به گزارش ایسنا، زمانی که آثار چایکوفسکی را گوش می‌کنیم، گویی کنار فردی نشسته‌ایم که هر بار با امواجی از احساسات ما را مواجه می‌کند؛ فردی که لحظه‌ای گرم و لحظه‌ای سرد است. چایکوفسکی که هنرمندی از دوران رمانتیک است، شاید از او همانند هم‌دوره‌ای‌هایش مانند موتسارت انتظار می‌رفت روی ساختار و نظم، تمرکز داشته باشد. با این حال زمانی که موسیقی او را می‌شنویم با فضایی به شدت احساسی، روایت‌گر و بعضا ملی‌گرا مواجه می‌شویم که ما را به عنوان مخاطب در اوج نگه می‌دارد. بالاخره چایکوفسکی یکی از بزرگترین ملودی‌سازان این دوره است که گویی ترجیح می‌داد آثارش مملو از احساسات عمیق، اندوه و هیجانات شدید باشد.

با این حال، او در اثر "Hymn of the cherubim" متفاوت عمل کرده است؛ به‌گونه‌ای که این اثر به دور از هیاهوی معمول آثار این آهنگساز و دارای فضایی روحانی است. این اثر همچنین یکی از عمیق‌ترین و معنوی‌ترین آثار در تاریخ موسیقی کرال مذهبی است.

زمانی که این اثر را گوش می‌کنیم، شاید گمان کنیم که با ساز همراه شده است، درصورتی که این اثر تماما کرال است و هیچ سازی در آن حضور ندارد. در حقیقت چایکوفسکی شیفته سنت‌های مذهبی کلیسای ارتدکس بود و تصمیم به خلق چنین اثری گرفت، اما در آن زمان موسیقی کلیسایی روسیه بسیار محدود بود و امکان استفاده از ساز در آثار مذهبی وجود نداشت. بنابراین چایکوفسکی اثر را کاملا براساس حنجره خوانندگان کُر از جمله سوپرانو، آلتو، تنور و باس نوشت.

بااین حال پس از انتشار این اثر، از طرف کلیسا با آن مخالفت و حتی بحث ممنوعیت اجرای آن در کلیساها مطرح شد؛ چراکه معتقد بودند بُعد موسیقایی اثر برجسته است و فضای آن بیش از حد هنری شده است. البته که بعدا این اثر به یکی از نمادهای موسیقی ارتدکس تبدیل شد.

به هر جهت این اثر امروزه همچنان شنیده می‌شود؛ چراکه از فضای معنوی و مذهبی آن هم که بگذریم، این اثر پیش از هر چیزی یک کار هنری است و هر فردی می‌تواند برداشت متفاوتی از آن داشته باشد، چه بسا که بساری شنیدن این اثر را همچون یک مدیتیشن تلقی می‌کنند که در نهایت برایشان آرامش به ارمغان می‌آورد.

در ادامه می‌توانید این اثر را گوش کنید:

انتهای پیام