به گزارش ایسنا، چگونه میتوان یک سیارک بزرگ و تهدیدآمیز را که در مسیر زمین است، متوقف کرد؟ یک مقاله جدید از محققان چینی که به بررسی این موضوع میپردازد، پیشنهاد میکند که اگر زمان هشدار کافی وجود داشته باشد، «انفجار پیشحفاری» میتواند راه حل باشد.
ممکن است میلیونها سیارک در منظومه شمسی ما وجود داشته باشند که درصد کمی از آنها تهدیدی احتمالی و بسیار کوچک برای سیاره ما ایجاد میکنند. ناسا و بسیاری از نهادهای دیگر، آسمان را زیر نظر دارند و به کشف سیارکهای جدید ادامه میدهند، اما هنوز هیچ تهدید قریبالوقوعی پیدا نکردهاند.
سیارک آپوفیس(Apophis) که قبلاً تصور میشد در طول پروازش در سال ۲۰۶۸ از کنار زمین، تهدیدی کوچک باشد، اکنون به عنوان یک مشکل برای آینده قابل پیشبینی رد شده است.
البته زمین در گذشته مورد اصابت سنگهای فضایی قرار گرفته است. برای مثال، حادثه چلیابینسک(Chelyabinsk) در سال ۲۰۱۳ که باعث خسارت مالی گزارش شده در نزدیکی محل انفجار آن در روسیه شد.
سیارکهایی با اندازه دهها متر و بزرگتر، در حال پرواز ایمن، اما از فاصله نزدیک به زمین ردیابی شدهاند.
محققان چینی در یک مطالعه داوری شده و منتشر شده در مجله Space: Science and Technology گفتند که با فرض اینکه یک سنگ فضایی فرضی در مسیر برخورد قریبالوقوع قرار داشته باشد و اندازه آن از حدود 100 متر بیشتر باشد، انفجار ساده آن یا حتی هدایت آن به دور از زمین میتواند گزینه مناسبی نباشد.
محققان در یک بیانیه مطبوعاتی گفتند: تصادف سنتی یا روشهای انحراف نیروی طولانیمدت، انرژی محدودی ارائه میدهند و نمیتوانند در بازههای زمانی کوتاه به انحراف مؤثر دست یابند.
آنها افزودند که تجزیه و تحلیلهای جامع کمی در مورد چگونگی انجام این کار پیدا کردهاند. به عنوان مثال، ناسا در سال 2022 با موفقیت مدار یک قمر سیارکی را با فضاپیمای DART منحرف کرد، اما این یک مورد آزمایشی منحصر به فرد در فضا بود.
بنابراین این تیم به رهبری شیائووی وانگ(Xiaowei Wang) از آکادمی فناوری پرتابگر چین، در عوض، استفاده از یکی از دو حالت دفاعی را برای سیارکهای بزرگ ورودی پیشنهاد کرد.
حالت اول، انفجار برخوردی سادهتر است. به عبارت ساده، ضربه زدن به سطح سیارک برای ایجاد یک دهانه کمعمق که در آن یک بمب هستهای منفجر میشود.
حالت دیگر، «انفجار پیشحفاری» یا استفاده از یک وسیله نفوذی برای ایجاد یک دهانه عمیقتر قبل از انفجار کلاهک هستهای برای دستیابی به انفجار عمیق داخل سیارک است.
مدلسازی محققان شامل انرژی یک وسیله پرتاب، سرعت فضاپیمای برخوردی و تغییرات سرعت سیارک در هر یک از این دو حالت بود. این دو حالت همچنین در برابر پایگاه داده سیارکهای تهدید مجازی با فرض زمان هشدار بین یک سال تا 20 سال آزمایش شدند.
در مجموع، با فرض وجود زمان کافی به نظر میرسد روش دهانه عمیق برنده میشود.
محققان در بیانیه مطبوعاتی خود نوشتند: حالت انفجار پیشحفاری به دلیل تواناییاش در انتخاب خودکار محل ایجاد دهانه و دستیابی به انفجار عمیق، اتصال انرژی قویتری را ارائه میدهد.
چنین برخوردی میتواند سیارکهایی را که تقریباً ۱۰۰ متر عرض دارند، نابود کند و سیارکهایی با اندازه حدود یک کیلومتر را با ایجاد تغییر سرعت تقریباً یک متر بر ثانیه در حدود ۶۰ روز از زمین دور کند.
در حالی که یک ماموریت دهانه کمعمق میتواند سریعتر آغاز شود، محققان افزودند: محل برخورد، تصادفی است، اتصال انرژی ضعیف است و الزامات مربوط به مقاومت در برابر ضربه و زمان انفجار دستگاه هستهای بسیار دقیق است.
ماموریتهای دنیای واقعی همچنین باید ترکیب یک سیارک، اینکه آیا مسیر هر قطعه متلاشی شده پس از انفجار تهدیدی ایجاد میکند یا خیر و اینکه چگونه میتوان کلاهک هستهای را در وهله اول با خیال راحت به فضا رساند، در کنار بسیاری از مسائل فنی دیگر در نظر گرفت. این در حالی است که محققان این ملاحظات را در مطالعه خود مطرح نکردهاند.
با این حال، آنها راهکارهای پیشنهادی برای زمان استفاده از هر یک از دو گزینه ارائه دادند. اگر زمان هشدار بسیار کوتاهی وجود داشته باشد، «برخورد کمعمق» میتواند برای دفاع اضطراری در مواجهه با یک سیارک بزرگ ترجیح داده شود، زیرا آن ماموریت پیچیدگی کمتری دارد. در غیر این صورت، «برخورد عمیق» راه حل مناسب خواهد بود.
انتهای پیام
