به گزارش ایسنا، شوک چین - همانطور که اقتصاددانان آن را مینامند - به عنوان دلیل اصلی رکود اقتصادی مزمن آلمان از زمان همهگیری کووید-۱۹ در حال ظهور است. اقتصاد راکد به نامحبوب شدن ائتلاف حاکم فریدریش مرتس، صدراعظم آلمان پیش از انتخابات روز یکشنبه در منطقه شرقی زاکسن-آنهالت کمک کرده است؛ انتخاباتی که در آن حزب راست افراطی «آلترناتیو برای آلمان» بهترین شانس خود را برای انتخاب اولین فرماندار ایالتی خود دارد.
شرکتهای آلمانی زمانی سودهای کلانی را از فروش به چین به دست میآوردند. اما ورق برگشته است، زیرا پکن از شرکتهایی در بخشهای هدف - که اغلب در آنها شرکتهای آلمانی کالاهای رقیب تولید میکنند - حمایت میکند. کالاهای چینی در اقتصاد ضعیف فعلی چین خریدار کافی ندارند، بنابراین به بازارهای خارجی، از جمله اروپا، ارسال میشوند.
رکود اقتصادی، فضای پیش از انتخابات منطقهای را متشنج میکند
اقتصاد آلمان - بزرگترین اقتصاد اروپا - چندین سال است که رکود داشته و در سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ کوچک شده و سال گذشته تنها ۰.۲ درصد رشد کرده است. اگرچه نرخ بیکاری ۴ درصدی کمتر از میانگین اتحادیه اروپا است، اما آلمانیها میتوانند اخبار نگرانکنندهای در مورد تعدیل نیرو در شرکتهایی ببینند که دهههاست اقتصاد آلمان به آنها متکی بوده است. گزارشهای رسانهای از اخراج ۵۰ هزار نفر در فولکسواگن و برنامههایی برای افزایش بیشتر آن، تعدیل ۸۰۰۰ نفر در بیامدبلیو تا پایان سال آینده و کاهش ۱۳ هزار نفری نیروی کار در شرکت فناوری خودرو بوش تا سال ۲۰۳۰ خبر میدهند.
و نرخ تورم پس از همهگیری کرونا، از افزایش دستمزدها پیشی گرفته، به طوری که دستمزدهای واقعی سال گذشته تازه به سطح سال ۲۰۱۹ رسیده است.
آرنو آنتلیتز، رئیس مالی فولکسواگن، گفت: «در محیطی که کل بازار چین ۲۰ درصد کاهش یافته و رقبای چینی در حال افزایش صادرات و در نتیجه فشار رقابتی در اروپا هستند، هزینهها باید کاهش یابند.»
از میان اقتصادهای بزرگ جهان، آلمان بیشترین ضربه را خورده است
اقتصاد آلمان به صادراتی متکی است که مشابه نوع کالاهای تولیدی است که پکن اکنون حمایت از آن را هدف قرار داده است. سایر اقتصادهای بزرگ مانند انگلیس ایتالیا و فرانسه بخشهای تولیدی کوچکتری دارند، در حالی که تعرفههای آمریکا، واردات بسیاری از کالاهای چینی، به ویژه خودرو، را مسدود کرده است.
آلمان اکنون دقیقا در بخشهایی که زمانی شرکتهای آلمانی در آنها تسلط داشتند شامل خودروی سواری، کامیون، اتوبوس و قطار، هواپیما، ماشینآلات کارخانهای و تجهیزات پزشکی، بیشتر از آنچه در چین میفروشد، از این کشور خرید میکند. برد ستسر و ساندر توردویر، دو اقتصاددان نوشتند: «چین قبلا بخش زیادی از ناهار صنعت آلمان را خورده و در حال آماده شدن برای شروع شام است.»
یک پاسخ: اگر نمیتوانید آنها را شکست دهید، به آنها بپیوندید
شرکت یونگهاینریچ (Jungheinrich AG)، سازنده آلمانی لیفتراک و وسایل نقلیه انبار، با تولیدکننده چینی «ئیپی اکوئیپمنت» (EP Equipment) برای ساخت AntOn، یک لیفتراک سطح پایه که میتواند از نظر قیمت با رقبا رقابت کند، همکاری میکند. این همکاری از مقیاس بزرگ و هزینههای تولید پایینتر شرکت «ئیپی اکوئیپمنت» در چین بهره میبرد و آن را با نیروی فروش جهانی و شهرت یونگهاینریچ h به عنوان یکی از سه سازنده پیشرو در جهان در زمینه وسایل نقلیه انبار، جفت میکند.
ممکن است خط تولید AntOn کاملا با ویژگیهای موجود در وسایل نقلیه کاملا ساخت آلمان مطابقت نداشته باشد - اما به اندازه کافی خوب هستند و نصف قیمت دارند. بنابراین AntOn که با رنگ بنفش روشن رنگآمیزی شده است تا از ماشینهای زرد رده بالای یونگهاینریچ متمایز شود، طراحی ساده و محکمی با اهرمهای ساده به جای جویاستیک دارد، هیچ محفظهای برای تلفن یا کیف پول ندارد و یک صندلی بدون بالشتک دارد. آنها با قیمتی بسیار کمتر از ماشینآلات معمولی یونگهاینریچ فروخته میشوند، اما برای مشتریانی طراحی شدهاند که ممکن است نیازی به روشن بودن ۲۴ ساعته آنها نداشته باشند.
