هادی غلامیان در گفت و گو با ایسنا با اشاره به چالشهای صنعت چوب و مبلمان اظهار کرد: یکی از چالشهای مهم این حوزه، نگاه نادرست به مشاغل فنی است. در حالی که صنعت چوب و مبلمان میتواند از یک فعالیت سنتی به صنعتی دانشبنیان، فناورانه و مبتنی بر مهندسی تبدیل شود.
وی افزود: شاید بتوان مهندسان صنایع مبلمان را قهرمانان گمشده اقتصادی و صنعتی ایران دانست، چرا که نقش آنها در زنجیره تولید مبلمان کمتر شناخته شده است. ما در این حوزه به افرادی نیاز داریم که بتوانند میان ایده و تولید انبوه، ارتباط ایجاد کنند.
غلامیان با اشاره به فاصله میان ساختن و مهندسی ساخت ادامه داد: صنعت چوب و مبلمان برای توسعه، به افرادی نیاز دارد که علاوه بر تحصیلات دانشگاهی، تخصص و مهارت واقعی در حوزه تولید داشته باشند.
وی با اشاره به نگاه فرهنگی به مشاغل فنی، مطرح کرد: هنوز در بخشی از جامعه، مشاغلی مانند نجاری در مقایسه با مشاغل دانشگاهی از جایگاه پایینتری برخوردار تلقی میشوند و همین نگاه میتواند تمایل جوانان به ورود به این حرفهها را کاهش دهد. این در حالی است که صنعت چوب و مبلمان به نیروهای ماهر و متخصص نیاز دارد.
دانشیار گروه علوم و صنایع چوب و کاغذ دانشگاه تهران افزود: نجاری در بسیاری از موارد به عنوان کاری سخت، پرزحمت و همراه با گرد و خاک و ابزارهای قدیمی دیده میشود، در حالی که میتوان آن را به یک هنر مهندسی شده و فناورانه تبدیل کرد.
وی با اشاره به تفاوت نگاه نسل جدید با تصویر سنتی از نجاری بیان کرد: نسل جدید با ابزارهای دیجیتال و هوش مصنوعی بزرگ شده است و وقتی صنعت نجاری را فقط با اره دستی، گرد و خاک و روشهای سنتی میبیند، طبیعی است که جذابیت کمتری برای آن داشته باشد.
کارشناس رسمی دادگستری در رشته صنایع چوب و مبلمان خاطرنشان کرد: اگر به جوانان نشان دهیم که در صنعت چوب میتوان با طراحی پارامتری، مدلسازی سه بعدی، ماشینهای CNC و سیستمهای تولید پیشرفته کار کرد، نگاه آنها تغییر خواهد کرد. مشکل بسیاری از جوانان سخت بودن کار نیست، بلکه این است که این کار را به اندازه کافی علمی و تکنولوژیک نمیبینند.
وی درباره نقش مهندسی صنایع مبلمان توضیح داد: یک نجار میتواند یک صندلی بسیار زیبا بسازد، اما یک مهندس صنایع مبلمان میتواند سیستمی طراحی کند که در هر ساعت تعداد زیادی صندلی با کیفیت یکسان، کمترین میزان ضایعات چوب و پایینترین هزینه تولید ساخته شود.
این استاد دانشگاه مطرح کرد: مهندسی صنایع مبلمان در واقع پلی میان ایده و تولید انبوه است و این رشته میتواند در طراحی خط تولید، کنترل کیفیت، مدیریت زنجیره تأمین، ارگونومی طراحی مبلمان و کاهش ضایعات نقش داشته باشد.
غلامیان همچنین با تأکید بر اینکه کشور به سیستمسازی در صنعت مبلمان نیاز دارد، گفت: باید از تولیدهای کارگاهی به سمت تولیدهای صنعتی حرکت کنیم و برای این کار به مهندسانی نیاز داریم که زبان ریاضی، مدیریت، مهندسی، الیاف چوب و فرایند تولید را بشناسند و بتوانند این دانش را در یک سیستم تولیدی به کار بگیرند.
