به گزارش ایسنا، به نقل از Times Higher Education، گزارش «تحلیل شکاف مالی» که با همکاری دولت اسکاتلند و اتحادیه دانشگاههای این کشور تهیه شده، تصویری چندان امیدوارکننده از وضعیت ۱۸ موسسه آموزش عالی اسکاتلند ارائه نمیدهد. به گفته پروفسور سر آنتون موسکاتلی، نویسنده گزارش، شرایط «تیره و تار» است و درآمد فعلی دانشگاهها دیگر برای تامین هزینه فعالیتهای اصلی مانند آموزش و پژوهش کافی نیست.
یکی از عجیبترین بخشهای این بحران به تحصیل رایگان دانشجویان اسکاتلندی بازمیگردد. دانشجویان تماموقت مقطع کارشناسی که در اسکاتلند زندگی و تحصیل میکنند، برای نخستین مدرک دانشگاهی خود شهریه نمیپردازند و دولت هزینه تحصیل آنها را به دانشگاهها پرداخت میکند. با این حال، این کمک دولتی سالانه ۲۸۸ میلیون پوند کمتر از هزینه واقعی آموزش این دانشجویان است. به بیان دیگر، دانشگاهها برای آموزش دانشجویان اسکاتلندی، بخشی از هزینهها را باید از منابع دیگری تامین کنند.
در این میان، دانشجویان خارجی به یکی از مهمترین ستونهای مالی دانشگاهها تبدیل شدهاند. شهریه دانشجویان بینالمللی که ۱۰ سال پیش کمتر از یکسوم درآمد آموزشی دانشگاهها بود، اکنون تقریبا نیمی از این درآمد را تشکیل میدهد و حتی از بودجه دولت اسکاتلند نیز پیشی گرفته است.
این وابستگی اما حالا به نقطه خطرناکی رسیده است. دانشجویان شهریهپرداز، که عمدتا خارجی و در مقاطع تحصیلات تکمیلی هستند، در مجموع حدود ۴۴۵ میلیون پوند مازاد درآمد برای دانشگاهها ایجاد میکنند؛ پولی که بخشی از آن برای جبران کسری ۵۰۰ میلیون پوندی تحقیقات نیز مصرف میشود. بنابراین کاهش تعداد دانشجویان خارجی میتواند خیلی سریع خودش را در بودجه پژوهشی و کیفیت فعالیت دانشگاهها نشان دهد.
دقیقا همین اتفاق در حال رخ دادن است. شمار دانشجویان بینالمللی در اسکاتلند برای دومین سال متوالی کاهش یافته و در آخرین آمار، پنج درصد افت کرده است. کاهش دانشجویان اتحادیه اروپا حتی شدیدتر بوده و در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۴ به ۲۲ درصد رسیده است. این در حالی است که دانشجویان چینی همچنان بزرگترین گروه دانشجویان بینالمللی در دانشگاههای اسکاتلند را تشکیل میدهند.
مشکل فقط کاهش دانشجویان خارجی نیست. بودجه عمومی نیز همگام با تورم رشد نکرده، هزینه انرژی افزایش یافته و تورم فشار بیشتری بر هزینههای جاری دانشگاهها وارد کرده است. از سوی دیگر، سیاستهای دولت انگلیس درباره ویزای دانشجویان بینالمللی و پیامدهای برگزیت نیز شرایط را دشوارتر کردهاند.
حالا هشدار اصلی این است که مدل فعلی دیگر قابل اتکا نیست. دانشگاهها نمیتوانند برای همیشه کسری بودجه آموزش و پژوهش را با افزایش شهریه دانشجویان خارجی جبران کنند؛ بهخصوص وقتی تعداد همین دانشجویان رو به کاهش است.
اکنون دانشگاههای اسکاتلند با یک سؤال بزرگ روبهرو هستند: اگر شهریه دانشجویان خارجی دیگر نتواند شکاف مالی را پر کند، چه کسی قرار است هزینه واقعی آموزش و پژوهش را بپردازد؟
انتهای پیام
