در شرایطی که رشتههای مرتبط با میراث فرهنگی، بهویژه مرمت بنا و بافتهای تاریخی، با افت کیفیت آموزش، مدرکگرایی و فاصله روزافزون دانشگاه از میدان عمل مواجهند، ایسنا به عنوان خبرگزاری دانشجویان ایران بر آن آمده است تا در پروندهای به بررسی کیفیت آموزش این رشته در دانشگاهها، کمبودها، و چالشهای آن و همچنین جایگاه آکادمیک این رشته در بازار کار، از دیدگاه دانشجویان، فارغالتحصیلان و اساتید حوزه مرمت بپردازد.
مظفر عباسزاده از فارغالتحصیلان رشته مرمت از مرکز آموزش عالی میراث فرهنگی و عضو هیأت علمی دانشکده معماری، راه و شهرسازی دانشگاه ارومیه، در ادامه سلسله گفتوگوهای ایسنا، درباره کیفیت آموزش مرمت و وضعیت اشتغال فارغالتحصیلان آن، گفت: اگر قرار باشد درباره کیفیت آموزش در رشته مرمت صحبت کنیم، باید آن را در چارچوب کلی نظام آموزشی کشور بررسی کنیم. اگر بر این باوریم که کیفیت آموزش در کشور بهطور کلی با ضعفهایی مواجه است، طبیعی است که رشته مرمت نیز از این وضعیت مستثنا نباشد. نمیتوان گفت در یک سیستم آموزشی، کیفیت آموزش در رشتهای مانند شیمی یا برخی رشتههای هنرهای تجسمی مطلوب است، اما فقط در مرمت ضعف وجود دارد. این مسئله، به ساختار کلی نظام آموزشی بازمیگردد و یک موضوع عمومی است.
او افزود: واقعیت این است که کیفیت آموزش ما با چالشهایی روبهروست، اما اگر بخواهم بهطور مشخص به رشته مرمت بپردازم، چه در مقطع کارشناسی و چه کارشناسی ارشد، به نظرم پیش از پرداختن به کیفیت آموزش، باید به این پرسش اساسی پاسخ دهیم که این رشته دقیقاً چه جایگاهی در کشور دارد و چه نیازی را پاسخ میدهد. آیا اساساً کشور ما به این رشته نیاز دارد یا خیر؟
این مرمتگر ادامه داد: به اعتقاد من، نسبت به بیست سال گذشته، جایگاه شغلی رشته مرمت نهتنها کمتر نشده، بلکه گستردهتر هم شده است. دو دهه پیش، این رشته عملاً محدود به وزارت میراث فرهنگی بود و فارغالتحصیلان تقریباً فقط میتوانستند در همان دستگاه مشغول به کار شوند. اما امروز، با تغییراتی که در ساختار وزارت راه و شهرسازی، شهرداریها و حتی برخی نهادهای دیگر ایجاد شده، جایگاههای شغلی متنوعتری برای این رشته تعریف شده است. حتی ردیفهای استخدامی مشخصی برای آن ایجاد شده و در مواردی میبینیم که آموزش و پرورش نیز امکان جذب فارغالتحصیلان این رشته را فراهم کرده است، بهطوریکه بخشی از دانشآموختگان ما وارد حوزه آموزش میشوند.
عباسزاده اظهار کرد: از این منظر، چندان موافق نیستم که گفته شود موقعیت شغلی فارغالتحصیلان مرمت در مقایسه با رشتههایی مانند معماری یا شهرسازی ضعیفتر است. اتفاقاً به اعتقاد من، جایگاه اجتماعی این رشته در مواردی حتی از برخی رشتههای همگروه نیز بهتر است. البته اگر بخواهیم درباره کیفیت آموزش در رشتههایی مانند معماری یا شهرسازی هم صحبت کنیم، آنجا نیز با مسائل مشابهی روبهرو هستیم. به نظر من، وضعیت آموزش معماری در کشور حتی در مواردی اسفبار است؛ چراکه این رشته بیش از حد گسترش یافته و بهنوعی از انسجام کیفی فاصله گرفته است.
عباسزاده با اشاره به موضوع بازنگری در ساختار آموزشی، گفت: ب