ساعت از ٩ شب گذشته بود، اما میدان ۲۲ بهمن همچنان بیدار مانده بود. از مسیرهای منتهی به میدان، جمعیت آرام‌آرام می‌رسید؛ خانواده‌ها کنار هم، جوان‌ها با پرچم‌های سه‌رنگ روی دوش، کودکان با سربندهایی که روی پیشانی‌شان نوشته شده بود «لبیک یا خامنه‌ای».

هوا رو به خنکی می‌رفت اما میدان گرم بود؛ گرم از صدای شعارهایی که هر چند دقیقه یک بار از گوشه‌ای بلند می‌شد و بعد تمام جمعیت آن را تکرار می‌کرد.

نودمین شب حضور مردم ایلام در تجمعات شبانه حمایت از رهبر انقلاب، نیروهای مسلح و آرمان‌های جمهوری اسلامی، جمعه هشتم خرداد در همین میدان برگزار شد؛ تجمعی که دیگر برای بسیاری از شهروندان از یک برنامه مناسبتی عبور کرده و به بخشی از شب‌های شهر تبدیل شده است.

پرچم‌های ایران در دست مردم بالا می‌رفت و نور تلفن‌های همراه، گوشه‌گوشه میدان را روشن کرده بود. بلندگوها سرود پخش می‌کردند و میان سرودها، شعارها دوباره اوج می‌گرفت. جمعیت گاهی فشرده‌تر می‌شد و گاهی در حاشیه میدان پراکنده‌تر؛ اما میدان هیچ‌وقت خالی دیده نمی‌شد.

در میان جمعیت، حضور مسئولان استانی هم به چشم می‌آمد؛ از مدیران دستگاه‌های اجرایی گرفته تا چهره‌های سیاسی و اجتماعی استان که در کنار مردم در میدان حاضر شده بودند.

برخی در میان جمعیت ایستاده بودند، برخی با مردم گفت‌وگو می‌کردند و برخی کنار جایگاه مراسم حضور داشتند؛ بی‌آنکه فاصله مشخصی میان مسئول و مردم دیده شود.

چیزی که در این شب بیش از هر چیز به چشم می‌آمد، ترکیب متنوع جمعیت بود؛ زن و مرد، پیر و جوان، خانواده‌هایی که با فرزندان‌شان آمده بودند و گروه‌هایی از جوانان که پرشورتر از همه شعارها را تکرار می‌کردند. بعضی‌ها پرچم در دست داشتند، بعضی فیلم می‌گرفتند و بعضی فقط ایستاده بودند و نگاه می‌کردند.

برای خیلی‌ها، حضور در میدان فقط یک اعلام موضع سیاسی نبود؛ بیشتر شبیه تأکید بر دیده‌شدن بود؛ اینکه ایلام هم در متن روایت این روزها حضور دارد. شهری که شب‌های متوالی، حضورش را از خیابان اعلام کرده است.

نود شب پیاپی، عدد کوچکی نیست. استمرار این تجمعات در شهری مانند ایلام، بیش از هر چیز از تبدیل شدن یک واکنش مقطعی به یک حضور مداوم حکایت دارد؛ حضوری که حالا برای بسیاری از مردم به یک قرار شبانه تبدیل شده است؛ قراری که مقصدش میدان ۲۲ بهمن است.

جمعه شب، هشتم خرداد، وقتی جمعیت هنوز در میدان حضور داشت و شعارها ادامه داشت، خیابان‌های اطراف هم همچنان شلوغ بود.

خودروهایی که با بوق ممتد از کنار میدان عبور می‌کردند، موتورسوارانی که پرچم به‌دست از میان جمعیت رد می‌شدند و مردمی که هنوز از کوچه‌ها و خیابان‌های اطراف خودشان را به میدان می‌رساندند.

به گزارش ایسنا، نودمین شب در ایلام، مثل بسیاری از شب‌های قبل، با شعار آغاز شد و با همان شعارها ادامه پیدا کرد؛ اما آنچه بیش از صدا در میدان ماند، خودِ حضور بود؛ حضوری که بعد از نود شب هنوز ادامه دارد و میدان ۲۲ بهمن را هر شب به یکی از پررفت‌وآمدترین نقاط شهر تبدیل کرده است.

انتهای پیام