نادین دسپینو، مدیر ارشد فروش این شرکت در کارخانه موسبورگ در نزدیکی مونیخ، گفت: «چالش این است که موج عظیمی از محصولات و پیشنهادات چینی به اروپا و همچنین بازارهای بینالمللی وارد میشود. و سوال کلیدی این است که چگونه واکنش نشان میدهید؟» او تقاضا برای خودروهای سطح پایه یا «میانرده» را به عنوان یک فرصت تجاری برای دستیابی به مشتریان و بازارهای جدید میبیند. لیفتراک AntOn «ترکیب خوبی از مهندسی آلمانی، دسترسی به بازار و نزدیکی به مشتری، که ما ارائه میدهیم، و سایتهای تولیدی بسیار کارآمد، که ما در چین از آنها استفاده میکنیم، است.»
فولکسواگن، رویکرد «در چین، برای چین» را اتخاذ کرده و یک مرکز توسعه خودرو در هفی برای طراحی خودروهای مناسب بازار محلی راهاندازی کرده است.
سیاستگذاران آلمانی در تلاشند تا از تکرار آنچه در صنعت خورشیدی این کشور رخ داد، جلوگیری کنند. آلمان در اوایل این قرن پیشگام پذیرش پنلهای خورشیدی بود، اما محصولات چینی با قیمت پایینتر، چندین تولیدکننده آلمانی را به ورشکستگی کشاند. اکنون، بیشتر پنلهای خورشیدی در این کشور از چین وارد میشوند.
شرکتهای چینی کمک دریافت میکنند، اما باید از رقابت شدید در داخل کشور جان سالم به در ببرند
سیاست صنعتی چین به این معنی است که بخشهای کلیدی، انواع مختلفی از حمایتها از جمله اعتبار آسان، مواد اولیه ارزان، زمین ارزان و در برخی موارد، الزامات ساخت چین را دریافت میکنند. کارکنان چینی کمتر از کارکنان اروپایی درآمد دارند و اقتصاددانان میگویند چین تلاش میکند تا ارزش پول خود را به طور مصنوعی پایین نگه دارد و کالاهای خود را در خارج از کشور رقابتیتر کند.
اما قدرت صادرات چین چیزی بیش از کمک دولت است. شرکتهای چینی در یک اقتصاد راکد در داخل کشور با رقابت شدید بر سر قیمت مواجه هستند و شرکتها را مجبور میکند در حالی که برای پذیرش فناوری جدید تلاش میکنند، هزینهها را پایین نگه دارند.
چین انتقاد شرکای تجاری خود را رد میکند. گزارش اخیر وزارت بازرگانی با عنوان «موضع چین در مورد به اصطلاح مسئله ظرفیت اضافی» میگوید بحثهای پیرامون شوک چین، توسعه صنعتی چین را «به غلط» تهدیدی برای اقتصادهای غربی توصیف میکند.
از همان ابتدا، دولت آلمان با تصویب یک صندوق ۵۰۰ میلیارد یورویی (۵۷۹ میلیارد دلار) برای پرداخت هزینههای زیرساختهای جدید مانند جادهها، پلها و خطوط ریلی، به دنبال بهبود رشد بوده است. بستهای که در ماه ژوئیه پیشنهاد شد شامل کاهش مالیات بر درآمد برای مالیاتدهندگان با درآمد متوسط و پایین و کاهش بوروکراسی اداری است.
راه حل برای شرکتهای آلمانی ممکن است در بروکسل باشد
اما ستسر، اقتصاددان و عضو ارشد شورای روابط خارجی، میگوید آمار تجاری نشان میدهد که شوک چین دلیل اصلی رکود اقتصادی آلمان است. و پاسخ آلمان ممکن است از دست صنایع آلمان خارج باشد - و مسئولیت نهایی بر عهده سیاست تجاری اتحادیه اروپا است که توسط کمیسیون اروپا در بروکسل اداره میشود. این کمیسیون تعرفههای بسیار دقیقی یا مالیات بر واردات را بر برخی از کالاهای چینی مانند خودروهای برقی و سکوهایی که کارگران را در سایتهای ساختمانی جابجا میکنند، اعمال کرده است.
بر اساس گزارش خبرگزاری آسوشیتس پرس، ستسر گفت: ما فکر میکنیم که اروپا به یک سیاست تجاری سختگیرانهتر نیاز دارد، که باید بازار خود را از برخی از سرریزهای سیاستهای صنعتی خود چین جدا کند. باید کمی تقارن بیشتری وجود داشته باشد که بقیه جهان به روی چینی که خود پذیرای واردات جدید نیست، باز نماند.
انتهای پیام
