به گزارش ایسنا، سالمندی فقط به معنای افزایش تعداد سالهای زندگی نیست؛ کیفیت این سالها و توانایی فرد برای حرکت، مراقبت از خود و انجام فعالیتهای روزمره نیز اهمیت زیادی دارد. راهرفتن، گرفتن اشیاء، تنفس، شنیدن و انجام کارهایی مانند لباس پوشیدن، حمام کردن و غذا خوردن، از جمله تواناییهایی هستند که میتوانند با افزایش سن تغییر کنند. کاهش این تواناییها ممکن است استقلال فرد را محدود کند و نیاز او به کمک خانواده یا خدمات مراقبتی را افزایش دهد.
ثروت و شرایط اقتصادی از عوامل مهم مؤثر بر سلامت به شمار میروند. افراد برخوردارتر معمولا امکانات بیشتری برای داشتن مسکن مناسب، تغذیه بهتر، فعالیت بدنی، مراقبتهای پیشگیرانه و محیط زندگی سالم دارند. در مقابل، افراد کمثروت ممکن است در طول زندگی با فشارهای اقتصادی، شرایط کاری دشوارتر و موانع بیشتری برای حفظ سلامت روبهرو باشند. بااینحال، پژوهشهای اندکی روند کاهش تواناییهای جسمی را در کشورهای مختلف با یکدیگر مقایسه کردهاند. چنین مقایسهای میتواند نشان دهد چه سیاستها و ساختارهایی در کشورها به کاهش یا تشدید نابرابریهای سلامت کمک میکنند.
استفانی شرمپفت از بیمارستانهای دانشگاهی ژنو در سوئیس و همکارانش، پژوهشی را درباره ارتباط ثروت با سالمندی جسمی در انگلستان و کانادا انجام دادند. آنان روند تغییر تواناییهای بدنی افراد را در این دو کشور بررسی کردند تا مشخص شود افراد با سطوح مختلف ثروت، در طول زمان چگونه از نظر عملکرد جسمی و استقلال در انجام فعالیتهای روزانه تغییر میکنند. این پژوهش همچنین تفاوتهای احتمالی میان زنان و مردان را در گروههای اقتصادی مختلف در نظر گرفت.
محققان دادههای دو مطالعه بلندمدت درباره سالمندی را بررسی کردند. این دادهها شامل ۸۵۱۱ نفر از مطالعه طولی سالمندی انگلستان و ۲۲۶۰۵ نفر از مطالعه طولی سالمندی کانادا بود. سن شرکتکنندگان بین ۵۰ تا ۸۵ سال قرار داشت. پژوهشگران میزان ثروت افراد را با تواناییهایی مانند سرعت راهرفتن، قدرت گرفتن دست، عملکرد ریه و شنوایی مقایسه کردند. آنان همچنین از شرکتکنندگان پرسیدند آیا در انجام فعالیتهای روزمره مانند لباس پوشیدن، حمام کردن و غذا خوردن مشکل دارند یا نه. سپس ارتباط میان ثروت و تغییر این تواناییها را در طول سالمندی بررسی کردند. برای دقیقتر شدن تحلیل، عواملی مانند بیماریهای مزمن، وضعیت وزن و رفتارهایی مانند سیگار کشیدن نیز در نظر گرفته شد.
نتایج نشان دادند افراد کمثروت، از همان ابتدا سطح پایینتری از تواناییهای جسمی داشتند و با افزایش سن نیز کاهش بیشتری در تحرک و توانایی انجام فعالیتهای روزمره تجربه کردند. این نابرابری در انگلستان آشکارتر از کانادا بود و حتی پس از در نظر گرفتن بیماریهای مزمن، وضعیت وزن و برخی رفتارهای مرتبط با سلامت همچنان باقی ماند. در برخی موارد، اندازه این تفاوت به حدود ۱۵ سال سالمندی ظاهری میرسید؛ به این معنا که سرعت راهرفتن یک فرد کمثروت ۶۰ ساله در انگلستان میتوانست شبیه سرعت راهرفتن یک فرد ثروتمند ۷۵ ساله باشد.
بررسی جنسیتی نیز تفاوتهایی را نشان داد. زنان کمثروت، در مقایسه با مردان کمثروت، مشکلات بیشتری در راهرفتن و انجام فعالیتهای روزمره داشتند، اما عملکرد ریه آنان بهتر بود. این یافته نشان میدهد افراد محروم اقتصادی را نمیتوان یک گروه کاملا یکسان در نظر گرفت. تأثیر کمبود ثروت ممکن است بر اساس جنسیت و نوع توانایی جسمی متفاوت باشد و بررسی جداگانه گروههای مختلف، تصویر دقیقتری از نابرابریهای سالمندی ارائه میدهد.
اهمیت این یافتهها در آن است که سیاستهای مربوط به سالمندی سالم نباید فقط بر میانگین وضعیت سلامت جمعیت تمرکز کنند. اگر افراد کمثروت با سرعت بیشتری استقلال جسمی خود را از دست میدهند، برنامههای پیشگیری، حمایت اجتماعی و مراقبت از سالمندان باید نیازهای این گروه را در اولویت قرار دهند. مجریان این تحقیق معتقدند برای کاهش این تفاوتها، اقدامات گسترده ساختاری لازم است و پژوهشهای مقایسهای بیشتر میتواند به شناسایی عواملی کمک کند که باعث تفاوت میان کشورهای مختلف میشوند.
این یافتهها در نشریه علمی پژوهشی و دسترسی آزاد «PLOS Medicine» منتشر شدهاند؛ نشریهای که توسط سازمان غیرانتفاعی و علمی PLOS منتشر میشود.
انتهای پیام
