به گزارش ایسنا، به نقل از فایننشال تایمز، لری کریمر، رئیس و معاون رئیس دانشگاه مدرسه اقتصاد لندن (LSE)، میگوید مشکل اصلی دولت انگلیس «حمله عمدی» به دانشگاهها نیست، بلکه پیامدهای ناخواسته تصمیمهایی است که به مرور فشار زیادی بر این بخش وارد کردهاند.
او در گفتوگو با فایننشال تایمز به مجموعهای از سیاستها اشاره کرد که به اعتقاد او وضعیت مالی دانشگاهها را دشوار کرده است؛ از افزایش محدود شهریه دانشجویان داخلی گرفته تا محدودیتهای مربوط به جذب دانشجویان بینالمللی و افزایش هزینههای کارفرمایان. کریمر گفت: «هیچکس به تاثیر تجمعی این تصمیمها نگاه نمیکند؛ اما نتیجه نهایی آن میتواند به اندازه هر اتفاقی که در آمریکا رخ داده، بد یا حتی بدتر باشد».
یکی از مهمترین نگرانیهای دانشگاههای انگلیس، کاهش ورود دانشجویان بینالمللی است؛ گروهی که بخش مهمی از درآمد دانشگاهها را تامین میکنند. محدودیتهای جدید ویزا، در کنار برنامه دولت برای دریافت عوارض ۹۲۵ پوندی از هر دانشجوی خارجی از سال ۲۰۲۸، نگرانیها درباره آینده مالی دانشگاهها را افزایش داده است.
دانشگاههای انگلیس پیشتر امیدوار بودند با توجه به فشارهای دولت ترامپ بر دانشگاههای آمریکا، بتوانند استادان و دانشجویان بیشتری جذب کنند، اما محدودیتهای مالی باعث شده این انتقال بسیار محدودتر از انتظار باشد.
سایمون مارژینسون، استاد آموزش عالی دانشگاه بریستول، معتقد است بحران تامین مالی دانشگاهها در انگلیس بسیار جدی است. او ثابت ماندن بودجه شهریهها را مسئلهای «حیاتی برای بقای دانشگاهها» توصیف کرده و هشدار داده که طی دو تا سه سال آینده شرایط مالی بسیاری از دانشگاههای انگلیس دشوارتر خواهد شد.
کریمر همچنین از افزایش مقررات نظارتی انتقاد کرده و گفته است الزامهای جدید در حوزههایی مانند آزادی بیان، کیفیت آموزش و گزارشدهی، هزینههای بیشتری به دانشگاهها تحمیل میکند، بدون آنکه الزاما اهداف مورد نظر دولت را محقق کند.
کریمر معتقد است دانشگاههای برتر انگلیس همچنان در رده بهترینهای جهان قرار دارند، اما وابستگی بیش از حد به بودجه دولتی و محدودیتهای مالی باعث شده در رقابت با کشورهایی مانند چین عقب بمانند. او پیشنهاد کرده دانشگاهها به سمت مدل مالی متنوعتری حرکت کنند؛ مدلی که بخشی از درآمد از کمکهای خیریه و وقف، بخشی از شهریهها و بخش دیگری از فعالیتهای تجاری و پژوهشی تامین شود.
در نهایت، کریمر درباره ادغام دانشگاهها نیز هشدار داد و گفت این تصور که ترکیب چند دانشگاه میتواند همیشه باعث افزایش بهرهوری شود، اشتباه است؛ زیرا بدون هماهنگی فرهنگی، ادغامها ممکن است مشکلات بیشتری ایجاد کنند.
انتهای پیام
