محسن اصدقپور -کارگردان فیلم کوتاه «و زندگی برای همه»- که جایزه بهترین فیلم چهلودومین جشنواره بینالمللی فیلم کوتاه تهران را دریافت کرده و این روزها در «قرار سوم» انجمن سینمای جوانان ایران روی پرده سینماها رفته است، میگوید که ایده این فیلم را سالها پیش و حتی قبل از ساخت نخستین اثرش در ذهن داشته؛ دورانی که حال روحی خوبی نداشته و درگیر این پرسش بوده که چرا بعضی آدمها زندگی را انتخاب میکنند و ادامه میدهند.
او در گفتوگو با ایسنا درباره شکلگیری ایده این فیلم توضیح داد: ایده این فیلم را چند سال قبل و حتی پیش از ساخت نخستین فیلمم در ذهن داشتم. آن زمان به دلایلی شرایط روحی خوبی نداشتم و وقتی به این داستانها فکر میکردم، به این نتیجه رسیدم که شاید دلیل اینکه بعضی آدمها زندگی را انتخاب میکنند و ادامه میدهند، این باشد که عزیزانی دارند و همین آدمها مثل ریسمانهایی هستند که آنها را به این جهان متصل نگه میدارند.
این فیلمساز درباره ظرفیت فیلم کوتاه برای تجربه ایدههای تازه نیز اظهار کرد: از نظر تکنیکال و سطح اجرا، فیلم کوتاه نسبت به سالهای گذشته در ایران و حتی در جهان، به واسطه پیشرفت تکنولوژی و در دسترس قرار گرفتن امکانات برای فیلمسازان، بسیار پیشرفت کرده است. من گاهی فاصله خیلی زیادی میان سینمای کوتاه و سینمای بلندمان نمیبینم.
وی ادامه داد: مهمتر از بحث تکنیک، اگر از منظر خود سینماگر نگاه کنیم، سینمای کوتاه در واقع پایه و بنیان سینمای این کشور است. بسیاری از کسانی که امروز فیلم کوتاه میسازند، چند سال بعد وارد عرصه سینمای بلند یا سریالسازی میشوند. با این حال، وضعیت اقتصادی و گرانیها کار را برای فیلمسازان بسیار سخت کرده است.
اصدقپور گفت: خودم فیلمسازان خوب و بااستعداد زیادی را میشناسم که متأسفانه شرایطشان اجازه نمیدهد فیلمشان را بسازند یا بین ساخت فیلمهایشان فاصله زیادی میافتد و مثلاً هر دو یا سه سال یک فیلم میسازند. فیلم کوتاه قرار بوده، تا جایی که دانش من به من میگوید، محل آزمایش، تجربه و یادگیری آدمها باشد و قرار نیست ساخت آن تا این اندازه هزینه سنگین و ریسک بزرگی داشته باشد.
وی افزود: در اطراف خودم فیلمسازی را میشناسم که ماشینش یا حتی موتورش را فروخته تا بتواند یک فیلم کوتاه بسازد. وقتی ساخت یک فیلم کوتاه به چنین تجربه گران و خطرناکی تبدیل میشود، احساس میکنم فیلم کوتاه تا حدی از جایگاه اصلی خودش فاصله گرفته است. این مسئله خطرناک است، چون فیلمسازان آینده این مملکت باید از مسیر ساخت فیلم کوتاه عبور کنند و تجربه به دست بیاورند.
این فیلمساز در ادامه تأکید کرد: اگر شرایط اقتصادی اجازه بدهد، به نظرم انسانهای مستعد زیادی در این حوزه داریم که میتوانند نویدبخش یک سینمای جالب و جهانهای تازه برای آینده سینمای کشور باشند. البته مشکلات و مصائب اقتصادی قطعاً لطمه زدهاند و نمیدانم این شرایط تا چه زمانی ادامه خواهد داشت و چقدر قرار است بر آینده فیلم کوتاه تأثیر بگذارد.
اکرانهای «قرار»؛ قدمی مثبت برای آشتی مخاطب با فیلم کوتاه
اصدقپور درباره اکرانهای «قرار» انجمن سینمای جوانان ایران نیز گفت: شاید از نظر کمی این اکرانها هنوز آنقدر گسترده نباشند، اما همین که در قدمهای اول، فیلم کوتاه را به گوش سینماگران و حتی آدمهای عادی که کمتر با این فضا در ارتباط هستند برسانند و باعث آشنایی بیشتر آنها با این مدیوم شوند، خودش میتواند یک قدم مثبت باشد.
وی درباره تأثیر این اکرانها بر فیلمسازان ادامه داد: برای یک فیلمساز، این فرصت که بتواند اثرش را در سالن سینما و در کنار مخاطبان ببیند، خیلی ارزشمند است. از این نظر، باکس اکرانهای «قرار» میتواند عاملی برای دلگرمی فیلمساز باشد؛ هرچقدر کوچک و هرچقدر محدود، میتواند به او امید و انگیزه بدهد تا فیلمهای بعدیاش را بسازد و دوباره تجربه تماشای فیلمش در کنار مخاطبان را داشته باشد. اصولاً نشستن کنار مخاطب و دیدن اثر خود آدم، تجربهای خیلی جادویی و لذتبخش است.
اصدقپور درباره تأثیر اقتصادی این اکرانها نیز توضیح داد: از نظر مالی هم احتمالاً این دست اکرانها کمک میکند مخاطب عام بیشتر با مدیوم فیلم کوتاه آشنا شود و فیلم کوتاه دیگر برایش آنقدر غریب نباشد. در واقع، مخاطب میتواند باکس فیلمهای کوتاه را به عنوان یک مدیوم برای سرگرمی بهتر بپذیرد و بیشتر به سمت آن بیاید.
این کارگردان در پایان افزود: در ادامه طبیعتاً این فرصت به وجود میآید که سرمایهگذاران یا افراد مختلف هم برای حضور در تولید فیلمهای کوتاه راغب شوند. البته این اتفاق مستلزم آن است که اقتصاد این حوزه و این صنعت بتواند کار کند. کسانی که میخواهند سرمایهگذاری کنند یا تهیهکنندهها باید مطمئن باشند که میتوانند سرمایهای را که وارد این حوزه میکنند، بازگردانند.
انتهای پیام
