خواهر شهید حسین رمضانی با توصیف ویژگی‌های اخلاقی برادرش به خبرنگار ایسنا گفت: اگر بخواهم حسین را در یک کلمه توصیف کنم، او واقعی‌ترین رفیق روزهای سخت بود؛ برادری که جای خواهر نداشته‌ام را هم می‌گرفت. با وجود هشت سال اختلاف سنی، پیوندی عمیق و صمیمی داشتیم و امروز دو یادگار گران‌بها به نام‌های فواد و عماد از او برای ما به جا مانده است.
به گفته خواهر شهید، برنامه ادای احترام و قرائت فاتحه بر سر مزار شهید رمضانی، هر هفته روزهای یکشنبه پس از اقامه نماز مغرب و عشاء با حضور همرزمان و خانواده برگزار می‌شود.
روایت همسر شهید؛ از آخرین خداحافظی تا شهادت
۱۸ دی روزی است که آخرین دیدار، آخرین خداحافظی و بازنگشتن حسین از مأموریت را برای همیشه در خاطره این خانواده ثبت کرد. شهید رمضانی، از نیروهای یگان ویژه اصفهان، در جریان حوادث آن روز جان خود را از دست داد و حالا همسر و دو فرزند خردسالش، با خاطرات او روزگار می‌گذرانند. خانه‌ای که روزی صدای خنده‌های حسین در آن می‌پیچید، امروز با دو یادگار کوچک او همچنان نام و خاطره پدر را زنده نگه داشته است. فضای خانه بیش از هر چیز روایتگر جای خالی مردی است که خانواده از او به‌عنوان همسری صمیمی، پدری مهربان و انسانی علاقه‌مند به شهدا یاد می‌کنند.
زندگی‌ای که با نام شهدا آغاز شد
همسر شهید رمضانی درباره آغاز زندگی مشترکشان گفت: بیشتر مردم فکر می‌کنند زندگی با یک فرد نظامی، زندگی سخت و قانون‌مندی است، اما زندگی من و حسین آن‌قدر صمیمی و دوستانه بود که سختی در آن معنایی نداشت. زندگی ما با نام ائمه آغاز شد و حتی شب بعد از عقدمان به گلستان شهدا رفتیم. گلستان شهدا از همان روزهای نخست، بخشی از زندگی مشترک ما شد.
وی با اشاره به علاقه همسرش به شهدا گفت: حسین ارادت خاصی به شهدا داشت و هر زمان که شرایطش فراهم می‌شد، چه در شادی و چه در غم، به گلستان شهدا می‌رفتیم. او از نظر اخلاقی بی‌نظیر بود؛ همیشه با شوخی و خوش‌اخلاقی دل اعضای خانواده و فامیل را شاد می‌کرد و حضورش برای همه آرامش‌بخش بود.
همسر شهید درباره شب شهادت او نیز گفت: حسین برای دفاع از هموطنان، سرزمین و برقراری امنیت از خانه خارج شد و دیگر بازنگشت. روز تولد اولین فرزندمان، فواد، حسین به من گفت «خیلی دلم می‌خواهد در کنار شما و بچه‌ها باشم، اما اگر برای یکی از هموطنانم اتفاقی بیفتد، هرگز خودم را نمی‌بخشم.» بعد از شنیدن این حرف، حس و حال عجیبی داشتم و نگران بودم که مبادا حسین دیگر به خانه برنگردد.
وی درباره نحوه شهادت همسرش افزود: بر اساس آنچه درباره این حادثه مطرح شده، حسین در جریان حوادث میدان علیخانی اصفهان به دست افراد مسلح جان خود را از دست داد. حسین در حال بازگشت بود، اما وقتی دید یکی از همرزمانش گرفتار شده است، برای کمک به او رفت و در همان جریان به شهادت رسید.
امروز در خانه حسین، دو کودک کوچک زندگی می‌کنند؛ فواد و عماد، دو یادگار پدری که دیگر پشت در خانه منتظرشان نمی‌ایستد. ۱۸ دی‌ماه برای همسر حسین، روزی است که یک نگرانی قدیمی به واقعیت تبدیل شد؛ برای دو فرزندش، روزی است که خاطره پدر در قاب عکس‌ها و روایت‌های مادر ادامه پیدا می‌کند و برای خانه‌ای که روزگاری صدای خنده‌های حسین را در خود داشت، روزی است که جای خالی او را به یاد می‌آورد.
انتهای پیام
