به گزارش ایسنا، این اکتشاف در جریان کاوش‌های موسسه باستان‌شناسی آکادمی علوم روسیه صورت گرفت، درحالی که باستان‌شناسان مشغول کاوش در یک سکونتگاه باستانی در حدود ۱.۲ کیلومتری تالاب کالینینگراد (شهری میان لهستان و لیتوانی که متعلق به روسیه است) بودند.

مردم نخستین بار در قرن هشتم میلادی در آنجا ساکن شدند و این مکان تا قرن دوازدهم میلادی مسکونی باقی ماند.

قدمت این سکه‌ها به سال‌های ۷۴۶ تا ۸۱۵ میلادی می‌رسد و آنها را در میان قدیمی‌ترین یافته‌های سکه‌های نقره اسلامی در اروپای شرقی قرار می‌دهد.

محققان، یک سکه را از دوران مروان دوم، آخرین خلیفه اموی، شناسایی کردند. ۵۸ سکه دیگر نیز تحت خلافت عباسی پس از سال ۷۵۰ میلادی ضرب شده‌اند. بیشتر آنها در دوران هارون‌الرشید، که از سال ۷۸۶ تا ۸۰۹ میلادی بر خلافت عباسی حکومت کرد، ضرب شده‌اند.

این گنجینه شامل ۲۹ سکه کامل و ۳۰ قطعه سکه شکسته است. بسیاری از قطعات، نیمه‌های بریده‌شده‌ای هستند که شکل رایجی از نقره مورد استفاده در تجارت محسوب می‌شدند. چندین سکه دارای سوراخ‌های کوچکی هستند که نشان می‌دهد به عنوان زیورآلات استفاده می‌شده‌اند. برخی دیگر نیز برش‌های کوچکی در لبه‌ها دارند که نشانه‌هایی برای آزمایش اصالت نقره بوده است.

محققان تفاوت‌های واضحی بین سکه‌های کامل و قطعات پیدا کردند. آنها از نظر قدمت، وضعیت و مکان ضرب متفاوت هستند. این الگو نشان می‌دهد که نقره از طریق بیش از یک مسیر تجاری قبل از دفن شدن این مجموعه به منطقه بالتی رسیده است.

بیشتر سکه‌های کامل در مدینه‌السلام (بغداد امروزی) ضرب شده‌اند که براساس این پژوهش، ۲۵ درهم در آنجا ضرب شده است. سکه‌های دیگر  در کوفه، نیشابور و محمدیه الجزایر آمده‌اند که نشان‌دهنده گستردگی سیستم ضرب سکه عباسی است.

قطعات سکه از منطقه وسیع‌تری آمده‌اند. برخی از آنها در بصره و کوفه تولید شده‌اند. شرقی‌ترین سکه از شهر  زَرَنگ در افغانستان امروزی آمده است. قدیمی‌ترین سکه این گنجینه نیز در شهر واسط در عراق امروزی، در سال‌های پایانی خلافت اموی ضرب شده است.

سکه‌های نقره اسلامی از اواخر قرن هشتم میلادی به شمال و شرق اروپا رسیدند. در طول قرن‌های نهم و دهم میلادی، بازرگانان مقادیر زیادی نقره را در مسیرهایی که جهان اسلام را به منطقه بالتیک متصل می‌کرد، حمل می‌کردند. بازرگانان وایکینگ و گروه‌های تجاری دیگر در این شبکه‌ها مشارکت داشتند.

مردم در سراسر اروپای شمالی از درهم به عنوان پول استفاده می‌کردند. آنها همچنین بسیاری از آنها را به قطعات کوچک بریده و ذوب می‌کردند تا جواهرات و سایر اشیاء نقره‌ای بسازند. این سکه‌ها بخشی از تجارت روزمره در دورترین نقاط از مکان‌های ضرب خود شدند.
 

منبع: موسسه باستان شناسی آکادمی علوم روسیه؛  archaeologymag.com

انتهای پیام