گالری ریم در اهواز طی روزهای گذشته میزبان نشستهای ادبی حاشیه نمایشگاه گروهی «عدنان» بود؛ این نمایشگاه با گردآوری آثاری در قالب عکس، ویدئو، چیدمان، نقاشی و چاپ دستی، به پاسداشت جایگاه ادبی و هنری عدنان غریفی، داستاننویس، شاعر و مترجم برجستهٔ ادبیات مدرنیسم ایران، اختصاص یافته بود.
غریفی از چهرههای تأثیرگذار ادبیات داستانی معاصر ایران است که با ترجمههای شاخص خود از آثار مدرن جهان و نیز نگارش داستانهایی با ساختارهای نوین، نقش مهمی در جریانسازی ادبی دهههای اخیر داشته است. هرچند شهرت او بیشتر مرهون ترجمههای دقیق و ادبیاش از نویسندگان بزرگی چون ارنست همینگوی، فرانتس کافکا و آلبر کامو است، اما داستانهای کوتاه و بلند او نیز با نگاهی عمیق به مسائل انسانی و اجتماعی، در محافل ادبی مورد توجه قرار گرفته است. ازجمله آثار داستانی او میتوان به مجموعهداستان «شبهای بیخوابی» و رمان «آوازهای خاکزده» اشاره کرد که در آنها ردپای نگاه مدرنیستی و توجه به جزئیات روانشناختی شخصیتها بهوضوح دیده میشود.
در این نشست، سهام سجیراتی، داستاننویس و نقاش، پای صحبتهای مخاطبانش نشست. سجیراتی که متولد جنوب ایران است و سالهاست در مرز میان نقاشی و داستاننویسی حرکت میکند، در مجموعهداستانهای «سایهها»، «پوستهای کاغذی» و «دوباره مرز»، همواره به بازنمایی زیستجهان زنان جنوب، آیینهای بومی و مناسبات انسانی در اقلیم گرم و خشک خوزستان پرداخته است.
سجیراتی در حاشیه این نشست در گفت و گو با ایسنا، با اشاره به وابستگی عمیق آثارش به بافت جنوب، اقلیم و مردمشناسی قومی، اظهار کرد: بدون شناخت این جغرافیا و آدمهایش، قادر به نوشتن نبودم. داستانهایم برآمده از پیرامون من و مردمی است که میشناسم.
وی محور اصلی گفتوگوی خود را به «تجربههای زیسته» و «نقش زن در داستاننویسی» اختصاص داد و با اشاره به تجربه زیسته زنان در جنوب ایران، بر ضرورت روایتهایی تأکید کرد: از دل زیست عینی و روزمره زنان برمیخیزد.
سجیراتی در ادامه به موضوع «فرم در داستان کوتاه» پرداخت و «خودبودنِ» نویسنده را مؤلفهای تعیینکننده در شکلگیری فرم دانست و خاطرنشان کرد: فرم ادبی، متناسب با جهانبینی و زیست شخصی هر نویسندهای پدید میآید و نمیتوان آن را از هویت و بستر فرهنگی نویسنده جدا کرد.
انتهای پیام
