بازخوانی یک قیام که تمام نمیشود
شامگاه جمعه ۱۸ اردیبهشت و بعد اذان مغرب خیابانهای منتهی به حرم مطهر یکبهیک مملو از جمعیتی شد که بیشترشان پرچمهای سهگانه «یا زهرا(س)»، «یا حسین(ع)» و «لبیک یا خامنهای» را در دست داشتند.
اما آنچه این تجمع را از یک مراسم معمولی مذهبی فراتر میبرد، پیوند زنده با خاطره قیام ۱۳۴۲ بود؛ خاطرهای که هنوز در حافظه شفاهی پیشوا زنده است. روزی که مردم این خطه از دقیقاً همین جوار، از کنار ضریح جواری الکریم(ع) به نوای ولی فقیه زمان خود لبیک گفتند و به پا خاستند و تا پل باقرآباد به سمت تهران پیش رفتند و مردم ورامین و روستاهای اطراف به آنها پیوستند و در پل باقر آباد به خاک و خون کشیده شدند و به فیض شهادت نائل آمدند.
یکی از معتمدان محلی که خود را «نوۀ یکی از حاضرین در قیام ۱۳۴۲» معرفی میکند، در حاشیه مراسم به ایسنا گفت: پدرم همیشه میگفت آن روزها مردم از حرم بیرون زدند و شعار "یا مرگ یا خمینی" سر میدادند. امشب همان مردم، اما نسل بعد، با مشتهای گرهکرده و همان شور از همین جا دوباره فریاد برآورده و به ولی فقیه زمان خود سید مجتبی خامنه ای لبیک می گویند.
اما لحظهای که فضای حرم را به کلی متحول کرد، نماز استغاثه به امام زمان(عج) بود. صدای یا مهدی(عج) که از بلندگوها بیرون میآمد، با گریههای بلند حاضران و صداهای بغض آلود و مشتهای گره کرده آمیخته شد.
در میان نمازگزاران، زنان و مردانی دیده میشدند که روی سینههای خود عکس شهیدان گمنام و غیرگمنام این خطه را نصب کرده بودند.
«برادر بلافصل» و معنای یک نسبت
حرم حضرت جعفربن موسی الکاظم(ع) که در منابع تاریخی از او به عنوان «برادر بلافصل امام رضا(ع)» یاد شده، برای مردم دشت ورامین حکم یک «حرم دوم» را دارد. اهالی منطقه معتقدند این امامزاده، کرامات بسیاری دارد و به همین دلیل به او «جواری الکریم» میگویند.
اما امسال، مردم پیشوا در این حرم تنها به قصد زیارت گرد نیامده بودند. آنچه شب گذشته این مکان را به یک «مأمن سیاسی» تبدیل کرد، تلفیق ارادت به اهل بیت(ع) با حمایت قاطع از «سید مجتبی خامنهای» به عنوان ولیفقیه و رهبر انقلاب بود.
یکی از حاضران در این خصوص به ایسنا گفت: ایوان این حرم، خود تجلی نگاه ویژه مردم دشت ورامین به ولایت است. هرجا خطری انقلاب را تهدید کند، ما از این ایوان حرکت میکنیم.
مشتهای گرهکرده و انزجار از استکبار
پس از اتمام نماز و مراسم استغاثه، فریاد «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» چنان فضای حرم را پر کرد که گویی دیوارهای قدیمی این بارگاه نیز همصدا شدند.
مردم با مشتهای گرهکرده، تجاوز آمریکا و رژیم کودک کش صهیونیستی را به حریم ایران اسلامی را محکوم کردند و با شعار الله اکبر حمایت خود را از مقاومت فلسطین و جبهه حق علیه باطل به نمایش گذاشتند.
در گوشهای از حیاط حرم، مادری میانسال با چشمانی اشکآلود به فرزند نوجوانش میگفت: بابای تو در دفاع از حرم شهید شد. امشب ببین که هنوز راهش ادامه دارد.
پیشوا، مبدأ بیپایان
آنچه شامگاه ۱۸ اردیبهشت در جوار حرم فرزند موسی بن جعفر ع روی داد، نه یک تجمع زودگذر، که بازتولید یک «سنت تاریخی» بود: سنت پایداری، سنت خیزش از جوار ائمه(ع)، سنت تداوم قیام ۱۳۴۲ در کالبد شصت و نهمین شب تجمع علنی شد.
مردم پیشوا به جهانیان نشان دادند که حتی پس از دههها، مشتهایشان برای فریاد بر سر استکبار، گرهخورده باقی مانده و حرم برادر بلافصل امام رضا(ع)، هنوز هم سرچشمه تحولات این خطه است.
انقلاب تمام شدنی نیست، آنجا که حرم کریم، پناه مردمان ولایتمدار است.
انتهای پیام
