رسول حیدری در گفتگو با ایسنا اظهار کرد: شهریار در دوره طولانی شاعریاش به نوعی جانب هر دو شیوه نو و کلاسیک را نگه داشت؛ در دوره نخست شاعری به اصول شعر کلاسیک پایبند بود و حتی مخالفتهایی با شعر نو داشت اما با موجی که نیما به راه انداخت به فکر تغییر ذهن و زبان افتاد. همانطور که در قطعهای طنزآمیز می گوید:
سوال کرد رفیقی به سادگی از من
تو را که این همه افکار نغز و باریک است
چرا بسان دگر شاعران نه شنگولی
افق همیشه برای تو تنگ و تاریک است
پس از تاملبسیار گفتمش ای دوست
خجالتم چه دهی شعر من کلاسیک است!
حیدری افزود : شهریار بعد از آشنایی با نیما بخصوص شعر افسانه بود که به ضرورت نوگرایی در ساخت و پرداخت شعر پی برد؛
بلی افسانه نیما مرا دگرگون ساخت
از آن سپس قلم من به خویش مدیون ساخت
این دکترای ادبیات فارسی اظهار کرد: شهریار با تامل در اصول رمانتیسم و تحت تاثیر نیما، از نظر ایماژ و صحنهپردازی، در هر دو قالب نو و سنتی آثار خاصی مانند دو مرغ بهشتی، هذیان دل و افسانه شب را خلق کرد.
عضو هیئت علمی دانشگاه لرستان افزود: در بحث غزل هم آثاری که به استقبال از غزل حافظ است، از همان شیوه شعر کلاسیک تبعیت می کند، اما بخش قابل توجهی از غزلهای شهریار، بوطیقای خودش را دارد و رنگ صدای شهریار در آنها مشهود است. نوآوریهای زبانی و استفاده از عناصر زبان روزمره در این غزلها، شهریار را در زمان خود و در مقایسه با غزلسرایی چون سایه، به شاعری آوانگارد تبدیل کرده بود.
وی اضافه کرد: به هر حال شهریار تا آخر عمر به هر دو شیوه نو و کلاسیک وفادار ماند.
این دکترای ادبیات فارسی درباره پیوند زبان ترکی و فارسی در شعر شهریار گفت: وامگیری و وامدهی، تقلید و اقتباس و مانند آن در زبان ترکی و فارسی از دیرباز بوده و غزلهای ترکی سدههای پیشین از غزل فارسی تاثیر پذیرفته است اما حداقل درباره منظومه حیدربابا می توان گفت شهریار چندان تحت تاثیر فضای شعر فارسی نبوده، بخصوص از منظر فونتیک این منظومه در قالب عروض فارسی نیست و اساسا وزن، هجایی و تحت تاثیر سنت شعر ترکی است، اما اینکه یک شخص در هر دو ساحت شعر فارسی و شعر ترکی بدرخشد و مهر تایید شعرشناسان دو زبان را داشته باشد، بیگمان برخاسته از توانمندی فردی و هنری اوست.
حیدری در پاسخ به پرسشی درباره نامگذاری روز درگذشت شهریار به نام "روز شعر و ادب فارسی" بیان کرد: این موضوع، موافقان و مخالفان خودش را دارد و هر گروه استدلالهایی دارند.
وی افزود: به نظر می رسد تعیین روزی به نام روز بزرگداشت استاد شهریار و روز دیگری به نام شعر و ادب فارسی لطمهای به جانب شخصیت شهریار ندارد. همانگونه که تا زنده بود نیز پیوسته با تواضع و تکریم از شاعران بزرگ یاد می کرد و خود را شاگرد مکتب آنها می دانست.
عضو هیئت علمی دانشگاه لرستان یادآور شد : شهریار در عین نوگرایی، پاسبانمیراث کهن ادب فارسی بود. شاعری بود که جرات و جسارت این را داشت که پا را از مرزهای شعر کلاسیک فراتر بگذارد و در قالب شعر نو و زبان امروزین طبعآزمایی کند اما هیچگاه موافق بدعت و نوآوریهای کاذب نبود.
حیدری ادامه داد: از نظرمحتوایی، شعر شهریار پیام آور مهرورزی و نوعدوستی است و سرشار از مفاهیم متعالی انسانی. شعر شهریار در هیاهوی عصر مدرن، ندای بازگشت به فطرت انسانی است و کمتر شاعر معاصری اینگونه با رقّت احساس، انسان را به عشقورزی و مهر توصیه کرده و خود به آن پایبند مانده است؛
نقش مزار من کنید این دو سخن که شهریار
با غم عشق زاده و با غم عشق داده جان
انتهای پیام
