کرد، چراکه در مقاطع مختلف تاریخی، مسیرهای متفاوتی را پیموده و متأثر از شرایط اجتماعی، سیاسی و مدیریتی، گاه رشد کرده و گاه دچار ایستایی شده است. با این حال، نمی‌توان منکر دستاوردهای جدی آن در برخی حوزه‌ها شد.

وی افزود: در سال‌های ابتدایی پس از انقلاب، سینمای ایران با محدودیت‌های ساختاری، محتوایی و حتی فنی مواجه بود، اما به‌تدریج توانست زبان تازه‌ای برای روایت مسائل اجتماعی، جنگ، خانواده و هویت ایرانی پیدا کند.

این استاد پیشکسوت سینما با اشاره به نقش سینمای دفاع مقدس تصریح کرد: یکی از مهم‌ترین حوزه‌هایی که سینمای ایران پس از انقلاب در آن رشد جدی داشت، سینمای جنگ و دفاع مقدس بود. این ژانر توانست تجربه زیسته یک ملت را به زبان تصویر منتقل کند و در سال‌های نخست، آثار قابل‌توجهی در این حوزه تولید شد که هنوز هم مرجع هستند.

سوزنچی ادامه داد: سینمای دفاع مقدس در ابتدا متکی بر تجربه مستقیم فیلم‌سازان از جنگ بود و به همین دلیل صداقت، سادگی و تأثیرگذاری بالایی داشت. اما به‌مرور، با فاصله گرفتن از آن تجربه زیسته و ورود نگاه‌های کلیشه‌ای و سفارشی، بخشی از این سینما از مسیر اصلی خود دور شد.

سلیقه تماشاگر تغییر کرده و سینما دنباله‌رو شده است

این پیشکسوت سینما با اشاره به تغییر ذائقه مخاطبان در سال‌های اخیر خاطرنشان کرد: یکی از مسائل جدی امروز سینمای ایران، تغییر سلیقه تماشاگر است. مخاطب امروز کمتر حوصله روایت‌های پیچیده، قصه‌پردازی‌های چندلایه و تأمل‌برانگیز را دارد و بیشتر به دنبال سرگرمی سریع، خنده و فرار موقت از واقعیت است.

وی افزود: رشد فیلم‌های کمدی پرفروش که عمدتاً بر شوخی‌های سطحی و موقعیت‌های تکراری تکیه دارند، نشان‌دهنده همین تغییر ذائقه است. این فیلم‌ها گیشه را تسخیر می‌کنند و به‌تبع آن، مسیر تولید را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهند.

سوزنچی تصریح کرد: وقتی فیلمی میلیاردی به فروش می‌رسد، طبیعی است که سرمایه‌گذار و تهیه‌کننده به دنبال تکرار همان فرمول برود. در نتیجه، سینما به‌جای هدایت سلیقه مخاطب، دنباله‌رو آن می‌شود و این موضوع در بلندمدت به کاهش کیفیت آثار منجر خواهد شد.

این استاد پیشکسوت با انتقاد از وضعیت مدیریت فرهنگی و سینمایی کشور اظهار کرد: به نظر من، سینمای ایران بیش از آن‌که دچار بحران تولید یا کمبود استعداد باشد، گرفتار بحران سیاست‌گذاری است. سیاست‌گذاری‌های فرهنگی در حوزه سینما اغلب مقطعی، سلیقه‌ای و بدون پشتوانه نظری بوده‌اند.

وی اضافه کرد: در بسیاری از دوره‌ها، افرادی در رأس مدیریت سینمایی قرار گرفته‌اند که شناخت عمیقی از سینما نداشته‌اند. سینما یک حوزه تخصصی است و نمی‌توان آن را با نگاه اداری یا صرفاً مدیریتی اداره کرد. مدیری که سینما را نشناسد، ناخواسته به آن آسیب می‌زند.

سوزنچی تاکید کرد: یکی از اشتباهات رایج، سپردن مسئولیت‌های کلیدی به افرادی بوده که نه سابقه جدی و درک درستی از فرآیند تولید، مخاطب و زبان سینما نداشته‌اند، که نتیجه این رویکرد، تصمیم‌های نادرست و بی‌ثباتی در سیاست‌ها بوده است.

انتهای پیام