پژوهشگران با بررسی مشاهدات حدود ۲.۸ میلیون نرم‌تنان و تطبیق آن‌ها با داده‌های دما، اکسیژن و منابع غذایی در اقیانوس‌ها، تاثیر تغییرات اقلیمی بر اندازه بدن این جانوران را تا ۲۱۰۰ مدل‌سازی کردند.

نتایج نشان داد در سناریوی انتشار بالای گازهای گلخانه‌ای، اندازه متوسط نرم‌تنان در ۳۴ مورد از ۵۰ ترکیب بررسی‌شده میان گروه‌های جانوری و مناطق مختلف کاهش خواهد یافت.

بیشترین کاهش پیش‌بینی‌شده مربوط به دوکفه‌ای‌های دریای بالتیک بود که میانگین طول بدن آنها تا دهه ۲۰۹۰ ممکن است ۱۶.۲ درصد کاهش یابد که معادل افت حدود ۴۱ درصدی وزن بدن آنها خواهد بود.

با این حال، همه نرم‌تنان روند مشابهی ندارند برای مثال، اندازه سرپایان در قطب شمال می‌تواند حدود ۲.۹ درصد افزایش یابد و اندازه برخی صدف‌های دندانی نیز در این منطقه حدود ۳.۳ درصد بیشتر شود.

پژوهشگران اظهار کردند: تفاوت واکنش گونه‌ها به گرم‌شدن اقیانوس‌ها به ویژگی‌های زیستی و شرایط محیطی هر منطقه بستگی دارد.

نرم‌تنان صدف‌دار با افزایش دما و اسیدی‌ شدن آب با دشواری بیشتری برای ساخت پوسته مواجه می‌شوند، در حالی که سرپایان مانند اختاپوس‌ها و ماهی‌های مرکب ساختار بدنی متفاوتی دارند.

موقعیت جغرافیایی نیز نقش مهمی دارد زیرا تغییرات دما، اکسیژن و منابع غذایی در اقیانوس‌های مختلف یکسان نیست. برای نمونه، در برخی مناطق کاهش منابع غذایی می‌تواند تاثیر گرمایش را تشدید، در حالی که در قطب جنوب افزایش منابع غذایی ممکن است بخشی از این فشار را جبران کند.

نتایج این تحقیق همچنین نشان داد کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای می‌تواند شدت این روند را به شکل محسوسی محدود کند. در سناریوی انتشار پایین، تعداد موارد کاهش اندازه از ۳۴ مورد به ۱۴ مورد می‌رسد.

بر اساس گزارش سایت ارث، پژوهشگران تاکید کردند این مدل‌ها عواملی مانند اسیدی‌شدن آب و موج‌های گرمایی دریایی را به‌طور کامل در نظر نگرفته‌اند و همچنین فرض می‌کنند گونه‌ها در محدوده جغرافیایی فعلی خود می‌مانند.

 نتایج این تحقیق در نشریه «مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم» (Proceedings of the National Academy of Sciences)  منتشر شده است.

انتهای پیام