نوید دلشادی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به تندروی‌های شکل‌گرفته در جامعه و علت آن اظهار کرد: در تحلیل موضوع تندروی‌های جامعه، نباید به دام ساده‌سازی بیفتیم. نمی‌توان هر رفتار تند و افراطی را صرفاً به نفوذ نسبت داد و از سوی دیگر، نادیده گرفتن احتمال سوءاستفاده جریان‌های نفوذی نیز واقع‌بینانه نیست. بخش قابل توجهی از این رفتارها ریشه در برداشت‌های نادرست، هیجان‌زدگی سیاسی، ناآگاهی از پیامدهای سخنان و اقدامات و اصرار بر درستی مطلق دیدگاه خود دارد. زمانی که گفت‌وگو جای خود را به تقابل می‌دهد، حتی اگر نیت افراد خیرخواهانه باشد، نتیجه می‌تواند به تضعیف سرمایه اجتماعی و خدشه‌دار شدن انسجام ملی بینجامد.

وی با بیان اینکه در هر کشوری این احتمال وجود دارد که جریان‌های معاند یا عناصر نفوذی از فضاهای ملتهب برای تشدید اختلافات و ضربه زدن به منافع ملی بهره‌برداری کنند، افزود: اصل هوشیاری اقتضا می‌کند که این احتمال را نیز با دقت و بر پایه مستندات بررسی کنیم، نه با پیش‌داوری یا برچسب‌زنی. مهم‌ترین معیار این است که همه جریان‌های سیاسی، فارغ از گرایش‌های خود، منافع ملی، آرامش جامعه و اعتبار نهادهای قانونی را بر هر ملاحظه جناحی مقدم بدانند. نقد، حق طبیعی و لازمه پویایی جامعه است، اما زمانی سازنده خواهد بود که در چارچوب قانون، اخلاق، انصاف و مسئولیت‌پذیری مطرح شود، نه به گونه‌ای که ناخواسته سرمایه ملی و اعتماد عمومی را هدف قرار دهد.

رئیس کمیته جوانان حزب اعتماد ملی خراسان رضوی با تاکید بر لزوم برقراری گفت‌وگوی فراگیر ملی در صداسیما، بیان کرد: گفت‌وگوی فراگیر یکی از مهم‌ترین ابزارهای کاهش تندروی و افزایش همبستگی اجتماعی است. هرچه امکان شنیده‌شدن دیدگاه‌های متنوع، در چارچوب قانون و منافع ملی، بیشتر فراهم شود، زمینه برای شکل‌گیری سوءتفاهم، رادیکالیسم و دوقطبی‌ کمتر خواهد شد. رسانه ملی، به عنوان فراگیرترین رسانه کشور، ظرفیت کم‌نظیری برای ایفای این نقش دارد و اگر بتواند بیش از گذشته میزبان گفت‌وگوهای عمیق، محترمانه و چندصدایی میان صاحبان دیدگاه‌های مختلف باشد، نه‌تنها به تقویت اعتماد عمومی کمک می‌کند، بلکه زمینه را برای تبدیل اختلاف‌نظرها به تفاهم و هم‌افزایی فراهم می‌سازد.

دلشادی ادامه داد: البته نباید همه عوامل گسترش تندروی را به رسانه‌ها تقلیل داد؛ مسائل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و حتی شیوه کنشگری سیاسی نیز در این موضوع مؤثرند. اما با این وجود، بی‌تردید گسترش فرهنگ گفت‌وگو، به‌ویژه از طریق رسانه ملی، می‌تواند نقش مؤثری در کاهش افراط‌گرایی ایفا کند. در نهایت، جامعه‌ای که در آن همه احساس کنند فرصت بیان دیدگاه خود را دارند، کمتر به سمت تندروی سوق پیدا می‌کند.

وی با اشاره به ضعف عملکرد احزاب به عنوان عامل تندروی، اظهار کرد: بی‌تردید می‌توان این را یکی از عوامل فراهم‌کننده بستر تندروی تلقی کرد. در جوامعی که احزاب قدرتمند، پاسخگو و برنامه‌محور حضور مؤثر دارند، مطالبات اجتماعی معمولاً از مسیرهای قانونی، سازمان‌یافته و مسئولانه پیگیری می‌شود و همین امر از شکل‌گیری رفتارهای هیجانی و افراطی جلوگیری می‌کند. حزب، در معنای واقعی خود، صرفاً یک تشکل انتخاباتی نیست؛ بلکه مدرسه سیاست‌ورزی، گفت‌وگو، تربیت نیروی انسانی و مسئولیت‌پذیری مدنی است.

رئیس کمیته جوانان حزب اعتماد ملی خراسان رضوی اضافه کرد: اگر این کارکردها تضعیف شوند، طبیعی است که بخشی از مطالبات سیاسی و اجتماعی به جای عبور از مجاری نهادمند، در قالب واکنش‌های احساسی، فردمحور یا رادیکال بروز پیدا کند. البته این نقد متوجه همه احزاب نیست و نباید با یک حکم کلی درباره آن‌ها قضاوت کرد. احزاب باید بیش از گذشته به سمت تولید فکر، ارائه راه‌حل، تربیت کادر و گسترش فرهنگ گفت‌وگو حرکت کنند. من معتقدم هرچه سیاست از فردمحوری فاصله بگیرد و به سمت نهادگرایی حرکت کند، زمینه برای تندروی کمتر خواهد شد. احزاب قوی، رقیب ثبات نیستند؛ بلکه یکی از مهم‌ترین پشتوانه‌های ثبات، مشارکت آگاهانه و توسعه سیاسی هر کشور به شمار می‌آیند.

دلشادی با بیان اینکه حفظ وحدت ملی صرفاً با توصیه به همدلی محقق نمی‌شود، عنوان کرد: حفظ وحدت ملی نیازمند تقویت نهادها، گسترش گفت‌وگو و افزایش اعتماد متقابل میان مردم و حاکمیت است. هر زمان که سرمایه اجتماعی تقویت شده، زمینه برای تندروی نیز کاهش یافته است. یکی از راهکارها، پرهیز از ادبیات تخریبی و برچسب‌زنی در عرصه سیاسی و رسانه‌ای است. هیچ جامعه‌ای با حذف صداهای متفاوت به انسجام پایدار نمی‌رسد؛ وحدت زمانی شکل می‌گیرد که رقابت با احترام، قانون و اخلاق همراه باشد.

وی افزود: همه ما باید بر یک اصل اساسی توافق داشته باشیم؛ اینکه منافع ملی، امنیت، آرامش و آینده ایران، نقطه اشتراک همه جریان‌های دلسوز کشور است. ممکن است در روش‌ها اختلاف‌نظر وجود داشته باشد، اما نباید اجازه دهیم این اختلاف‌ها به شکاف در منافع ملی تبدیل شود. وحدت ملی به معنای یکسان‌اندیشی نیست، بلکه معنای توانایی کنار هم ماندن، حتی در عین تفاوت دیدگاه‌ها را می‌دهد. هر جامعه‌ای که این بلوغ را به دست آورد، نه از نقد آسیب می‌بیند و نه از اختلاف‌نظر و از دل همین تنوع، سرمایه‌ای برای پیشرفت و اقتدار ملی می‌سازد.

انتهای پیام