سید شهرزاد کلانتری در گفتوگو با ایسنا، اظهار کرد: نگرانی درباره سلامت خود، اعضای خانواده، اقوام و سایر هموطنان، مشکلات مالی، امنیت شغلی نزدیکان حاضر در مراکز حساس، آسیب به زیرساختهای کشور، تأمین اقلام ضروری و همچنین ابهام و عدم قطعیت شرایط موجود، از مهمترین حوزههای اضطراب در زمان بحرانهای جنگی به شمار میرود.
وی افزود: نگرانی در شرایط استرسزا و بحران، واکنشی طبیعی و حتی تا حدی مفید است؛ چرا که موجب میشود افراد پیامدهای احتمالی را جدی بگیرند و اقدامات لازم برای حفظ امنیت خود و خانواده را انجام دهند، اما زمانی که شدت و فراوانی نگرانی افزایش یافته و به ترس و وحشت دائمی تبدیل شود، میتواند آسیبزا باشد و نیازمند مدیریت و مداخله روانشناختی است.
این روانشناس با بیان اینکه نخستین گام در کنترل اضطراب، تفکیک موضوعات قابل کنترل از مسائل خارج از کنترل است، تصریح کرد: نگرانیها به دو دسته مولد و غیرمولد تقسیم میشوند. نگرانیهای مولد به اقدامهای سازنده و پیشگیرانه منجر میشوند، اما نگرانیهای غیرمولد شامل افکار تکرارشونده و فرضیات اگر چنین شود چه میشود؟ هستند که پاسخ مشخصی ندارند و تنها موجب افزایش اضطراب میشوند.
کلانتری تصریح کرد: افراد باید ابتدا مشخص کنند دقیقاً نگران چه موضوعی هستند و سپس بررسی کنند که آیا برای کاهش احتمال وقوع آن میتوان اقدامی انجام داد یا خیر. در صورت امکان، تهیه فهرستی از اقدامات ضروری و برنامهریزی برای انجام آنها، احساس کنترل بیشتری به فرد داده و موجب کاهش اضطراب میشود.
وی ادامه داد: در مواردی که امکان تغییر شرایط وجود ندارد، پذیرش عدم قطعیت و تمرکز بر حفظ سلامت جسم و روان خود و اعضای خانواده، بهترین راهکار است. انسانها حتی در شرایط مبهم نیز میتوانند نوع واکنش خود را انتخاب کنند و این انتخاب میتواند مراقبت از سلامت روان و حمایت از اطرافیان باشد.
این روانشناس با تأکید بر ضرورت محدود کردن پیگیری مداوم اخبار، گفت: جستوجوی مکرر اخبار نگرانکننده در رسانهها و شبکههای ماهوارهای، اضطراب را تشدید میکند و افراد باید از اشتباه گرفتن «امکان وقوع» با «احتمال وقوع» پرهیز کنند و ارزیابی خود را بر اساس آمار و اطلاعات موثق انجام دهند.
وی در ادامه یکی دیگر از روشهای مؤثر در کنترل اضطراب را اختصاص زمان مشخصی برای نگرانی دانست و افزود: افراد میتوانند روزانه ۱۵ تا ۲۰ دقیقه را به عنوان زمان نگرانی در نظر بگیرند و افکار نگرانکننده خود را در آن زمان یادداشت و بررسی کنند. این روش به کاهش اشتغال ذهنی مداوم و افزایش تمرکز بر فعالیتهای روزمره کمک میکند.
کلانتری تأکید کرد: افزایش تابآوری روانی، پذیرش واقعیتهای موجود، برنامهریزی برای امور قابل کنترل و توجه به سلامت روان خود و اعضای خانواده، از مهمترین راهکارهایی است که میتواند در شرایط بحرانی و جنگی به کاهش اضطراب و حفظ آرامش جامعه کمک کند.
انتهای پیام
