به گزارش ایسنا، ناسا به تازگی یک تغییر در فضاپیمای «وویجر ۲»(Voyager 2) ایجاد کرده است تا ابزارهای علمی ۵۰ ساله باقی‌مانده خود را کمی بیشتر فعال نگه دارد.

«وویجر ۲» و دوقلوی آن «وویجر ۱» که در سال ۱۹۷۷ پرتاب شد، به نوعی باتری هسته‌ای معروف به ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپ متکی هستند که از گرمای تولید شده توسط واپاشی پلوتونیوم استفاده می‌کنند، اما میزان پلوتونیوم هر کاوشگر در هر فضاپیما حدود چهار وات در سال کاهش می‌یابد.

مقامات ناسا در بیانیه‌ای اعلام کردند که برای ادامه‌ فعالیت این کاوشگر با این منبع تغذیه‌ رو به کاهش، مهندسان اخیراً با خاموش کردن چند دستگاه غیرعلمی و استفاده از «جایگزین‌های کم‌مصرف‌تر» که همچنان برای گرم نگه داشتن فضاپیما در فاصله‌ بسیار دور از خورشید مؤثر هستند، نیازهای انرژی «وویجر ۲» را کاهش داده‌اند.

مقامات ناسا در مورد این مأموریت که توسط آزمایشگاه پیشرانش جت این آژانس مدیریت می‌شود، نوشتند: حاشیه توان فضاپیما بسیار کم شده است و تیم را ملزم می‌کند تا با خاموش کردن دستگاه‌ها و سیستم‌های غیرضروری، در مصرف انرژی صرفه‌جویی کند.

کاهش توان، تأثیر علمی قابل اندازه‌گیری بر هر دو فضاپیما دارد. هر کدام از آنها تنها از سال ۲۰۲۴ دو ابزار علمی خود را خاموش کرده‌اند. در حالی که برخی از این ابزارها پس از پایان پروازهای تاریخی فضاپیما از کنار سیاره‌ها، دهه‌ها پیش خاموش شدند، برخی دیگر نیز به دلیل نیاز به برق خاموش شدند.

هر فضاپیما در ابتدا با ۱۰ ابزار پرتاب شد و «وویجر ۲» اکنون تنها به سه ابزار کاهش یافته است. در ابتدا به نظر می‌رسید که «وویجر ۲» باید یکی دیگر از این ابزارها را در اواخر امسال خاموش کند، اما خوشبختانه تغییرات جدید در توان به هر سه ابزار اجازه می‌دهد تا حداقل برای یک سال دیگر کار کنند.

کاوشگر «وویجر ۱» وظیفه دارد همان تغییر توان را در ماه‌های آینده انجام دهد. ارسال سیگنال به هر فضاپیما تقریباً ۲۴ ساعت (یا یک روز نوری) طول می‌کشد تا یک سفر یک‌طرفه را انجام دهد و مقامات ناسا خاطرنشان کردند که «وویجر ۱» از زمین دورتر از دوقلوی خود است.

«وویجر ۲» در حدود ۱۴۲ واحد نجومی یا فاصله خورشید-زمین قرار دارد، در حالی که «وویجر ۱» در فاصله نزدیک به ۱۷۱ واحد نجومی است.

این دو فضاپیما در ابتدا برای استفاده از یک هم‌ترازی نادر بین سیارات غول‌پیکر گازی منظومه شمسی بیرونی که به ترتیب فاصله از خورشید عبارتند از مشتری، زحل، اورانوس و نپتون پرتاب شدند. هر فضاپیمای وویجر ابتدا از کنار مشتری و زحل عبور کرد و تصاویر بی‌سابقه‌ای از این سیاره‌ها و قمرهای آنها گرفت.

در مرحله بعد، «وویجر ۱» به پرواز در بالای صفحه منظومه شمسی که به عنوان «دایرةالبروج» نیز شناخته می‌شود، هدایت شد، در حالی که «وویجر ۲» به پرواز خود در کنار اورانوس و نپتون ادامه داد و به اولین فضاپیمایی تبدیل شد که این جهان‌ها و قمرهای آنها را دید. ضمن اینکه آخرین پرواز سیاره‌ای «وویجر ۲» در سال ۱۹۸۹ رقم خورد.

این دو فضاپیما همچنان به ارسال داده‌های علمی از فضای بین ستاره‌ای ادامه می‌دهند. «وویجر ۱» در سال ۲۰۱۲ از آن منطقه عبور کرد، در حالی که «وویجر ۲» در سال ۲۰۱۸ این کار را انجام داد.

«وویجر ۱» دورترین فضاپیمای تاریخ از زمین است که طبق گفته ناسا، در حال حاضر حدود ۲۵.۵ میلیارد کیلومتر از ما فاصله دارد.

انتهای پیام