اکرم زینی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به اهمیت شاخص توده بدنی در آمادگی برای باروری، اظهار کرد: مطلوب‌ترین محدوده BMI برای زنان در سنین باروری بین ۱۸/۵ تا ۲۴/۹ است و هرگونه افزایش یا کاهش چشمگیر از این بازه، تأثیر مستقیم و منفی بر توان باروری دارد.

وی با بیان اینکه چاقی(به‌ویژه چاقی شکمی) یکی از مهم‌ترین عوامل بروز سندروم تخمدان پلی‌کیستیک(PCOS) است، تصریح کرد: در افراد دارای اضافه‌وزن، تولید بیش‌ازحد هورمون استروژن، فرآیند آزادسازی تخمک را مختل کرده و کیفیت آن‌ها را کاهش می‌دهد که این وضعیت یکی از شایع‌ترین علل ناباروری در زنان است.

این کارشناس مامایی در ادامه با بررسی وضعیت زنان دارای وزن پایین (BMI کمتر از ۱۸/۵)، هشدار داد که کمبود وزن نیز به همان اندازه چاقی خطرناک است، افزود: برای تولید هورمون‌های حیاتی باروری مانند استروژن و پروژسترون، بدن به مقدار مشخصی بافت چربی نیاز دارد. کاهش شدید وزن و لاغری مفرط، با قطع یا اختلال در عملکرد تخمدان، منجر به عدم تخمک‌گذاری منظم و بروز قاعدگی‌های نامنظم می‌شود که مستقیماً شانس بارداری را کاهش می‌دهد.

زینی همچنین در مورد پیامدهای لاغری در دوران بارداری، توضیح داد: زنان با BMI پایین در دوران بارداری با خطرات جدی برای مادر شود زیرا جنین تا جای ممکن از ذخایر بدن مادر استفاده می‌کند و در صورت لاغری مادر به شدت ضعیف می‌شود و در آینده با احتمال پوکی استخوان مواجه خواهد شد و عدم وزن‌گیری مناسب جنین روبرو می‌تواند سلامت و رشد نوزاد را در خطر قرار دهد. 

 وی در مورد مادران دارای اضافه‌وزن، هشدار داد: این گروه بیشتر در معرض فشارخون بارداری، دیابت بارداری، زایمان زودرس و سزارین اورژانسی هستند.

این کارشناس مامایی اظهار کرد: فشارخون کنترل‌ نشده می‌تواند منجر به پره اکلامپسی(مسمومیت بارداری ) و در نهایت به اکلامپسی(تشنج بارداری) شود که تهدیدی جدی برای جان مادر و جنین است. همچنین دیابت بارداری خطر سقط، مرگ داخل‌رحمی و تولد جنین درشت‌ وزن و سزارین را افزایش می‌دهد.

زینی تأکید کرد: اصلاح وزن قبل از بارداری، نه‌تنها شانس باروری را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد، بلکه ایمنی دوران بارداری و زایمان را نیز تضمین می‌کند، لذا مشاوره تغذیه و تنظیم وزن باید بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه‌ریزی زوجین برای فرزندآوری باشد. 

انتهای پیام