انتشار خبر ثبت هفتمین مورد اهدای عضو در آذربایجان غربی طی سال جاری، زمینهای شد برای بازگشت دوباره به موضوعی که همچنان نیازمند آگاهی و گفتوگوی بیشتر در جامعه است.
همین مسئله انگیزهای شد تا در کنار بررسی ابعاد این موضوع، پای صحبت خانوادههایی بنشینم که در دشوارترین شرایط زندگی خود، تصمیمی گرفتهاند که نتیجه آن فراتر از یک انتخاب فردی، به نجات جان بیماران دیگر انجامیده است.
شاید در ظاهر، اهدای عضو یک اقدام پزشکی تعریف شود، اما در عمل، تصمیمی است که در لحظههای سنگین و غیرقابلتوصیف گرفته میشود؛ زمانی که خانواده هنوز در شوک فقدان بهسر میبرد و همزمان باید با مفهومی به نام پایان غیرقابل بازگشت روبهرو شود.
یکی از مادرانی که تجربه این تصمیم را پشت سر گذاشته، در گفتوگو با ایسنا میگوید: هیچوقت فکر نمیکردیم در چنین شرایطی قرار بگیریم. روزهای سختی بود و هنوز هم مرورش برایمان ساده نیست. وقتی پزشکان توضیح دادند که دیگر امیدی به بازگشت وجود ندارد، در ابتدا پذیرش آن برایمان بسیار دشوار بود.
او ادامه داد: بعد از صحبت درباره اهدای عضو، مدتی درگیر تردید بودیم. اما در نهایت با خودمان فکر کردیم اگر این تصمیم بتواند جان چند نفر را نجات دهد، شاید بتواند معنای متفاوتی به این فقدان بدهد. امروز که نتیجه آن را میدانیم، نگاهمان به آن روزها کمی آرامتر شده است.
پدر یکی دیگر از اهداکنندگان نیز در توضیح شرایط آن روزها میگوید: هیچ خانوادهای برای چنین لحظهای آماده نیست. ما هم مثل دیگران امیدوار بودیم شرایط تغییر کند. اما وقتی وضعیت بهطور قطعی مشخص شد، تصمیمگیری آسان نبود. با این حال در نهایت به این نتیجه رسیدیم که رضایت بدهیم.
ثبت ۷مورد اهدای عضو در سال جاری
در ادامه رئیس دانشگاه علوم پزشکی آذربایجان غربی نیز در جمع خبرنگاران با اشاره به وضعیت اهدای عضو در سال جاری اظهار کرد: از ابتدای سال تاکنون، هفت مورد اهدای عضو در استان ثبت شده است. این موارد نتیجه تصمیمهای دشوار اما آگاهانه خانوادههایی است که در شرایط خاص، به نجات جان بیماران نیازمند پیوند رضایت دادهاند.
دکتر امین ولی زاد با تأکید بر اهمیت فرهنگسازی در این حوزه افزود: با وجود پیشرفتهای پزشکی، همچنان فاصله قابل توجهی میان تعداد بیماران نیازمند پیوند و میزان اهدای عضو وجود دارد. آگاهی عمومی در این زمینه نقش تعیینکنندهای دارد و میتواند در افزایش نجات جان بیماران مؤثر باشد.
به گفته او، توسعه فرهنگ اهدای عضو نیازمند استمرار آموزش، گفتوگوهای اجتماعی و همراهی رسانههاست؛ موضوعی که میتواند در بلندمدت به افزایش تعداد پیوندهای موفق منجر شود.
به گزارش ایسنا؛ در مجموع، آنچه از این روایتها برداشت میشود، تنها یک آمار یا گزارش پزشکی نیست؛ بلکه مجموعهای از تجربههای انسانی است که در نقطهای مشترک به هم میرسند: تصمیمهایی که در سختترین لحظهها گرفته میشوند و میتوانند ادامه زندگی را برای دیگران ممکن کنند.
اهدای عضو، در سادهترین تعریف، یک اقدام درمانی است، اما در واقعیت، تصمیمی انسانی و پیچیده است که در بستر اندوه و فقدان شکل میگیرد. تجربه خانوادههای اهداکننده نشان میدهد که این انتخاب، هرچند دشوار، میتواند به نجات جان چند بیمار منجر شود و معنایی متفاوت به یک فقدان غیرقابل جبران ببخشد.
شاید مهمترین نکته این روایتها این باشد که تصمیمگیری در چنین شرایطی، اگر پیش از بحران و بر پایه آگاهی شکل بگیرد، میتواند به فرصتی برای ادامه زندگی دیگران تبدیل شود؛ فرصتی که از دل سختترین لحظات انسانی متولد میشود.
انتهای پیام
