پژوهشگران دانشگاه هیروشیما دریافتند تعداد دندانهای طبیعی افراد ممکن است با مدت بقای آنان پس از جراحی سرطان آدنوکارسینوم مجرای پانکراس ارتباط داشته باشد.
مدتهاست که سلامت دهان و دندان با سلامت عمومی بدن ارتباط داده میشود و نتایج پژوهشهای پیشین نیز سلامت نامناسب دهان و دندان را با پیشآگهی سرطانهای روده بزرگ و مری مرتبط دانستهاند. نتایج تحقیقات قبلی همچنین ارتباط میان سلامت دهان و بروز عوارض پس از جراحی سرطان آدنوکارسینوم مجرای پانکراس (PDAC) را نشان دادهاند، سرطانی که یکی از مرگبارترین انواع سرطان به شمار میرود.
پژوهشگران دانشگاه هیروشیما در این پژوهش بررسی کردند که آیا سلامت دهان و دندان میتواند با مدت بقای بیماران پس از جراحی برداشتن تمام یا بخشی از پانکراس ارتباط داشته باشد یا خیر.
سلامت دهان و بقای بیماران مبتلا به سرطان پانکراس
کنیچیرو اومورا، دانشیار دانشکده علوم زیستپزشکی و سلامت دانشگاه هیروشیما گفت: سرطان پانکراس همچنان یکی از مرگبارترین سرطانها در سراسر جهان و حتی پس از جراحی با هدف درمان قطعی، پیشآگهی بیماران اغلب نامطلوب است.
در سالهای اخیر، نتایج چندین پژوهش مهم نشان دادهاند که عوامل بیماریزای مرتبط با بیماریهای لثه مانند «پورفیروموناس ژنژیوالیس» (Porphyromonas gingivalis)، ممکن است در ایجاد سرطان پانکراس و پیشرفت تومور نقش داشته باشند. بااینحال، هنوز مشخص نیست که آیا سلامت دهان و دندان بهخودیخود بر بقای بیماران مبتلا به سرطان پانکراس پس از جراحی تاثیر میگذارد یا خیر.
این پژوهش شامل ۳۳۹ بیمار بود که بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۲ در بخش جراحی بیمارستان دانشگاه هیروشیما تحت عمل جراحی پانکراتکتومی رادیکال قرار گرفته بودند. در این جراحی، تمام یا بخشی از پانکراس برداشته میشود و در برخی موارد، بخشهایی از اندامهای دیگر نیز همراه آن خارج میشود.
پیش از جراحی، وضعیت دهان و دندان همه بیماران مورد بررسی قرار گرفت. پژوهشگران سلامت دهان را بر اساس دو شاخص اصلی ارزیابی کردند که شامل تعداد دندانهای طبیعی باقیمانده و وضعیت تماس دندانهای فک بالا و پایین در ناحیه دندانهای آسیاب کوچک و بزرگ بود.
تقریبا ۲ سال اختلاف در میانگین بقای بیماران
نتایج نشان داد تعداد دندانهای طبیعی با تفاوت قابلتوجهی در مدت بقا همراه است. بیمارانی که ۲۱ دندان طبیعی یا بیشتر داشتند، بقای کلی میانه ۶۰.۷ ماه را ثبت کردند، در حالی که این رقم در بیمارانی که ۲۰ دندان یا کمتر داشتند، ۳۹.۱ ماه بود.
این ارتباط حتی پس از در نظر گرفتن عوامل شناختهشده موثر بر پیشآگهی، ازجمله مرحله تومور، متاستاز غدد لنفاوی، وضعیت حاشیههای جراحی، شیمیدرمانی و وضعیت تغذیه، همچنان از نظر آماری معنادار بود.
اومورا گفت: یکی از یافتههای قابلتوجه، اختلاف زیاد در میزان بقا میان دو گروه بود؛ بیمارانی که دندانهای طبیعی بیشتری داشتند، تقریبا دو سال بیشتر از بیمارانی که دندانهای کمتری داشتند، زنده ماندند. یافته شگفتانگیز دیگر این بود که عملکرد جویدن که بر اساس تماس دندانهای عقبی ارزیابی شد، بهطور مستقل با بقا ارتباط نداشت.
وی افزود: این موضوع نشان میدهد که از دست دادن دندان ممکن است چیزی فراتر از عملکرد دهان را نشان دهد. در عوض، ممکن است بازتابی از التهاب مزمن، ضعف جسمانی، وضعیت تغذیه، سبک زندگی و آسیبپذیری کلی بدن باشد که طی چندین دهه شکل گرفته است. به بیان ساده، دهان ممکن است بازتابی از تابآوری طولانیمدت بدن باشد.
از دست دادن دندان ممکن است نشانهای از سلامت کلی بدن باشد
اینکه توانایی جویدن بهتنهایی ارتباط مستقیمی با بقا نداشت، نشان میدهد تعداد دندانها ممکن است بیشتر از آنکه فقط معیاری برای توانایی جویدن و غذا خوردن باشد، بهعنوان شاخصی از وضعیت کلی سلامت فرد عمل کند.
به گفته پژوهشگران، از دست دادن دندان میتواند بازتابی از تاثیرات تجمعی التهاب مزمن، ضعف جسمانی، وضعیت تغذیه، سبک زندگی و دیگر عوامل موثر بر سلامت باشد که فرد طی سالهای طولانی با آنها مواجه بوده است.
طبق گزارش سایت ساینس، از آنجا که این پژوهش در مرکز درمانی و روی بیماران ژاپنی انجام شده است، پژوهشگران تاکید کردند که یافتهها باید در مطالعات بزرگتر، چندمرکزی و بینالمللی مورد بررسی قرار گیرند. آنان همچنین قصد دارند ارتباط زیستی میان باکتریهای دهان، التهاب مزمن و پیشرفت سرطان پانکراس را با جزئیات بیشتری بررسی کنند.
اومورا در پایان گفت: هدف نهایی ما ایجاد دیدگاهی جدید در مراقبت از بیماران مبتلا به سرطان پانکراس است، پیشآگهی بیماری ممکن است نهتنها به ویژگیهای زیستی تومور، بلکه به وضعیت عمومی بدن و سلامت دهان و دندان بیمار در طولانیمدت نیز بستگی داشته باشد. امیدواریم ارزیابی سلامت دهان و دندان در آینده به بخشی از ارزیابی خطر و مراقبتهای پیرامون جراحی برای بیماران مبتلا به سرطان پانکراس تبدیل شود.
نتایج این پژوهش در نشریه Hepato-Biliary-Pancreatic Sciences منتشر شده است.
انتهای پیام
