سیدمجتبی حورایی در گفتوگو با ایسنا با اشاره به اینکه واژه بازی در لغت به معنای «باز شدن» است، اظهار کرد: بازی به پدیدهای گفته میشود که زمینهساز گشایش ذهنی و شکوفایی تفکر باشد. همچنین بازی ایده آل، فعالیتی است که در آن تحرک بدنی، خلاقیت و نوآوری وجود دارد و از الگوی تکراری پرهیز شده است.
وی افزود: در مقابل روشهای سنتی تدریس که بر منطق، استدلال و ریاضیات استوار است و تنها نیم کره چپ مغز را درگیر میکند، بازی به دلیل ایجاد هیجان و نشاط، فرآیند یادگیری را تسهیل کرده و با فعال شدن نیم کره راست مغز، به ماندگاری بیشتر مطالب در حافظه کمک میکند.
این روانشناس بالینی و فردی با تاکید بر اینکه بازیهای علمی به درک عمیق تر مفاهیم پیچیده منجر میشوند، خاطرنشان کرد: یادگیری زمانی به اوج کارایی خود میرسد که هر دو نیمکرهٔ مغز بهطور هماهنگ فعالیت داشته باشد. بازی، با ایجاد این تعامل، نه تنها قدرت تمرکز و دقت را افزایش میدهد بلکه سطح بهخاطر سپاری مطالب را نیز به شکل چشمگیری بالا میبرد. بنابراین، افزودن قالبی هیجانی به محتوای آموزشی، عاملی کلیدی در فعالسازی نیمکرهٔ راست و بهبود کیفیت یادگیری است.
نقش بازیهای گروهی در ارتقاء تواناییهای شناختی و اجتماعی نوجوانان
حورایی با اشاره به اینکه نظم، هماهنگی و تأمل در فرآیند بازیهای گروهی، از عواملی هستند که به ارتقاء تواناییهای شناختی و اجتماعی نوجوانان کمک میکنند، تصریح کرد: بازیهای گروهی و جمعی، با فراهمآوردن بستری برای گفتوگو و تعامل میان نوجوانان، به درک نقش فرد در گروه و افزایش هماهنگی میان اعضا منجر میشود.
وی ادامه داد: یکی دیگر از مؤلفههای اساسی در فضای بازی، رعایت شرایط عادلانه توسط ناظر بازی است تا همهٔ شرکتکنندگان در یک سطح و در محیطی یکسان به رقابت بپردازند و زمینه برای شکلگیری رقابتی سالم و سازنده فراهم آید، زیرا هرگونه تبعیض و بیعدالتی در مدیریت بازی، فضای آموزشی را ناسالم میسازد.
انتهای پیام
