به گزارش ایسنا، اولین نشانه از آینده خورشید ما به طور تصادفی در سال ۱۷۶۴ کشف شد. در آن زمان، «شارل مسیه»(Charles Messier) ستاره‌شناس فرانسوی در حال تهیه فهرستی از اجرام پراکنده بود که نباید با دنباله‌دارها اشتباه گرفته شوند.

به نقل از ناسا، بیست‌وهفتمین جرم در فهرست مسیه اکنون با نام «مسیه ۲۷»(Messier 27) یا «سحابی دمبل»(Dumbbell Nebula) شناخته می‌شود. سحابی دمبل یک سحابی سیاره‌ای و یکی از درخشان‌ترین سحابی‌های سیاره‌ای آسمان است که با دوربین دوچشمی می‌توان آن را در صورت فلکی «روباهک»(Vulpecula) دید. حدود ۱۰۰۰ سال طول می‌کشد تا نور سحابی دمبل که در این عکس با رنگ‌های قرمز (هیدروژن) و آبی (اکسیژن) تقویت شده است، به ما برسد.

اکنون می‌دانیم که خورشید ما حدود ۶ میلیارد سال دیگر، گازهای بیرونی خود را به یک سحابی سیاره‌ای مانند مسیه ۲۷ خواهد ریخت و مرکز باقی‌مانده آن به یک ستاره کوتوله سفید داغ پرتو ایکس تبدیل خواهد شد.

درک فیزیک و اهمیت مسیه ۲۷ فراتر از علم قرن ۱۸ بود. حتی امروزه نیز بسیاری از اطلاعات درباره سحابی‌های سیاره‌ای، از جمله نحوه ایجاد شکل پیچیده آنها همچنان مرموز باقی مانده است.

انتهای پیام