وی یکی دیگر از مشکلات را عدم معرفی مناسب رشته مهندسی صنایع مبلمان مطرح کرد و افزود: این رشته نه در کشور و نه در رسانهها و مشاورههای تحصیلی به اندازه کافی معرفی نشده است. نتیجه این وضعیت این است که شرکتهای بزرگ تولید مبلمان با کمبود نیروی کار ماهر مواجه میشوند و از طرف دیگر، یک نجار به تنهایی نمیتواند یک خط تولید پیشرفته و هوشمند را مدیریت کند.
دانشیار دانشگاه تهران با اشاره به دغدغه جوانان برای ورود به این صنعت بیان کرد: یکی از موضوعاتی که در ارتباط با دانشجویان رشته مهندسی مبلمان که عمدتاً جوانان ۱۸ تا ۲۰ ساله هستند مشاهده میشود، نگرانی درباره سختی مسیر ورود به حرفه و ریسک سرمایهگذاری است. جوانان میدانند که برای استادکار شدن باید سالها تمرین کنند و از طرف دیگر، نوسان قیمت مواد اولیه مانند چوب، روکش و پارچه، ریسک ورود به این بازار را افزایش میدهد.
وی ادامه داد: جوانی که میخواهد وارد این صنعت شود، ممکن است احساس کند ریسک شکست و دشواری بازگشت سرمایه زیاد است. بنابراین علاوه بر آموزش مهارت، باید مسیر ورود جوانان به فناوری و تولید صنعتی نیز تسهیل شود.
غلامیان با اشاره به عدم جذب فناوری در برخی کارگاههای سنتی گفت: بسیاری از کارگاههای موجود همچنان با ابزارهای قدیمی فعالیت میکنند، در حالی که نسل جدید علاقهمند به کار با فناوریهای دیجیتال، هوش مصنوعی و دستگاههای پیشرفته CNC است. اگر این فناوریها به شکل واقعی در محیطهای آموزشی و تولیدی وارد شوند، میتوان ارتباط بیشتری میان نسل جدید و صنعت چوب ایجاد کرد.
وی در خصوص آینده صنعت چوب و مبلمان اظهار کرد: برخلاف تصور عمومی، آینده صنعت چوب و مبلمان بسیار پردرآمد و تکنولوژیک است و مسیر این صنعت در حال تغییر است. هرچه کارخانهها به سمت تولید انبوه حرکت کنند و فناوریهایی مانند اینترنت اشیا، طراحیهای سه بعدی، چاپ سه بعدی و مواد کامپوزیتی چوبی بیشتر مورد استفاده قرار گیرند، روند صنعتی شدن این حوزه سرعت بیشتری خواهد گرفت.
غلامیان افزود: آینده متعلق به کسانی است که بتوانند مبلمانی زیبا، انعطافپذیر و اقتصادی طراحی و تولید کنند. ترکیب هنر و چیدمان با دقت مهندسی میتواند یکی از مسیرهای مهم توسعه صنعت مبلمان باشد.
وی همچنین با اشاره به ضرورت توجه به پایداری در صنعت چوب گفت: با توجه به بحرانهای محیط زیستی، استفاده از چوبهای بازیافتی، چوبهای مهندسی شده، فرآوردههای مرکب چوبی و مدیریت منابع جنگلی میتواند نقش مهمی در آینده صنعت چوب و مبلمان داشته باشد.
دانشیار گروه علوم و صنایع چوب و کاغذ دانشگاه تهران در پایان گفت: ما با یک شکاف مهارتی مواجه هستیم و راهکار آن بازگشت به نجاری سنتی نیست، بلکه علمی کردن نجاری است. یعنی باید صنعت مبتنی بر تجربه را به صنعتی مبتنی بر دانش و مهندسی استوار کنیم تا بتوانیم تحول گستردهای در صنعت چوب و مبلمان ایجاد کنیم.
انتهای پیام
