به گزارش ایسنا، پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران و دانشگاه پنسیلوانیای آمریکا در یک مطالعه مروری نظام‌مند و متاآنالیز، عملکرد مدل‌های پیش‌بینی خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی در بازماندگان سرطان را ارزیابی کردند؛ مطالعه‌ای که می‌تواند به انتخاب دقیق‌تر ابزارهای پیش‌بینی خطر و بهبود مراقبت‌های قلبی این بیماران کمک کند.

این مقاله با عنوان «مدل‌های پیش‌بینی خطر قلبی‌عروقی در بازماندگان سرطان؛ یک متاآنالیز» در نشریه European Heart Journal منتشر شده است. نویسندگان این مقاله سینا کاظمیان از مرکز قلب تهران و پژوهشکده بیماری‌های قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی تهران، آذین وکیل‌پور و ماریل شرر-کراسبی از دانشگاه پنسیلوانیا هستند.

در این پژوهش، نتایج ۳۴ مطالعه شامل اطلاعات ۹۸۳ هزار و ۴۳۸ بازمانده بزرگسال سرطان بررسی شد و عملکرد ۲۷ مدل مختلف پیش‌بینی خطر قلبی‌عروقی مورد ارزیابی قرار گرفت. هدف پژوهش، مقایسه مدل‌های طراحی‌شده برای جمعیت عمومی با مدل‌های اختصاصی بیماران مبتلا به سرطان در پیش‌بینی بروز عوارض قلبی‌عروقی بود.

بر اساس یافته‌های این مطالعه، تنها ۳۶ درصد از مدل‌های ارزیابی‌شده توانستند قدرت پیش‌بینی قابل قبول یا مطلوب (AUC برابر یا بیشتر از ۰.۷) داشته باشند. همچنین مشخص شد عملکرد این مدل‌ها در بیماران مبتلا به سرطان پستان نسبت به بیماران مبتلا به سرطان‌های خونی بهتر است و انتقال‌پذیری نتایج یک مدل از یک گروه بیماران به گروه دیگر با محدودیت‌هایی همراه است.

پژوهشگران در این بررسی، مدل‌های پیش‌بینی را برای چهار گروه از پیامدهای قلبی‌عروقی شامل حوادث عروقی، اختلال عملکرد قلب ناشی از درمان سرطان یا نارسایی قلبی، آریتمی‌ها و پیامدهای ترکیبی قلبی‌عروقی ارزیابی کردند. نتایج نشان داد برخی مدل‌های مورد استفاده در جمعیت عمومی برای پیش‌بینی حوادث عروقی عملکرد مناسبی دارند، اما در پیش‌بینی سایر عوارض قلبی، دقت آنها کاهش می‌یابد. از سوی دیگر، برخی مدل‌های اختصاصی سرطان مانند HFA-ICOS و Ezaz از ویژگی (Specificity) بالایی برخوردارند، اما حساسیت پایین آنها مانع از آن می‌شود که بتوان از آنها برای رد خطر بیماری استفاده کرد.

محققان همچنین دریافتند مدل‌های پیش‌بینی در بیماران مبتلا به سرطان پستان عملکرد بهتری نسبت به بیماران مبتلا به بدخیمی‌های خونی دارند. به اعتقاد آنان، یکنواخت‌تر بودن درمان‌ها و وجود برنامه‌های منظم پیگیری در بیماران سرطان پستان، از دلایل اصلی این تفاوت است؛ در حالی که تنوع درمان‌ها و عوارض پیچیده در سرطان‌های خونی، پیش‌بینی دقیق خطر قلبی را دشوارتر می‌کند.

نویسندگان مقاله تأکید کرده‌اند که پزشکان نباید تنها بر نتایج این مدل‌ها تکیه کنند، بلکه لازم است اطلاعات مربوط به نوع درمان سرطان، میزان مواجهه با داروهای سرطان، نشانگرهای زیستی و یافته‌های تصویربرداری قلب نیز در تصمیم‌گیری‌های بالینی لحاظ شود. آنها همچنین توسعه مدل‌های جدید مبتنی بر داده‌های اختصاصی بیماران مبتلا به سرطان و بهره‌گیری از هوش مصنوعی را از مهم‌ترین مسیرهای آینده این حوزه عنوان کرده‌اند.

به گفته پژوهشگران، اگرچه این مطالعه جامع‌ترین بررسی انجام‌شده تاکنون درباره مدل‌های پیش‌بینی خطر قلبی در بازماندگان سرطان محسوب می‌شود، اما محدودیت‌هایی همچون غالب بودن مطالعات گذشته‌نگر، ناهمگونی روش‌های درمانی و کمبود داده درباره درمان‌های نوین سرطان، نشان می‌دهد که انجام مطالعات اعتبارسنجی بزرگ‌تر و طراحی مدل‌های اختصاصی برای گروه‌های مختلف بیماران همچنان ضروری است.

انتهای پیام