به گزارش ایسنا، قویترین موشک تاریخ در نمایشی تماشایی از قدرت و فناوری، از سکوی پرتاب خود با غرش به پرواز درآمد.
به نقل از اسپیس، شرکت «اسپیسایکس»(SpaceX) جدیدترین نسخه از موشک غولپیکر «استارشیپ»(Starbase) خود را روز جمعه ۲۲ مه از سکوی دوم تازه تکمیلشده در پایگاه «استاربیس»(Starbase) خود در جنوب تگزاس پرتاب کرد. پرتاب ساعت ۱۸:۳۰ به وقت منطقه زمانی شرقی انجام شد و این وسیله نقلیه ۱۲۴ متری در دوازدهمین پرواز آزمایشی زیرمداری خود به آسمان رفت.
این اولین ماموریت استارشیپ از اکتبر ۲۰۲۵ و اولین پرواز نسخه سوم استارشیپ بود. نسخه سوم استارشیپ، نسل بعدی موشک است که یک بازنگری کامل در طراحی دارد. این بازنگری به منظور تکامل این وسیله نقلیه به سمت ماموریتهای عملیاتی انجام شده است. دوازدهمین پرواز زیرمداری حتی با وجود این که به دلیل نقص فنی در اولین تلاش پرتاب در روز پنجشنبه، یک روز دیرتر از زمان برنامهریزیشده انجام شد، گامی مهم به سوی این هدف بلندپروازانه بود.
در این پرواز نیز چند مشکل وجود داشت. در طول پرتاب، یکی از ۳۳ موتور رپتور تقویتکننده مرحله اول موسوم به «سوپر هوی»(Super Heavy) خاموش شد و تقویتکننده، مانور حیاتی «تقویت بازگشت» را برای کنترل بازگشت به زمین را از دست داد. مرحله بالایی موشک استارشیپ موسوم به «شیپ ۳۹»(Ship 39) نیز در طول صعود یکی از ۶ موتور اصلی خود را از دست داد اما توانست با پنج موتور باقیمانده به فضا برسد.
«دن هوت»(Dan Huot) سخنگوی اسپیسایکس، در یک گزارش زنده گفت: من آن را ورود به مدار نمینامم اما ما در مسیری هستیم که آن را تجزیه و تحلیل کردهایم و در محدوده مجاز قرار دارد. بنابراین، گروهها همچنان در حال کار کردن روی آن موتور هستند و برخی از مراحل را روی موتورها انجام میدهند.
اسپیسایکس در ماموریتهای پیشین استارشیپ، بازیابی تقویتکننده را در پایگاه استاربیس انجام داد و مرحله اول موشک را با استفاده از بازوهای مکانیکی «چاپستیک»(chopstick) متصل به برجهای پرتاب سایت گرفت. در پرواز دوازدهم، این شرکت قصد داشت سوپر هوی را با یک فرود نرم در خلیج مکزیک به زمین بازگرداند تا ریسک یک حادثه بازیابی را که میتوانست در اولین پرواز سختافزار کاملاً جدید به سکو آسیب برساند نپذیرد.
در عوض، سوپر هوی به زمین سقوط کرد و در خلیج مکزیک افتاد و تصاویر زندهای از سقوط آن از فضا پخش شد تا این که صفحه سیاه شد.
هوت پس از پرواز گفت: تقویتکننده، عملیات بازگشت خود را به طور کامل انجام نداد. ماموریت آن کمی زودتر به پایان رسید اما در منطقهی خالی که از پیش تعیین کرده بودیم، فرود آمد.
اسپیسایکس ۲۲ محموله را برای استقرار در طول سفر زیرمداری فضاپیمای شیپ در نظر گرفته بود. این محموله شامل ۲۰ نسخه آزمایشی از ماهوارههای پهنباند «استارلینک»(Starlink) این شرکت و دو استارلینک مجهز به حسگرهای تصویربرداری بود.
این محمولهها طبق برنامه و طی یک بازه زمانی ۱۰ دقیقهای، تقریباً ۱۷ دقیقه پس از پرتاب مستقر شدند. دو ماهواره اصلاحشده استارلینک وظیفه داشتند سپر حرارتی استارشیپ را اسکن کنند. این آزمایش به منظور ارزیابی توانایی بازرسی آنها برای یافتن آسیبهای احتمالی پیش از ورود مجدد به جو انجام شد.
کمی پس از استقرار دو شبیهساز آخر استارلینک که دوربینهایی موسوم به «داجر داگز»(Dodger Dogs) داشتند، اسپیسایکس ویدیوی تماشاییای را که دوربینها هنگام پرواز و دور شدن از استارشیپ ضبط کرده بودند، پخش کرد.
اسپیسایکس در ابتدا برای مرحله بالایی شیپ ۳۹ برنامهریزی کرده بود تا یکی از ۶ موتور رپتور خود را در مدار روشن کند و نمایشی مهم برای اثبات این موضوع به اجرا درآورد که فضاپیما میتواند مانورها را به طور قابل اعتمادی اجرا کند زیرا مخلوط کردن و مدیریت سوختهای برودتی و روشن کردن مجدد موتور در گرانش صفر برای تغییر مدار فضاپیما، ارسال آن به ماه یا مریخ و بازگرداندن آن به زمین برای بازیابی و استفاده مجدد ضروری است اما به دلیل از دست رفتن موتور رپتور در زمان پرتاب، کنترلکنندگان پرواز از این آزمایش در پرواز دوازدهم صرف نظر کردند. بنابراین، اولین فضاپیمای نسخه سوم استارشیپ، فرود خود را به سمت زمین آغاز کرد.
فضاپیمای شیپ حدود ۵۰ دقیقه پس از پرواز، بازگشت خود را به جو زمین آغاز کرد. شیپ ۳۹ در طول فرود، مجموعهای از تمرینها را انجام داد که برای تحت فشار قرار دادن بخشهایی از فضاپیما تا مرز ساختاریشان طراحی شده بود. همچنین، شیپ ۳۹ یک مانور جدید را برای فرود خود اجرا کرد که هدف آن، تقلید از مسیر و جهتیابی مورد نیاز برای اتصال به برج پرتاب در بازگشت به پایگاه فضایی استاربیس بود.
با روشن شدن دو موتور شیپ ۳۹ برای فرود نهایی، فریاد شادی در دفتر مرکزی و تأسیسات استاربیس اسپیسایکس به گوش رسید. در ابتدا قرار بود سه موتور روشن شوند اما یکی از آنها هنگام بلند شدن، زودتر از موعد خاموش شد. پس از فرود، استارشیپ به درون آبهای اقیانوس سقوط کرد و در حالی که کارکنان اسپیس ایکس تشویق میکردند، به شکل یک گوی آتشین باشکوه - باز هم طبق برنامه- منفجر شد.
هیچ یک از دستاوردهای استارشیپ در پرواز دوازدهم، برای اسپیسایکس به طور ویژه پیشگامانه نبودند. اهداف و مسیرهای ماموریت به طور کلی مشابه چند ماموریت آزمایشی پیشین بود.
با وجود این، حتی دنبال کردن موفقیتآمیز یک مسیر از پیش تعیینشده برای نسخه سوم استارشیپ بسیار مهم بود زیرا این یک وسیله نقلیه کاملاً جدید با اصلاحات متنوعی نسبت به مدلهای پیشین خود است. همچنین، مسیر نسخه سوم استارشیپ تا سکوی پرتاب کمی ناهموار بود.
در ادامه، عکسهایی را از دوازدهمین پرواز آزمایشی استارشیپ میبینیم.
انتهای پیام
