بیابانزایی و خشکسالی از مهمترین مشکلات جهانی هستند. در دهههای اخیر، بیابانزایی به دلیل فعالیتهای انسانی مانند کشت و چرای بیش از حد، آبیاری نامناسب، جنگلزدایی و مدیریت ضعیف زمین افزایش یافته است.
این فعالیتها باعث شده است که بخشی از سطح زمین حاصلخیزی کمتری داشته باشد. از دست دادن زمینهای حاصلخیزتر و بیشتر باعث مشکلات جدی میشود که به از دست رفتن تنوع زیستی، ایجاد خسارات جبرانناپذیر به زمین و تاثیر بر غذا و زندگی روزمره ما منجر میشود.
روز جهانی مبارزه با بیابانزایی و خشکسالی از این نظر مهم است تا به همه یادآوری کند که باید از تخریب زمین و بیابانزایی جلوگیری و از طریق حل مسئله، مشارکت قوی جامعه و همکاری در همه سطوح، آن را بهبود بخشید.
شعار سال جاری روز جهانی بیابانزدایی و خشکسالی، «مراتع: شناخت، احترام و احیا» است و بر اهمیت حیاتی اقدام جمعی برای حفظ منابع حیاتی زمین برای نسلهای آینده تاکید دارد.
مجمع عمومی سازمان ملل متحد در دسامبر ۱۹۹۴، ۱۷ ژوئن را روز جهانی مبارزه با بیابانزایی و خشکسالی اعلام و اظهار کرد که بیابانزایی و خشکسالی مشکلات جهانی هستند زیرا همه مناطق جهان را تحت تاثیر قرار میدهند.
مراتع از جمله گستردهترین و همچنین نادیده گرفتهشدهترین اکوسیستمهای جهان هستند. این اکوسیستمها با پوشش بیش از نیمی از سطح زمین، نقش حیاتی در امنیت غذایی، چرخه آب، حفاظت از تنوع زیستی و تابآوری اقلیمی ایفا میکنند. آنها از زندگی حدود دو میلیارد نفر در سراسر جهان، ازجمله بسیاری از دامداران و مردم محلی، حمایت میکنند.
حدود نیمی از مراتع جهان تخریب شده یا در معرض خطر هستند و عواقب جدی برای امنیت غذایی و آب، تنوع زیستی، تابآوری اقلیمی و معیشت روستایی دارند، با این حال، مسیرهای مناسبی برای اقدام در حال حاضر وجود دارد. سرمایهگذاری در مدیریت پایدار زمین و آب، بهبود آمادگی در برابر خشکسالی و احیای جوامع محلی میتواند به ایمنسازی این مناظر و مردمی که به آنها وابسته هستند، کمک کند.
زمین پایه و اساس سیستمهای غذایی ماست و ۹۵ درصد از غذای جهان در زمینهای کشاورزی تولید میشود اما یک سوم از این زمینها در حال حاضر تخریب شدهاند. این تخریب ۳.۲ میلیارد نفر در سراسر جهان به ویژه جوامع روستایی و کشاورزان را تحت تاثیر قرار میدهد و به افزایش گرسنگی، فقر، بیکاری و مهاجرت اجباری منجر میشود.
تغییرات اقلیمی این مسائل را تشدید میکند و چالشهای قابلتوجهی را برای مدیریت پایدار زمین و کشاورزی ایجاد و تابآوری اکوسیستمها را تضعیف میکند.
حفاظت و احیای زمینهای تخریبشده برای پایان دادن به فقر و گرسنگی، دستیابی به امنیت غذایی و بهبود معیشت میلیونها نفر، بهویژه در کشورهای در حال توسعه، ضروری است.
مدیریت پایدار منابع زمین، خاک و آب برای افزایش تولید غذا، حفظ اکوسیستمها، بهبود کیفیت زمین، خاک و آب و تقویت تابآوری جوامع روستایی در برابر رویدادهای شدید آبوهوایی ضروری است.
فائو (سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد) گزارش کرد، احیای زمین در مقیاس بزرگ برای کشاورزی در مقیاس کوچک و مبارزه با تخریب زمین بسیار مهم است و باید از سیستمهای نظارت و ارزیابی نوآورانه برای سنجش پیشرفت در جهت دستیابی به بیطرفی در برابر تخریب زمین استفاده کنیم.
انتهای پیام
