به گزارش ایسنا، فاضلابهای صنعتی و خانگی سالانه تقریباً ۰.۳ میلیارد تن ریزآلاینده را به آبهای جهان می ریزند که ترکیباتی از جمله آنتیبیوتیکها، هورمونها، داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد التهاب و مواد شیمیایی کشاورزی را شامل میشود.
به نقل از ساینمگ، بسیاری از این ترکیبات در برابر تجزیه زیستی مقاومت میکنند، در تصفیهخانههای مرسوم باقی میمانند و در رودخانهها، آبهای زیرزمینی و حتی آب آشامیدنی جمع میشوند؛ جایی که حتی غلظتهای ناچیز این ترکیبات با اختلالات ژنتیکی و رفتاری در موجودات آبزی مرتبط دانسته شده است. دیکلوفناک که یک مسکن رایج به شمار میرود، در آبهای سطحی سراسر جهان با غلظت ۰.۳۸ تا ۷.۱ میکروگرم در لیتر اندازهگیری شده است.
پژوهشگران «دانشگاه اولو»(University of Oulu) در این زمینه، یک بررسی جامع را منتشر کردهاند که نشان میدهد یکی از امیدوارکنندهترین و نادیده گرفتهشدهترین سلاحها در برابر آلودگی آب دارویی ممکن است در کارخانه ارهکشی باشد. این سلاح چوب است.
این بررسی که اولین سنتز اختصاصی جاذبهای مشتقشده از چوب به طور ویژه برای حذف مواد دارویی است، چهار خانواده گسترده از مواد تولیدشده از چوب و ضایعات جنگلی را فهرست میکند که عبارتند از اسفنجها و آئروژلهای چوبی لیگنینزداییشده، بیوچار مشتقشده از چوب، کربن فعال مشتقشده از چوب و کامپوزیتهای چوبی عاملدارشده.
نکته مهم این است که پژوهشگران درباره شکاف بین وعدههای آزمایشگاهی و استقرار صنعتی صادق هستند. بیشتر پژوهشها غلظتهای پنج تا ۱۵۰ میلیگرم در لیتر را آزمایش میکنند که بسیار بالاتر از سطوح میکروگرم در لیتر موجود در پسابهای واقعی است و احتمالا ظرفیت عملی را بیش از حد تخمین میزند. فاضلاب واقعی حاوی مواد آلی، نمکهای معدنی و ریزارگانیسمهایی هستند که میتوانند بسترهای جاذب را آلوده کنند و رشد میکروبی درون چوب میتواند جریان و عملکرد را کاهش دهد. بازسازی و دفع ایمن بیوچار و کربن فعال مصرفشده تا حد زیادی ناشناخته مانده است و برخی روشها از عوامل سمی و فرآیندهای انرژیبر استفاده میکنند. هدف مطلوب، رسیدن به رویکردهای شیمی سبز، ارزیابی چرخه عمر، تحلیل هزینه و استفاده از ضایعات چوب تخریبشده و محصولات جانبی مانند خاکاره و پوست درخت برای حفظ پایداری کل زنجیره تأمین هستند.
پیامدهای گستردهتر این روش، قابل توجه هستند. جذب سطحی در حال حاضر به دلیل سادگی، قابلیت استفاده مجدد و تولید کم محصولات جانبی، روش ترجیحی حذف داروها است و جاذبهای مشتقشده از چوب، مسیری بدون کربن و مقیاسپذیر را برای اجرای آن در مقیاس بزرگ ارائه میدهند. با ابتکارات جهانی که تصفیه آب را به سمت پایداری سوق میدهند، این پژوهش ضایعات چوب را نه به عنوان یک بار زیستمحیطی، بلکه به عنوان یک پلتفرم بسیار کارآمد و یک محصول جنگلی که به عنوان یک تصفیهکننده آب احیا شده است در نظر میگیرد که قادر به جذب آنتیبیوتیکهای مقاوم، داروهای ضد التهاب و داروهای روانگردان از جریانهایی است که آنها را به اکوسیستمها و منابع آب آشامیدنی منتقل میکنند.
این پژوهش در مجله «Environmental Chemistry Letters» به چاپ رسید.
انتهای پیام
