علیرضا عبادالهی، نویسنده و کارگردان نمایش در گفت‌وگو با ایسنا درباره شکل‌گیری این اثر گفت: من همیشه به کمدی‌های مطرح دنیا نگاه می‌کردم و دیدم که در شهر ما کمتر به این موضوع پرداخته شده است. از طرفی دغدغه در زندگی ما زیاد است و به‌راحتی می‌توان با آن‌ها کار کرد. همه این دغدغه‌ها و اتفاقات دست به دست هم داد تا این ایده به ذهنم برسد که هم مخاطب را بخنداند و هم وجه انتقادی داشته باشد.

وی با اشاره به اینکه «سانجیلاندیرانلار»(به فارسی به افرادی می‌گویند که موجب خنده شدید انسان‌ها می‌شوند تا حدی که فرد دچار دل‌درد شدید شود) نخستین تجربه نویسندگی و کارگردانی اوست، افزود: تجربه اولین نویسندگی و کارگردانی، قطعاً خامی‌های خودش را دارد، اما با کمک استادان همراهم احساس می‌کنم این اثر هم برای نخستین بار در رزومه خودم کار قوی‌ای است و هم در سطح تبریز، چراکه تا امروز چنین کاری روی صحنه نرفته است.

وی درباره حضور بلاگرها در تئاتر نیز گفت: اخیراً زیاد شاهد نظرهای مخالف درباره حضور بلاگرها روی صحنه تئاتر هستیم که این موضوع درباره کار من هم مطرح شده است. وقتی فردی از هر شغل دیگری، مانند پزشکی یا رانندگی، وارد عرصه بازیگری می‌شود و حضورش احساسی و دراماتیک باشد، آن را می‌پذیریم، اما وقتی یک بلاگر این کار را انجام می‌دهد، نسبت به آن ایراد گرفته می‌شود.

عبادالهی ادامه داد: به هر حال من به عنوان کارگردان، استعداد و صلاحیت این فرد را سنجیده‌ام و دیده‌ام که می‌تواند در کار من حضور داشته باشد. از طرفی حضور این افراد جنبه مالی و فروش هم دارد و می‌تواند به رونق تئاتر کمک کند. در نهایت امیدوارم روزبه‌روز کیفیت و تعداد کارهای طنز بیشتر شود و کمدی تبریز به سمت کمدی فاخر و اصیل حرکت کند.

اعتماد به کارگردان

یکی از بازیگران این نمایش نیز درباره همکاری با کارگردانی که نخستین تجربه خود را پشت سر می‌گذارد، اظهار کرد: هر کاری، چه کار اول یک نفر باشد و چه کار آخر او، به هر حال تجربه‌ای در خود دارد. من جزو بازیگرانی هستم که به کارگردان اعتماد می‌کنم و زیاد درگیر این مسائل نیستم که کارگردان حرفه‌ای است یا آماتور. اگر ببینم کارش درست است و اطلاعات و سواد کارگردانی دارد، با او کار می‌کنم و اگر از دستم بربیاید، به او کمک می‌کنم.

حمید مجدآبادی، تجربه حضور در این نمایش را شیرین و جذاب توصیف کرد و افزود: شنیدن خنده‌های تماشاگران برای من خاطره دیگری است. با اینکه خودم بازیگر طنز هستم و کارهای جدی را هم زیاد دوست دارم، این کار به نظر من یک کار دلی بود و خنده‌هایی که از تماشاگر می‌گرفت نیز از دل می‌آمد.

وی درباره تفاوت بازی در آثار کمدی و جدی نیز بیان کرد: به نظر من برای بازیگر تفاوتی ندارد؛ هر کدام سختی‌های خودشان را دارند. کار جدی با روح و روان و درون آدم سروکار دارد و در کار طنز، بازیگر می‌تواند خودش را بیرونی کند و به نوعی خالی شود.

وی همچنین با تأکید بر نگاه گروه به کمدی گفت: از ابتدا هدف گروه این بود که یک کار طنز و کمدی و خنده‌آور ارائه کنیم، اما با بچه‌ها عهد کردیم کاری انجام دهیم که خنده در آن کمی متفاوت‌تر باشد. خنده به هر قیمتی به نظر من درست نیست.

مجدآبادی ادامه داد: گاهی در بعضی کارها، تماشاگر چهار یا پنج دقیقه می‌نشیند و گوش می‌دهد و خنده‌ای در کار نیست. به نظر من رسالت بازیگر کمدی این نیست که از لحظه ورود تماشاگر به سالن تا پایان اجرا او را بخنداند. خنداندن به هر قیمتی کار راحت‌تری است؛ بعضی حرکت‌ها و حرف‌ها را می‌توانیم بگوییم تا تماشاگر از خنده روده‌بر شود، اما باید دید به چه قیمتی. یک کمدی خوب و سالم باید کاری کند که با هم بخندیم، نه اینکه به هم بخندیم.

هرکاری تجربه‌ای دارد

یکی دیگر از بازیگران این نمایش نیز با اشاره به نخستین تجربه کارگردان گفت: با اینکه این کار، نخستین تجربه کارگردان بود، اما کار شسته‌رفته‌ای بود. خود من هم در این کار تجربه‌ای کسب کردم. فرقی نمی‌کند در چه کاری باشیم؛ هر کاری که انجام می‌دهیم، تجربه‌ای برای خودمان به همراه دارد.

فاطمه اسمعیلی افزود: من کارهای زیادی انجام داده‌ام، چه جدی و چه کمدی، و از هر کاری تجربه‌ای به دست آورده‌ام. وقتی خنده روی صورت تماشاگران می‌آید یا حتی خودمان روی صحنه می‌خندیم، واقعاً دل همه ما شاد می‌شود، به‌خصوص اینکه باعث خنده دیگران شده‌ایم.

وی با اشاره به ویژگی مخاطبان تبریزی اظهار کرد: ما ترک‌ها خیلی سخت می‌خندیم و به هر چیزی نمی‌خندیم. هر کاری را هم دوست نداشته باشیم، برای دیدنش نمی‌رویم؛ اما وقتی می‌بینم تماشاگران در سالن واقعاً از ته دل می‌خندند، خیلی خوشحال می‌شوم. واقعاً خنداندن ترک‌ها کار آسانی نیست و اگر بتوانی آن‌ها را بخندانی، اتفاق ارزشمندی است.

نگاهی به نمایش 

«سانجیلاندیرانلار» در مجموع از یک کمدی سالم و نسبتاً اصولی بهره می‌برد و تلاش آن برای طرح برخی انتقادها در قالب طنز، از نقاط قابل توجه نمایش است؛ هرچند در بخش‌هایی، متن انسجام لازم را ندارد و برخی نقدها نیز می‌توانست ظریف‌تر و غیرمستقیم‌تر مطرح شود تا تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد.

به گزارش ایسنا، استفاده از بداهه نیز اگرچه به فضای کمدی و ارتباط بازیگران با مخاطب کمک می‌کند، اما در صورت استفاده از سوی بازیگران کم‌تجربه می‌تواند ریتم اجرا را کاهش دهد؛ از این رو، انسجام بیشتر متن یا محدود کردن بداهه‌پردازی به بازیگران مسلط‌تر می‌تواند به ریتم اثر کمک کند. در کنار این موارد، بازیگران خوب، طراحی فضا، موسیقی، لباس و... نیز از بخش‌های قابل توجه اجراست.

انتهای پیام