«حسن حیدرپناه»، دبیر میانهای هم یکی از چند هزار معلمی است که گمنام و با گذشتن از ساعات استراحتش، در گوشهای از تخت بیمارستان، صحنهای ماندگار از تعهد و جلوهای از معلمی را به نمایش گذاشته است.
شاید کادر درمان در بیمارستانها، صحنههای احساسی زیادی را از پیکار مرگ و زندگی دیده باشند، اما این بار، تعهد شغلی و حس مسئولیتشناسی معلم میانهای، آنها را بار دیگر، پای مکتب عشق نشاند، آنان که چون شمع بر بستر بیماران میسوزند، این بار مصداق بارز "سی مرغ و سیمرغ" عطار را به چشم در معلمی دیدند که از روی عشق به شغلش در معلمی ذوب شده است.
آقای حیدرپناه در ایام آموزش مجازی و غیرحضوری ناشی از شرایط اضطراری جنگی و آتش بس، گوشی همراه و لپ تاپ خودش را برداشته و با وصل شدن به کلاس مجازی، قلبش را به دلهای دانشآموزانش، وصل میکند تا با از سر گرفتن هر روزه معلمی، شوق زیستن را در دلش تازه کند.
او به ایسنا میگوید که از بچگی هم همیشه در نقش معلم در بازیهای کودکانه، ظاهر میشده و معلمی، عشق او است و طاقت دوری از بچهها و دانشآموزانش را ندارد و علاقهاش به معلمی به قدری است که حتی با وجود دست و پنجه نرم کردن با یک بیماری سخت هم، دوست دارد انجامش دهد و معلمی حال روحی و جسمی او را بهبود میبخشد.
در واکنش به تصویر ارسالی مخاطبان از این معلم ایثارگر میانهای، اسفندیار صادقی، مدیرکل آموزش و پرورش استان آذربایجان شرقی درگفتوگو با ایسنا از تلاشهای تمامی همکاران استان در طول ایام چالشبرانگیز آموزش مجازی و غیرحضوری به سبب پیچیدگیهای خاص خود، قدردانی کرد و وجود معلمانی همچون آقای حسن حیدرپناه را مایه دلگرمی مردم به نظام تعلیم و تربیت دانست.
انتهای پیام
