نتایج پژوهش جدید نشان می‌دهد، روند افت توانایی‌های شناختی در بیماری آلزایمر، سه الگوی متفاوت ثبات یا بدون تغییر، افت تدریجی و افت سریع دارد. این پژوهش بر اساس نتایج اسکن مغزی بیش از ۱۱۰۰ بیمار در آمریکا انجام شده است که سطح بالایی از تجمع پروتئین آمیلوئید، یکی از نشانه‌های اصلی بیماری آلزایمر، در مغزشان داشتند اما در زمان پژوهش هنوز دچار اختلال شناختی نشده بودند.

بیماری آلزایمر، اختلال تخریب‌کننده عصبی است که در آن حافظه و توانایی‌های شناختی(فرایندهای فکری) به‌تدریج با افزایش سن کاهش می‌یابد و در نهایت انجام فعالیت‌های روزمره را با مشکل مواجه می‌کند. اسکن مغز بیماران مبتلا به آلزایمر معمولا تجمع یا توده‌هایی از پروتئین‌های مغزی مانند آمیلوئید و تاو را نشان می‌دهد.

پژوهشگران دانشکده پزشکی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافتند، افرادی که دچار افت شناختی تدریجی یا سریع شده بودند، در مقایسه با افرادی که وضعیت شناختی پایداری داشتند، سطوح بالاتری از پروتئین تاو و تاو فسفریله‌شده(P-tau۲۱۷، نوعی تاوی تغییریافته) در بدن خود داشتند.

نتایج همچنین نشان داد که شرکت‌کنندگانی که دچار افت شناختی بودند، هیپوکامپ کوچک‌تری داشتند. هیپوکامپ بخشی از مغز که نقش مهمی در شکل‌گیری حافظه دارد و از نخستین نواحی‌ است که در اثر بیماری آلزایمر آسیب می‌بیند.

مایکل دونوهو، استاد نورولوژی و معاون بخش آمار زیستی دانشکده پزشکی «کِک» در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی گفت: بیشتر تحقیقات میانگین وضعیت همه شرکت‌کنندگان را بررسی می‌کنند و همین موضوع این تصور را ایجاد می‌کند که بیماری همه افراد با سرعتی مشابه و به‌تدریج رو به وخامت می‌رود.

وی افزود: اما نتایج ما نشان داد، این رویکرد تفاوت‌های مهم میان افراد را پنهان می‌کند و بیانگر آن است که بیماری آلزایمر بسیار متغیرتر از آن چیزی است که معمولا تصور می‌شود.

پژوهشگران توضیح دادند: هرچند نتایج تحقیقات پیشین نیز نشان داده بودند، افراد مبتلا به این بیماری با سرعت‌های متفاوتی دچار افت شناختی می‌شوند، اما این پژوهش از نخستین پژوهش‌هایی است که الگوهای افت شناختی را با نشانگرهای زیستی، ازجمله تاو فسفریله‌شده، مرتبط می‌کند.

گروه پژوهشی همچنین دریافت با استفاده از آزمایش خون و تصویربرداری مغزی می‌توان افراد را با دقتی حدود ۷۰ درصد در دو گروه «پایدار» و «دارای افت شناختی» طبقه‌بندی کرد.

به گفته پژوهشگران، این یافته‌ها، چالش مهمی را در تحقیقات مربوط به پیشگیری از آلزایمر آشکار می‌کنند زیرا در مراحل اولیه بیماری، برخی افراد حتی بدون دریافت درمان نیز برای مدت‌طولانی در وضعیت پایدار می‌مانند و همین مسئله تشخیص اثربخشی داروها را دشوارتر می‌کند.

آنان تاکید کردند که کارآزمایی‌های آینده باید به‌جای تمرکز صرف بر نتایج میانگین، توجه بیشتری به الگوهای مختلف پیشرفت بیماری و افت شناختی داشته باشند.

داده‌های این پژوهش از دو تحقیق بزرگ به دست آمده است که شامل تحقیق درمان ضد آمیلوئید در آلزایمر بدون علامت(A۴) که کارآزمایی بالینی درباره آنتی‌بادی مونوکلونال «سولانزوماب» بود و تحقیق گسترش تخریب عصبی(LEARN) که افراد فاقد سطوح بالای آمیلوئید مغزی را بررسی می‌کرد.

هلث گزارش کرد، برای ارزیابی میزان افت شناختی شرکت‌کنندگان نیز از مجموعه‌ای از آزمون‌های حافظه، توجه و توانایی تفکر استفاده شد.

یافته‌های این پژوهش در نشریه Alzheimer’s & Dementia منتشر شده است.

انتهای پیام