به گزارش ایسنا، سیدجواد حسینی در مراسم زبان اشاره ایرانی، با اشاره به ضرورت پذیرش تفاوتهای انسانی، اظهار کرد: باید تفاوتها و داراییهای انسانها را به رسمیت بشناسیم. از یک مدل پزشکی عبور کرده و به سمت مدل اجتماعی در حوزه انسانها حرکت میکنیم. به این معنی که باید ما انسانها را با تفاوتهای فردیشان بپذیریم و بیش از آنکه بر فرد متمرکز باشیم، بر جامعه و محیطی که آن فرد در آن قرار میگیرد تمرکز کنیم. این موضوع یک تغییر مهم در نگرش نسبت به انسانهاست؛ بهویژه انسانهایی که تحت عنوان اقلیت قرار میگیرند.
وی با بیان اینکه افراد دارای معلولیت را میتوان یکی از بزرگترین اقلیت انسانی دانست، گفت: امروز بیش از ۱.۵ میلیارد نفر در سطح نظام جهانی با این شرایط زندگی میکنند و پیشبینیها نشان میدهد که این تعداد به ۲.۵ میلیارد نفر افزایش پیدا خواهد کرد. در جامعه ایران، تقریباً یک میلیون و ۲۸۰ هزار نفر افراد دارای کمشنوایی و ناشنوایی هستند.
وی درباره ویژگیهای متمایزکننده جامعه ناشنوایان و کمشنوایان اظهار کرد: این اقلیت، اگر در مقایسه با سایر معلولیتها مورد قیاس قرار گیرد، از دو ویژگی متمایزکننده برخوردار است. نخست اینکه یک اقلیت خاموش است؛ یعنی تفاوت آنها در شنوایی، در منظر عمومی جامعه و در نگاه اول دیده نمیشود. ویژگی دوم این است که برخلاف سایر افراد دارای معلولیت، مسئله ارتباط برای آنها از اهمیت ویژهتری نسبت به سایر گروههای افراد دارای معلولیت برخوردار است. بنابراین، این خاموشی در این دگرگونی نگاه، بیشتر اهمیت دارد.
وی با تأکید بر ضرورت عبور از نگاه صرفاً پزشکی به معلولیت، گفت: در تغییر و تحول این محیط است که باید موانع ارتباطی را از سر راه همه انسانها برداشت. زیرا آرمان بشر، استقرار و بسط جامعه دوستدار انسان است؛ محیط دوستدار سالمند، محیط دوستدار معلول، محیط دوستدار کودک و محیط دوستدار کتاب، مؤلفههای جامعه دوستدار انساناند. در این میان چه عواملی و چه زمینههایی وجود دارد که ارتباط افراد با یکدیگر را شکل میدهد؟ اصولاً تاریخ تحول بشر از همین ارتباط آغاز شده است.
وی افزود: این تحول ارتباطی ادامه پیدا کرد و انسانها با نوشتار، اینترنت و امروز با هوش مصنوعی ارتباط برقرار میکنند. امروز مهمترین مسئلهای که این پدیدههای نوین ارتباطی مطرح میکنند و مهمترین چیزی که در جامعه انسانی و ارتباط با محیط درباره آن صحبت میشود، این است که چه مانع و چه زمینهای وجود دارد که ارتباط را برای برخی از انسانها با مشکل مواجه میکند و ما چه کاری باید انجام دهیم تا این موانع برطرف شود.؟
رئیس سازمان بهزیستی کشور با اشاره به مسئولیت خود در حوزه مناسبسازی و دسترسپذیری گفت: مهمترین کار بنده این است که با همین تغییر و تحول نگاه، یک گام از مناسبسازی فراتر برویم و به سمت دسترس پذیری پیش برویم. این جامعه حق همه انسانهاست و باید در دسترس همه باشد.
حسینی با اشاره به رابطه محیط و معلولیت گفت: تکلیف ما رفع موانع ارتباطی است. در چنین شرایطی یک اختلال ادراکی و حسی، مانند شنوایی یا نابینایی دیگر معلولیت محسوب نمیشود بلکه تفاوت به حساب میآید.
رئیس سازمان بهزیستی کشور با تأکید بر ضرورت تغییر نگرش در نظام آموزشی نیز گفت: مدرسه باید این تفاوتها را ببیند و آنها را رشد دهد. طرح شهاب که در سال ۹۴ اجرا شد برای دیده شدن این تفاوت ها بود و مفهوم «مدرسه بدون شکست» اینجا معنا پیدا میکند؛ یعنی مدرسه نباید زمینه هیچ شکستی را برای هیچکس فراهم کند، زیرا همه افراد دارای استعداد هستند، منتها استعدادهایشان متفاوت است. مدرسه باید تفاوتها را ببیند.
وی افزود: یکی از اشکالاتی که امروز خوشبختانه نظام تعلیم و تربیت آن را شناخته، بحث مدرسه ترکیبی است؛ یعنی همه افراد، اعم از استثنایی و تیزهوشان، در کنار یکدیگر قرار گیرند و معلمها و کتابها و فضا و کالبد نیز مناسبسازی شود.
رئیس سازمان بهزیستی کشور در ادامه به آمار ارائه خدمات به افراد ناشنوا اشاره کرد و گفت: از میان یک میلیون و ۶۲۰ هزار فرد ناشنوا، ۲۵۳ هزار نفر تحت پوشش سازمان است. خوشبختانه پیشرفت ما فقط بیش از ۳۸۰ درصد در پرداختهایمان در همین دو سال اخیر بوده است.
حسینی ادامه داد: سال گذشته بیش از ۳۰۰۰ از مشاغل ایجاد شده برای ناشنوایان بود.
وی با اشاره به یکی از اقدامات انجامشده در حوزه خدمات سازمان بهزیستی اظهار کرد: یکی از کارهای انجام گرفته دسترس پذیری محیط است. یکی از فعالیتهای مهم در عرصه اثربخش در عرصه آسیبها ۱۲۳ است؛ سامانه ۱۲۳ برای افراد ناشنوا دسترس پذیر نبود بلافاصله سامانه پیامکی ایجاد و آن را دسترس پذیر کردیم لذا این سامانه اکنون در اختیار ناشنوایان نیز است.
حسینی با تأکید بر ضرورت ارائه خدمات روانشناختی متناسب با نیازهای افراد ناشنوا، گفت: ناشنوایان، مثل همه افراد، نیاز به خدمات روانشناختی دارند؛ روانشناسانی که دانش روانشناختی مخصوص ناشنوایی، نابینایی و اوتیسم را داشته باشند و همچنین روانشناسان و مددکارانی که این دانش را داشته باشند و زبان ارتباطی بدانند. در این راستا با همکاری متخصصان مقرر شد حداقل در ۳۵۰۰ مرکز مشاوره، ۳۵۰۰ مشاور مخصوص ناشنوایان را آموزش میدهیم که هم زبان اشاره و خصوصیات روانشناختی را مسلط باشند.
انتهای پیام
