در گزارش ایسنا درآستانه هفته دفاع مقدس و سالگرد شکست حصر آبادان در پنجم مهرماه و در محدوده دویستمین شبِ ایستادگی در میدان فلسطین تهران،روایتی از جنس ایثار، هنر و مقاومت رقم خورد. شبی که در آن «دریاقلی سورانی»،ناجیِ آبادان، نه تنها در یادها، که در کالبد تندیسی ارزشمند، به میانِ مردمانِ پایکارِ میدان فلسطین آمد تا پیوند میان قهرمانانِ سه شهرِ «آبادان»، «لامرد» و«میناب» را در ستایشِ ایرانِ عزیز جشن بگیرد.
امسال نیز هیئتی متشکل از جانبازانِ سرافرازِ «موزه صلح تهران»، هنرمندانِ کشوری و نمایندگانی از مردمِ عادی آبادان، پس از چندین ماه رصدِ میادینِ مختلف، ضمن احترام به تمام زحمتکشان در میادین دیگر کشور،میدان فلسطین تهران را به عنوان برترینِ این میادین در عرصه ترویجِ فرهنگِ دفاع و ایثار و مقاومت مردمی برگزیدند.
در چهاردهمین دوره اهدا تندیس قهرمان گمنام( شهید دریاقلی سورانی ) ودر مراسمی که در دویستمین شبِ تداومِ فعالیتهای این میدان برگزار شد، دو تندیسِ «دریاقلی» – نمادِ تیزهوشی و اقدامِ به هنگامِ یک مردِ عادی برای نجاتِ یک شهر و در واقع تغییر مسیر کلی جنگ – اهدا شد.
روایت اول: پیوند خونِ شهید و هنرِ مدیریت ( شب لامرد)
نخستین تندیس به پاسِ مدیریتِ مبتکرانه وجذبِ نسلِ نو به مسیرِ آرمانهای ملی، به مجریان و دستاندرکارانِ این میدان اهداشد. این بخش از مراسم که با نامِ «شبِ لامرد» مزین بود، با حضورِ خانواده شهیده «هلما سادات احمدیزاده» و محمدرضا تقیپور، جانبازِ و رئیس موزه صلح تهران برگزار شد.
روایت دوم: مادرِ صبوری که نمادِ استقامت شد. ( شب میناب)
دومین تندیس اما حکایتی متفاوت داشت. این تندیس به « کبری قربانی» اهدا شد؛ پیرزنی که در دویست شبِ گذشته، حتی یک شب را هم بدونِ پرچمِ ایران و فرزندِ معلولش در میدانِ فلسطین غایب نبوده است. در این مراسم که با یادِ فاجعه مظلومانه میناب همراه بود، خانم دهقانی، معلمِ مدرسه شجره طیبه از میناب، با لباسِ محلی به میانِ جمعیت آمد و پس از بیان روایاتی از کودکانِ شهیدِ میناب، تندیسِ دریاقلی را به پاسِ دویست شب وفاداری، به دستانِ این مادرِ قهرمان سپرد.
لازم به ذکر است که دریاقلی سورانی،همان مردِ تنهایی بود که در آبان ۱۳۵۹، وقتی دشمنِ بعثی با غافلگیری از رودخانه بهمنشیر گذشته و قصدِ تسخیر آبادان را داشت،بجای فرار، پسر کوچکش را اجبارا رها و با دوچرخهی کهنهاش به دلِ خطر و محاصره زده و با فریادهایش، شهر را بیدار کرد. بدین سبب هرساله، تندیسِ او به عنوان نمادی مردمی برای تقدیر از قهرمانانِ گمنامی که بی هیچ ادعایی، پاسدارِ واقعی حریمِ عزتِ ایراناند اهدا میگردد.
این مراسم بار دیگر ثابت کرد که اگرچه جغرافیا، شهرهای آبادان، لامرد و میناب را از هم جدا کرده است، اما خونِ پاکِ شهدا و عشق به وطن، همه را در زیرِ یک پرچم و در یک «میدانِ مشترک» به هم پیوند داده است؛ میدانی که فرماندهانش کودکانند و سربازانش مادرانِ صبوری که پرچمِ ایران را تا پای جان بر دوش دارند.
انتهای پیام
