کامیار عابدی، پژوهشگر و منتقد ادبی در پی درگذشت ولی‌الله درودیان، شاعر و نویسنده، در یادداشتی که برای انتشار در اختیار ایسنا قرار داده، نوشته است:
ولی‌الله درودیان (متولد ۱۳۱۷ در نقوسان تفرش) در رشتۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران درس خوانده بود و سال‌ها به کار اداری در مخابرات پرداخت اما دل‌مشغولی اساسی و اصلی‌اش ادبیات فارسی بود. او در دورۀ جوانی هم در غزل‌سرایی و هم در شعر نو طبع آزمود و بیشتر در زمرۀ شاعران غزل نو از منوچهر نیستانی تا حسین منزوی، که با آنان هم‌نسل بود، شناخته شد.
با فریدون مشیری و بیشتر از او به‌ویژه با نادر نادرپور دوستی ادبی بسیار صمیمانه‌ای داشت و در گردآوری آثار نادرپور نقش بسزایی ایفا کرد. شعرهای او به لحاظ تعداد اندک و از نظر ساختار پخته است و در دو دفتر «تلخستان» (۱۳۸۵) و «در غریو باد و باران»(۱۳۷۹) گردآوری شده است.
هرچند درودیان از قبل از انقلاب به کارهای تحقیقی علاقه داشت و کار می‌کرد پس از انقلاب بیش از پیش به سوی پژوهش رفت و دربارۀ شاخه‌های نوسنت‌گرای شعر به ویژه شاعران مشروطه و رضاشاهی تألیف‌ها و تحقیقاتی به جا گذاشت که اغلب آن‌ها با توجه به دقت و امانتداری وی، مورد استفادۀ دوستداران و پژوهشگران ادبی قرار گرفته است. در این زمینه او چند کتاب دربارۀ علی‌اکبر دهخدا تألیف و گردآوری کرد که مورد توجه خاص قرارگرفت و حتی این نکته یعنی علاقۀ همراه با تحقیق دربارۀ آثار دهخدا سبب شد که به پیشنهاد بجای برخی از پژوهشگران ادبی، موسسۀ لغت‌نامه دهخدا از وی تقدیر کرد.
البته از وی تألیفاتی دربارۀ ایرج میرزا، پروین اعتصامی و حسین مسرور که معلم ادبیات او در دبیرستان بود و چند تن دیگر هم منتشر شده است. درضمن، او برخی آثار مهدی اخوان ثالث و ابوالقاسم انجوی شیرازی و شفیعی کدکنی و حجت‌الله اصیل -یکی از نزدیک‌ترین دوستان ادبی‌اش- و نوذر پرنگ -برادر همسرش- را نیز گردآوری و با مقدمه‌هایی روشنگرانه منتشر کرد.
درودیان شاعر و ادیب ارجمند و قابل احترامی بود و با آن که در سال‌های اخیرتر چندان در نشست‌های ادبی حضور نمی‌یافت، تألیفات و گردآوری‌های ادبی‌اش در ادبیات مشروطه و پسامشروطه و گاه ادب کهن مانند نظامی و عبید و حافظ، شناسای شخصیت ادبی او در میان نسل‌های جدید ادبی محسوب می‌شد.
انتهای پیام
