دکتر علی رادفر در گفتوگو با ایسنا صمن بیان اینکه توزیع ناعادلانه نیروهای متخصص در کشور یکی از چالشهای اساسی نظام سلامت است، اظهار کرد: اگرچه افزایش ظرفیت تربیت پزشک در دستور کار قرار دارد، اما مسئله اصلی تنها کمبود تعداد پزشک نیست؛ بلکه الگوی توزیع و تمرکز نیروهای متخصص در کلانشهرها عامل اصلی نابرابری در دسترسی به خدمات درمانی است.
وی با ریشهیابی تمایل پزشکان به فعالیت در کلانشهرها، بیان کرد: این تمرکز حاصل مجموعهای از عوامل اقتصادی، معیشتی و زیرساختی است. درآمد بالاتر، دسترسی به تجهیزات پیشرفته تشخیصی و درمانی، امکانات آموزشی و وجود بیمارستانهای مجهز در مراکز استانها و تهران، بهطور طبیعی پزشکان را به سمت این مناطق سوق میدهد و مناطق محروم را با چالش کمبود متخصص مواجه میکند.
لزوم جایگزینی مشوقهای انگیزشی با سیاستهای اجباری
رئیس دانشگاه علوم پزشکی بم با انتقاد از سیاستهای صرفاً مبتنی بر اجبار و محدودیت برای اعزام پزشکان به مناطق کمبرخوردار، گفت: باید به سمتی حرکت کنیم که پزشک با حق انتخاب، فعالیت در مناطق محروم را به دلیل جذابیتهای اقتصادی، رفاهی و مسیر شغلی برگزیند.
وی توضیح داد: طرحهای خدمات اجباری شاید در کوتاهمدت دسترسی را بهبود بخشد، اما لزوماً به ماندگاری پزشک در منطقه منجر نمیشود. ماندگاری نیازمند ایجاد شرایط مناسب برای زندگی، فعالیت حرفهای و اصلاح نظام پرداختهاست.
رادفر تأکید کرد: تعرفهها و نظام پرداخت به پزشکان باید دارای ضریب محرومیت منطقهای باشد؛ به این معنا که هرچه منطقه محرومتر باشد، انگیزه مالی و رفاهی برای حضور پزشک در آن منطقه باید به همان نسبت افزایش یابد.
پزشک خانواده؛ کلید کاهش بار مراجعات به مراکز تخصصی
رئیس دانشگاه علوم پزشکی بم همچنین به نقش حیاتی نظام ارجاع و پزشک خانواده اشاره کرد و گفت: تقویت این نظام میتواند از مراجعات مستقیم و غیرضروری بیماران به متخصصان در کلانشهرها جلوگیری کرده و ضمن کاهش بار مراکز تخصصی، خدمات درمانی را در سطح اول نظام سلامت متمرکز و در دسترستر کند.
رادفر با تأکید بر لزوم یک رویکرد جامعنگر بیان کرد: نسخه عدالت در سلامت، تنها افزایش تعداد پزشک نیست؛ بلکه ترکیبی از تربیت نیروی کافی، توزیع عادلانه مبتنی بر نیاز، ایجاد مشوقهای پایدار برای ماندگاری در مناطق محروم و استقرار کامل نظام ارجاع کارآمد است.
وی گفت: بدون اصلاح زیرساختهای توزیع و ماندگاری، افزایش ظرفیتهای آموزشی ممکن است صرفاً به تقویت حضور نیروها در مناطق برخوردار منجر شود که این امر مغایر با اهداف عدالت سلامت است.
انتهای پیام
