کیمیا زارعی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به آغاز فعالیت ورزشی خود، اظهار کرد: ورود من به ورزش کاملاً اتفاقی و ابتدا به صورت تفریحی بود، اما خیلی زود وارد مسیر قهرمانی شدم. در سال‌های نخست فعالیت، با تعدادی از هم‌تیمی‌هایم که در یک خوابگاه زندگی می‌کردیم، معاشرت داشتم و از همان زمان با بخشی از چالش‌های ورزش قهرمانی آشنا شدم.
وی افزود: هرچه بزرگ‌تر شدم و تجربه بیشتری به دست آوردم، با مسائل و چالش‌های بیشتری مواجه شدم. حتی امروز که حدود ۱۰ سال است عضو تیم ملی هستم، گاهی میان من و هم‌تیمی‌هایم مسائلی پیش می‌آید که بخشی از فضای رقابتی ورزش حرفه‌ای است. چالش‌هایی نیز در سال‌های گذشته با فدراسیون و حتی ورزش استان همدان داشته‌ام که همه آنها بخشی از مسیر ورزشی من بوده است.
این ملی‌پوش همدانی درباره حضورش در بازی‌های آسیایی ناگویا، گفت: در این دوره با توجه به سیاست وزارت ورزش و افزایش تعداد ورزشکاران اعزامی به بازی‌های آسیایی، تعداد بیشتری از ورزشکاران رشته‌های مختلف فرصت حضور در این رقابت‌ها را پیدا کردند. در رشته روئینگ نیز ۱۰ ورزشکار دختر به ناگویا اعزام شدند.
زارعی ادامه داد: پیش از برگزاری تست‌های انتخابی تصور ما این بود که مانند بازی‌های آسیایی هانگژو تنها پنج ورزشکار دختر به مسابقات اعزام شوند یا حتی تعداد اعزامی‌ها کمتر باشد. به همین دلیل در تست انتخابی تلاش زیادی کردم و در میان حدود ۱۳ ورزشکار دختر، در رده سبک‌وزن نفر اول شدم.
از سد آبشینه تا تیم ملی
دارنده مدال طلای بازی‌های آسیایی ناگویا درباره نقش نخستین مربی خود در ورود به ورزش قهرمانی، گفت: رشته روئینگ مانند رشته‌هایی همچون بسکتبال که ساختار باشگاهی گسترده‌ای دارند نیست. زمانی که من فعالیت را آغاز کردم، در سد آبشینه تمرین می‌کردیم و تعداد ورزشکاران روئینگ بسیار محدود بود.
وی افزود: در آن زمان یک مربی داشتیم و مربی پایه من، نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری مسیر حرفه‌ای‌ام داشت. مربی بسیار جدی و سختگیری بودند و با وجود اینکه بیشتر ما حدود ۱۵ سال داشتیم، تمرینات را به گونه‌ای طراحی می‌کردند که بتوانیم برای مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی آماده شویم.
حمایت اصلی در سال‌های نخست با خانواده بود
زارعی درباره حمایت‌هایی که در طول مسیر دریافت کرده است، اظهار کرد: من حدود ۱۰ سال است که عضو تیم ملی هستم. در سه یا چهار سال نخست، حتی در مسابقات شرکت می‌کردم و مدال هم می‌گرفتم، اما حمایت اصلی که دریافت می‌کردم از سوی خانواده‌ام بود.
وی ادامه داد: پدر و مادرم در تمام این سال‌ها پشتیبان من بودند. حمایت استان در آن سال‌ها بسیار محدود بود و در برخی مسابقات نهایتاً مبلغ اندکی به عنوان جایزه دریافت می‌کردم.
این ملی‌پوش روئینگ با بیان اینکه ورزش قهرمانی بخش زیادی از زندگی شخصی ورزشکار را تحت تأثیر قرار می‌دهد، گفت: در رشته ما حداقل ۹ ماه از سال را در اردوهای تیم ملی سپری می‌کنیم و از خانواده دور هستیم. اردوها معمولاً ۲۱ روزه است و در بهترین حالت شاید یک هفته در ماه فرصت داشته باشیم خانواده‌مان را ببینیم.
زارعی افزود: در پنج سال نخست فعالیت حرفه‌ای، چندین مدال کسب کردم، اما آن‌طور که باید در استان دیده نشدم. شاید در آن زمان به دلیل سن کم، چندان متوجه این موضوع نبودم، اما اکنون که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم این مسئله برای یک ورزشکار می‌تواند بسیار سخت و حتی دردناک باشد.
وی تصریح کرد: در سال‌های بعد در مسابقات کسب سهمیه المپیک و بازی‌های آسیایی شرکت کردم و خوشبختانه در سه یا چهار سال اخیر شرایط بهتر شده و احساس می‌کنم در سطح استان بیشتر دیده می‌شوم و حرف ورزشکاران شنیده می‌شود.
ورزشکار نباید چند سال بدون حمایت فعالیت کند.
ورزشکار نباید چند سال بدون حمایت فعالیت کند.
زارعی بیان کرد: معتقدم ورزشکار باید از همان ابتدای ورود به ورزش قهرمانی حمایت شود. رقابت در داخل کشور بسیار سنگین است، چه رسد به اینکه ورزشکار بخواهد به سطح ملی برسد و برای مسابقات بین‌المللی انتخاب شود.
وی ادامه داد: درست نیست ورزشکار چند سال خودش را ثابت کند، از بسیاری از مسائل زندگی‌اش بزند، مشکلات مالی داشته باشد و بدون امکانات و مکمل مسیر را ادامه دهد و بعد از چند سال تازه مورد توجه قرار بگیرد. ورزشکار باید از همان ابتدا احساس کند که حمایت و پشتوانه‌ای دارد.
