به گزارش ایسنا، به نقل از گاردین، نمونه روشن این وضعیت، دانشگاه لینچبورگ است؛ جایی که نالیا موتز، دانشجوی رشته زیستپزشکی، در سال ۲۰۲۲ تحصیل خود را با هدف تبدیل شدن به پزشک آغاز کرد. اما حذف ۱۲ رشته در سال ۲۰۲۴ و کاهش تعداد استادان باعث شد او نگران شود که برای تکمیل تحصیلاتش به دو سال زمان اضافه نیاز داشته باشد. در نهایت، مشکلات مالی و کاهش خدمات دانشگاه او را وادار کرد به دانشگاه دیگری منتقل شود.
لینچبورگ تنها نیست. تحلیل یک دهه دادههای آموزش عالی آمریکا نشان میدهد صدها دانشگاه با نشانههای جدی بحران مالی روبهرو هستند. از میان حدود ۱۹۰۰ دانشگاه بررسیشده، نزدیک به ۱۱۰۰ دانشگاه بین سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ در دستکم سه سال با کاهش ثبتنام مواجه شدند؛ دانشگاههایی که در مجموع حدود ۶.۴ میلیون دانشجو داشتند. همچنین درآمد حاصل از شهریه در حدود ۱۵۰۰ دانشگاه کاهش یافت و نزدیک به ۹۶۰ موسسه نیز در این دوره بیش از ۷۵ هزار نیروی آموزشی خود را از دست دادند.
مشکل از آنجا جدیتر میشود که کاهش تعداد استادان لزوما متناسب با کاهش دانشجویان نیست. دانشگاههای خصوصی غیرانتفاعی که وابستگی بیشتری به شهریه دارند، در بسیاری موارد سریعتر از کاهش تعداد دانشجویان خود اقدام به کاهش نیرو کردهاند. نتیجه، کلاسهای کمتر، دسترسی محدودتر به استادان و مشاوران و دشوارتر شدن مسیر فارغالتحصیلی برای دانشجویان است.
پیامدهای بحران تنها به کلاس درس محدود نمیشود. برخی دانشگاهها ساعات فعالیت کتابخانهها را کاهش دادهاند، خدمات غذایی یا داروخانههای دانشگاهی را تعطیل کردهاند و هزینههای شهریه و برنامههای غذایی را افزایش دادهاند. کاهش تعداد مشاوران تحصیلی نیز باعث شده برخی دانشجویان با تاخیر در فارغالتحصیلی یا مشکل در انتخاب و گذراندن واحدهای مورد نیاز مواجه شوند.
کاهش ثبتنام نیز مشکلی گسترده و رو به رشد است. در سال ۲۰۱۹ حدود ۵۳ درصد دانشگاههای بررسیشده کاهش ثبتنام را تجربه کرده بودند؛ این رقم تا سال ۲۰۲۴ به ۵۸ درصد رسید. دانشگاههای دولتی نیز تحت فشار بیشتری قرار دارند و از هر سه دانشگاه دولتی، یک موسسه بین سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ دستکم ۱۰ درصد از دانشجویان خود را از دست داده است.
چشمانداز جمعیتی نیز خبر خوبی برای دانشگاهها ندارد. کاهش تعداد فارغالتحصیلان دبیرستانی در سالهای آینده به معنای رقابت شدیدتر موسسات برای جذب دانشجو خواهد بود؛ موضوعی که میتواند فشار مالی دانشگاههای کوچک را بیشتر کند.
در این میان، دانشگاهها برای جبران کاهش درآمد به جذب دانشجویان بینالمللی نیز تکیه کردهاند؛ دانشجویانی که معمولا شهریه کامل پرداخت میکنند. اما سیاستهای دولت ترامپ برای سختتر کردن روند دریافت ویزا توسط دانشجویان خارجی، یکی دیگر از منابع درآمدی دانشگاهها را تهدید میکند.
کارشناسان هشدار میدهند کوچکسازی دانشگاهها شاید در کوتاهمدت به متعادل شدن بودجه کمک کند، اما هزینه واقعی آن را ممکن است دانشجویانی بپردازند که با کلاسهای کمتر، استادان کمتر، خدمات ضعیفتر و حتی تأخیر در فارغالتحصیلی مواجه میشوند.
انتهای پیام
