به گزارش ایسنا، فرارو نوشت:

«کوروش» نامی آشنا در تاریخ ایران است، اما برخلاف تصور رایج، معنای دقیق این واژه هنوز به‌طور قطعی مشخص نشده است. صورت این نام در کتیبه‌ها و منابع باستانی با شکل‌های متفاوتی ثبت شده و همین موضوع، ریشه‌شناسی آن را به یکی از پرسش‌های زبان‌شناختی درباره نام‌های ایران باستان تبدیل کرده است.

نام «کوروش» از کجا آمده است؟

علی نیکویی، پژوهشگر تاریخ ایران باستان، در این‌باره با بررسی کتیبه‌های کهن و دیدگاه‌های زبان‌شناختی، این تصور رایج را که «کوروش» به معنای «خورشید» است، بررسی کرده است.

نام بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی در فارسی باستان به صورت Kuruš ثبت شده است. در منابع ایلامی شکل‌هایی مانند Kuraš و در متون بابلی نیز صورت‌هایی نزدیک به آن دیده می‌شود. این نام در منابع آرامی و عبری نیز با شکل‌های متفاوتی آمده و یونانیان آن را Kŷros نوشته‌اند؛ صورت لاتین Cyrus نیز از همین شکل یونانی گرفته شده است.

بنابراین این صورت‌های متفاوت را نمی‌توان صرفاً تغییرات یک واژه در طول زمان دانست؛ بلکه آنها بازتاب نام کوروش در زبان‌ها و نظام‌های نوشتاری مختلف هستند.

در طول زمان، فرضیه‌های مختلفی درباره ریشه این نام مطرح شده است. برخی پژوهشگران آن را با واژه‌هایی در زبان‌های ایرانی و هندواروپایی مرتبط دانسته‌اند و برخی نیز ارتباط آن با خورشید یا مفاهیم وابسته به آن را مطرح کرده‌اند.

با این حال، میان یک فرضیه ریشه‌شناختی و معنای اثبات‌شده یک واژه تفاوت وجود دارد. بر اساس بررسی‌های زبان‌شناختی، تعبیر مشهور «کوروش یعنی خورشید» معنایی قطعی و اثبات‌شده برای نام Kuruš محسوب نمی‌شود.

از همین رو، صورت‌های ثبت‌شده نام در کتیبه‌ها و منابع باستانی اهمیت زیادی دارند؛ چرا که برای شناخت ریشه این نام باید پیش از هر چیز به قدیمی‌ترین شکل‌های آن و ارتباطشان با زبان‌های هم‌دوره توجه کرد.

انتهای پیام