زهرا اسلامی فعال فرهنگی و اجتماعی در یادداشتی که در اختیار ایسنا قرار داده است به بازدید مسئولان جهت محرومیتزدایی مناطق بالادست و ییلاقی شهرستان ساری پرداخت و نوشت:
بازدید اخیر عالیه زمانیکیاسری، نماینده مردم ساری و میاندورود در مجلس شورای اسلامی از روستاهای این منطقه، نه صرفاً یک حضور میدانی، بلکه نمادی از ضرورت تغییر رویکرد مدیریتی از خدماترسانی خُرد به مدیریت کلان توسعهای در مناطق کمبرخوردار بود.
وقتی از توسعه مناطق محروم سخن میگوییم، اغلب ذهنها به سمت کمبودهای فیزیکی میرود، اما در بازدید میدانی از نقاطی چون «تلاوک»، «رسکت» و «قارنسرا»، ابعادِ عمیقتری از محرومیت آشکار میشود که فراتر از سیمان و آسفالت است.
بحران ایمنی در شریانهای حیاتی
نقطه تلاقی مشکلات دودانگه را میتوان در «پیچ حادثهخیز تلاوک» به تماشا نشست. این نقطه که سالهاست به عنوان یکی از ۱۵ نقطه پرخطر مازندران شناخته میشود، فراتر از یک گره ترافیکی، نمادی از تاوانِ تأخیر در تصمیمگیری است. عبور از برآورد اولیه ۲ میلیارد تومانی به اعتبار ۲۲ میلیاردی برای بهسازی این تقاطع، نشان میدهد که در مدیریت زیرساختی، هر چقدر در پیشگیری و اصلاح فنی تعلل صورت گیرد، هزینههای اقتصادی و انسانیِ آن به صورت تصاعدی افزایش مییابد. پیگیریهای نظارتی اخیر برای فعالسازی این کارگاه عمرانی، نشاندهنده تغییر جهت از «وعدهدرمانی» به «اجرای متکی بر برآورد فنی» است؛ رویکردی که باید در تمامی پروژههای مشابه به یک الگو تبدیل شود.
هشدارهای جمعیتی؛ زنگ خطری برای آینده روستا
فراتر از جادهها، آنچه در عمق روستاهای دودانگه- از رسکت تا قارنسرا- در جریان است، یک بحران دموگرافیک است. روایتِ بهورزان قدیمی منطقه، همچون رقیه ذلیکانی، بیش از آنکه یک درددل شخصی باشد، یک گزارشِ جامعهشناختی از «فرسایش زیست روستایی» است. اینکه در یک حوزه وسیع، موالید به صفر رسیده و جمعیت به سمت کهنسالی مطلق پیش میرود، نشان میدهد که مهاجرت جوانان به دلیل نبود فرصتهای شغلی و امکانات پایه، زیرساخت انسانی روستاها را در حال فروپاشی قرار داده است.
وقتی زیرساختهای پایهای نظیر شبکه بهداشت کارآمد، راههای ایمن و مدیریت منابع آب کشاورزی (برای حفظ معیشت باغداران) با سرعت تحولات جمعیتی پیش نمیرود، روستا تنها به «خوابگاه سالمندان» تبدیل میشود.
از خدمات روستایی تا مدیریت گردشگری
واقعیت آن است که دودانگه دیگر یک منطقه روستایی ایزوله نیست. حجم تردد خودروها در جادههای کوهستانی، نشاندهنده تغییر ماهیتِ این منطقه به یک مقصد گردشگری است. با این حال، زیرساختهای ما هنوز با استانداردهای یک منطقه گردشگری فاصله دارند. فشار بر زیرساختهای محیط زیستی، معضلات دفع پسماند (که البته با مشارکتهای مردمی در برخی نقاط مانند رسکت تا حدی مدیریت شده) و نیاز به حفظ بافت تاریخی در کنارِ نوسازی مسکن، نیازمند یک طرح جامع توسعه است.
حضور عالیه زمانیکیاسری در این بازدیدهای میدانی، با تمرکز بر احصای دقیق نیازهای درمانی، کشاورزی و عمرانی، نشاندهنده رویکردی واقعبینانه برای مواجهه با این محرومیتهای انباشته است، اما این «سیاست درهای باز» و پیگیریهای مستقیم، تنها زمانی به سرانجام میرسد که در سطح کلانِ بودجهریزی و برنامهریزی استانی، نگاه به مناطق کوهستانی از یک منطقه حاشیهای به یک قطب استراتژیک تغییر یابد.
توسعه مناطق محروم ساری و میاندورود، دیگر نیازمندِ بستههای حمایتیِ مقطعی نیست؛ نیازمند ایجاد زیرساختهایی است که «ماندگاری» را برای نسل جوان در این سرزمینِ پرظرفیت، اقتصادی و ممکن سازد.
انتهای پیام
